Γράφει ο Φώτης Μσόπουλος
– « Εις έρεβος στρέψας ….»Οδύσσεια κ 528
«Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας , τα έργα της αγάπης .
Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε
αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει
ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια,
ας γυρίσουν προς το Έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων:
Εμείς που τίποτα δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη (1)
Αυτοί οι στίχοι περιδιαβάζουν τη ζατελική
μυθιστορία. Το σεφερικό «Μυθιστόρημα», ανακαλεί σε συν-ζήτηση το
μυθιστόρημα της όπου ο Θάνατος – αξιωματικά - έρχεται τελευταίος,
γιατί περιέχει τη θεληματική οικειοποίηση, σαν αφομοίωση και εξορκισμό.
Μέσα απ’ το έρεβος αναδύονται οι μορφές της
απώλειας και γεννιόμαστε ξανά.



































