ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Για μια ουσιολόγηση του Ήλιου

Του Φώτη Μισόπουλου

Νομίζω είναι επίκαιρη μια αναφορά στον Ζακ Ντερριντά, στην Λευκή Μυθολογία του, στους στοχασμούς για τον Ήλιο και το πλεόνασμα μεταφοράς στον ήλιο και την ηλιοτροπική συνείδηση.

Η τροπή του Ήλιου και του ήλιου είναι ο κύκλος των κύκλων, συμβαίνει η μεταφυσική άρση αυτής της μεταφοράς στη γραμμή του ορίζοντα, όπου συν-τυχαίνει ο αντικατοπτρισμός Ανατολής-Δύσης. Αυτή η πορεία είναι η επιστροφή εις εαυτόν.

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, ΚΙΧΛΗ- ένα μετασχόλιο

Του Φώτη Μισόπουλου

......συνήθως, τον θυμάμαι έντονα, τον Γιώργο Σεφέρη, τις μέρες των καλοκαιρινών Πανσελήνων- εκείνο το "Έξη μέρες στην Ακρόπολη"- ή τη φωνή του καθώς διαβάζει την "Κίχλη", ν' ακούγεται βαριά και τελεσίδικη....Ξέρω, πως έχουμε τώρα αύτανδρα όλοι βυθιστεί, μες στο ναυάγιο της Κίχλης, μέσα σε άσπρες ληκύθους  θα βρούνε τις τέφρες μας, όσοι προλάβουν....Κι έρχονται τα βουητά και τα συρίγματα απ' τις φωτιές "που ανάψαν" στην πατρίδα μου, στο χωράφι μου, στο ξωκλήσι, "εκεί που το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο [ξανάρχιζε]", και τώρα πια ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ-ακούγονται όμως η φωνή του γέρου, που δεν αντέχει να ζήσει εξόριστος απ' την αρχή κι αποδιωγμένος, -τα έρμα μιας Ευρώπης ή μιας Ελλάδας-Κίχλης, που χάνεται- που βυθίζεται:

Ο Α. Εμπειρίκος της "Υψικάμινος"[1]: L' appel d' Un-Pére στον Ζακ Λακάν και το σημαίνον του σημαίνοντος: ποιητικός λόγος και ψύχωση: Μια απόπειρα.

Του Φώτη Μισόπουλου

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ,

ΛΕΟΝΤΕΣ ΩΡΥΟΜΕΝΟΙ ΕΠΙ ΣΤΗΘΟΥΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ/ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ:

 ".....Το πολύωρο όνειρο δεν ακούστηκε πια ποτέ. Φράγματα υψώθηκαν       εκεί που έμεινε το πάθος άναυδο και τα φυστίκια που μαζεύουν τα πτωχά  

 παιδιά μοιάζουν με τρεχαντήρια"

Η γραφή της Καίτης Στεφανάκη- [Όζα ροζ- διηγήματα, Εντευκτήριο]

Δια-κείμενο και φιλοσοφίες διαφοράς[1]: Αμφισημία και δια-φυλικότητα στη λογοτεχνία ψυχικών δομών: Η γραφή της Καίτης Στεφανάκη- [Όζα ροζ- διηγήματα, Εντευκτήριο] [υπό έκδοση]

στη μνήμη του Κώστα Λαχά

Το ποιητικό απόφθεγμα της Έλλης Φρεγγίδου

Του Φώτη Μισόπουλου

Προβολές στον Νοβάλις και μια νιτσεική αφορμή: Το ποιητικό απόφθεγμα της Έλλης Φρεγγίδου: Δικαίωμα φωτός, Εκδόσεις Κέδρος [ετοιμάζεται]

ALCARAVAN, υπαινιγμός στον Μαρκές- Μικρό Μνημόσυνο στην αναχώρησή του

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος
ALCARAVAN*
υπαινιγμός στον Μαρκές
Δεν έβλεπα το χέρι, τ' άκουγα- σερνόταν-
ο ήλιος άρχιζε να καίει το πρόσωπο
ένα τουρλί*πετούσε- κι είναι απρόσωπο-
σαν μηχανή του χρόνου που ερχόταν

Η Πόλη ως Θήλυ: Ου-τοπία και Ιmago- Απ' τον Νάρκισσο στο αυτο-διαχειριζόμενο άστυ *- Τέσσερις αφορμές

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος

                               Ι

Ο καθρέφτης: το μυστηριώδες αδιαπέραστο όπου το κοσμοείδωλο αντανακλάται και η φαινομενολογία των πραγμάτων εξιστορείται. Γεννιέται η Σκηνή. Ο Κόσμος βιώνεται σαν ένας τεράστιος σκηνικός χώρος με το βάθος του. Η αντίληψη του teatricum mundi οδηγεί κατ' ευθείαν στη γοητευτική απάτη της ζωγραφικής. All' illusione. 

Ζενέ Κοκτώ Σαγκάλ: Ένα δια-κείμενο. Οντικότητα και ασυνείδητο. Η Τέχνη ως "σύμπτωμα"

Πού πάει μια σκέψη όταν έχει ξεχαστεί; /Ζ. Φρόυντ

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος

   O Σαγκάλ συμβολοποιεί το Σύμπαν. Ζωγραφίζει το "Τσίρκο". Το Συμβολικό αποκτά την ορολογία του σημαίνοντος καθώς κατέρχεται απ΄το Φαντασιακό στα πεδία του Πραγματικού [Λακάν]. To Σύμπαν του Σαγκάλ είναι η εικονογράφηση του Μύθου: οι λιθογραφίες του Τσίρκου κάνουν έμμεσα λόγο για το σύμπτωμα, για το σώμα, αυτό το ξένο στο εγώ [1]. 

"Υπαινιγμοί στον Λακάν: 'Οταν ο Ντερριντά διαβάζει Νίτσε"- Δοκιμές στο περιθώριο

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος
[Βιρτζίνια Γουλφ, Η κυρία στον καθρέφτη, διήγημα*]
Η γοητεία της γυναίκας δρα εξ αποστάσεως, στοιχείο της εξουσίας της είναι η απόσταση Ζακ Ντερριντά

Άνταλ Σερμπ*, Μετα- αναγνώσεις: Η ομηρία της περιπλάνησης

Τέσσερις φροϋδικές δοκιμές στο  "Ταξιδιώτης και φεγγαρόφωτο" της Rodica Serb 

Του Φώτη Μισόπουλου

Ι  (Ταξίδι του μέλιτος)
"...'Ολα άρχισαν στην Βενετία με τα σοκκάκια...Εξαιρετικά στενά δρομάκια διακλαδώνονταν σε εξαιρετικά στενά δρομάκια, και αυτά τα δρομάκια γίνονταν όλο και πιο στενά και πιο σκοτεινά όσο προχωρούσε..."[1]. 

Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα, Πασκάλ Μερσιέ: Η συγκατάβαση της άρνησης στη διαλεκτική της ουτοπίας- Ένα σημείωμα

Του Φώτη Μισόπουλου
Ο Όμηρος παραχωρεί στον Ωκεανό τη μεγαλύτερη κοσμική έκταση (Ιλιάδα Ξ201 και 246) και φαντάζεται τη γη επίπεδη να πλέει πάνω σ' αυτόν (1).

Μ' αυτό το συναίσθημα ο Γκρεγκόριους κυνηγά το φάντασμα του Αμαντέου Πράντου μέχρι το Φινιστέρε:

"Η θυσία της Πολυξένης*"

Του Φώτη Μισόπουλου
Ασέληνη νύχτα με χίλιους δρόμους
οι νεκροί αθόρυβα παραμονεύουν
έχεις την αλήθεια που αξίζεις και τους λόγους
-στις Πλάτρες** είν' τ' αηδόνια που σμιλεύουν

αρχαίες σκουριές στο ξέφωτο. Την άλλη μέρα-,
η μνήμη αυτή μες στην απώλεια θαρρεί
πως κυνηγά το συρφετό μας πέρα ως πέρα
στα πλοία, - ο ίσκιος ο βαρύς κι η θαλπωρή

Ηρόστρατος

Του Φώτη Μισόπουλου
υπαινιγμός στον Πεσσόα
Ίδια θεά- αιωνιότητα-, στην ίδια μήνι, 
στον ίδιο ρόλο του φανερού σφετεριστή-
το θεικό πέλαγος καλύπτει με γαλήνη
την ακοίμητη ηλικία του ποιητή

Θα εμφανιστεί ένας τεχνίτης ως μεσσίας-
η μνήμη μου χάνεται μ' ένα φύλλο χρυσού
ερημιές παλιές- πελεκημένες σαν μανδύας-
-θα είναι τέλειος σαν το κοντάρι του πυρσού

"Mερικό Τραγούδι"

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος

To "Mερικό Τραγούδι" είναι η επαγωγή μιας αντίστροφης μέτρησης στο "Κάντο Χενεράλ"- του νερουντιανού εγχειρήματος της καθολικότητας. Είναι η προσπάθεια να δηλωθεί επαγωγικά ότι αυτό που ισχύει για ένα στίχο και μια στροφή, θα ισχύσει και για ένα ποίημα, όσο εκτενές κι αν είναι. Είναι αν θέλετε η παραδοχή πως στο τέλος ό,τι γεννηθεί στην πολλαπλότητά του από ένα αρχικό κύτταρο είναι οπωσδήποτε οργανικό, ένα fractal poeme, όπου η συνοχή του ψηλαφίζεται όπως το χέρι του άλλου μέσα στην νύχτα....
Ίσως πράγματι η κρυφή ηδονή της ποίησης, νάναι η ομίχλη...Όπως στον Όντεν...

Ηλίας Κουτσούκος, Φάτε μόνοι- / Η διαλεκτική της θωπείας, - ένα σημείωμα

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος
"Υπάρχουν κατά τον Camus, συνειδήσεις που αντιστέκονται στον ατομικισμό και τη γοητεία της προσωπικότητας, κάτι  που εκδηλώνεται με την ανάμειξη του κοινωνικού και του μεταφυσικού στοιχείου στην καθημερινότητά τους. Η ανάμειξη τούτη προσδίδει στη συνείδηση ένα χαρακτήρα αντικειμενικότητας, που καλλιεργείται από την διαπλοκή των ανθρωπίνων
σχέσεων στη βάση του αλλοκεντρισμού, σε αντίθεση με τον εγωκεντρισμό της υποκειμενικότητας της μεμονωμένης συνείδησης." [1]

Τρεις Μπαλάντες...

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος

Οι τρεις Μπαλάντες είναι γραμμένες στα πρότυπα της παλαιο- γαλλικής ποίησης του 15ου- 16ου αιώνα, που μετρικά μεταχειρίστηκε κι ο Καρυωτάκης στην "Μπαλάντα για τους άδοξους ποιητές". Μια μπαλάντα είναι τουλάχιστο τρία οκτάστιχα κι ένα τετράστιχο που ο τελευταίος στίχος είναι πάντα ίδιος. Το "Κοράκι" του Έντγκαρ Άλλαν Πόε περιέχει πολλά οκτάστιχα, με πασίγνωστο τον τελευταίο στίχο ".......Nevermore".

Ηλίας Κουτσούκος, "Ο ακροβάτης των λέξεων", -σαν ανθρώπινη προφητεία

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος
"...θα μιλήσω για το δίκτυο της φτώχειας
κι όλους τους φτωχούς που ακροβατούν δίχως δίχτυ
.......
Είμαι παρουσιαστής μιας καθημερινής εκπομπής
.......
μα πάνω απ' όλα ακροβάτης των λέξεων" [1]

Η μπαλάντα του υπογείου

Γράφει ο Φώτης Μισόπουλος
ΔΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΣΚΗΝΕΣ
τα προσωπα με τη σειρα που εμφανιζονται
ΑΝΤΡΑΣ 1
ΑΝΤΡΑΣ 2
΅ ΓΥΝΑΙΚΑ
ΣΚΗΝΗ Α (Ο άντρας 1 κρατάει κρυμμένο ένα καπέλλο με τα χέρια πίσω του. Ο άντρας 2 κρατάει μια ομπρέλλα. Στέκουν όρθιοι. Μια γυναίκα κάθεται στη μοναδική καρέκλα επί σκηνής. Λίγο φως)

Εκκολαπτόμενος αυτόχειρ-Θέατρο ΜΟΝΟΠΡΑΧΤΟ

Του Φώτη Μισόπουλου 
“Πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς  για να μπορέσω να προχωρήσω”
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ
Τα πρόσωπα με τη σειρά που εμφανίζονται:
ΚΥΝΗΓΟΣ[ντυμένος με ρούχα κυνηγίου]
ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ με στολή
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ με πολιτικά
[Δυο καρέκλες, ένα τραπέζι. Εσωτερικό δωματίου. Λίγο φως]

ΖΥΡΑΝΑ ΖΑΤΕΛΗ : Με το παράξενο όνομα Ραμάνθυς Ερέβους .Ο θάνατος ήρθε τελευταίος

Γράφει ο Φώτης Μσόπουλος

– « Εις έρεβος στρέψας ….»Οδύσσεια κ 528

«Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας , τα έργα της αγάπης .

Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε

αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει

ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια,

ας γυρίσουν προς το Έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων:

Εμείς που τίποτα δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη (1)   

   Αυτοί οι στίχοι περιδιαβάζουν τη ζατελική μυθιστορία. Το σεφερικό  «Μυθιστόρημα», ανακαλεί σε συν-ζήτηση το μυθιστόρημα της όπου ο Θάνατος – αξιωματικά -  έρχεται τελευταίος, γιατί περιέχει τη θεληματική οικειοποίηση, σαν αφομοίωση και εξορκισμό.

Μέσα απ’ το έρεβος αναδύονται οι μορφές της απώλειας και γεννιόμαστε ξανά.