Τα στραβά και τ' ανάποδα της πόλης μας... (4/3/2020)

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Στην διασταύρωση των οδών Εθνικής Αντίστασης και Μεσημβρίας στην περιοχή του Σαλάτς, υπάρχει το υπόλειμμα μιας κυλινδρικής σωλήνας κάποιου οδόσημου που κάποιοι την έκοψαν χωρίς να φροντίσουν να εξαφανίσουν το υπόλειμμα που προεξέχει. 

"Γέρασα, Δόξα τω Θεώ"

 Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης

 -Μπήκαμε πια στα εξήντα έξι, γίναμε παππούδες. Θυμάσαι το τραγούδι που έλεγε ‘’Βρε πώς μπατιρίσαμε, που σαρανταρίσαμε’’; Εμείς εξηνταφευγαρίσαμε. Άστα βράστα, ξοφλήσαμε αδελφέ…

"Μπαμπά, θα γίνεις παππούς"

Του Μάκη Ιωσηφίδη

"Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο (μήτρα). Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο (τάφος). Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή"

(Νίκος Καζαντζάκης "Ασκητική").

Τα στραβά και τα ανάποδα της πόλης μας…

Του Μάκη Ιωσηφίδη
Εδώ και πολλές ημέρες, δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας στην οδό Περικλέους 1 στο Κιλκίς, το μεταλλικό καπάκι που βλέπουμε στη φωτογραφία έχει γείρει επικίνδυνα. Κάποιος τοποθέτησε πρόχειρα μια πλαστική καρέκλα. Επειδή το πεζοδρόμιο είναι στενό, υπάρχει κίνδυνος σοβαρού τραυματισμού για τους περαστικούς και ιδιαίτερα για τα παιδιά. 

Σχολικές αναμνήσεις: Ένα παιδί που το λέγανε Δημήτρη

Αναμνηστική φωτογραφία της ΣΤ’ τάξης του Δ’ Δημοτικού σχολείου Κιλκίς 1989-90. Όλοι οι τότε μαθητές μου, υπέροχα παιδιά που τα θυμάμαι πάντα με συγκίνηση. Ο σημερινός δήμαρχος Κιλκίς Δημήτρης Κυριακίδης στην πάνω σειρά έβδομος από αριστερά. Στην ίδια σειρά, ένατος από αριστερά ο Δημοτικός σύμβουλος Γιώργος Κεμανίδης. 

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Εμείς οι εκπαιδευτικοί που υπηρετήσαμε σε μικρές κοινωνίες όπως το Κιλκίς, έχουμε τη χαρά να παρακολουθούμε την πορεία των μαθητών μας στη ζωή τους μετά την εκπαίδευση. Χαιρόμαστε για τις χαρές και τις επιτυχίες τους και στενοχωριόμαστε με τις λύπες ή τις αποτυχίες τους. 

"Το πνεύμα των Χριστουγέννων με μια άλλη ματιά"

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Πλησιάζουν πάλι οι άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Γέμισαν ήδη οι πλατείες με φάτνες, προβατάκια, βοσκούς και μάγους. Στο κάδρο κυριαρχούν τα πανύψηλα χριστουγεννιάτικα δένδρα, στολισμένα με χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν. 

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών*

Του Μάκη Ιωσηφίδη
Εκεί, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80
Ο Μιχάλης, καθηγητής μαθηματικός, καμαρώνει τον μονάκριβο γιο του τον Κωστάκη. Είναι πια πέντε χρονών και ο Μιχάλης με τη σύζυγό του Ειρήνη, καθηγήτρια κι αυτή φιλόλογος, κάνουν όνειρα για το μέλλον του.

"Γκρέκο μασκαρά"*

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Άκου Νεοέλληνα (στη θέση του πρώτου συνθετικού νεο - μπορεί να βάλει ο καθένας ό,τι άλλο έρχεται στο μυαλό του).

Άκου λοιπόν ανθρωπάκο.

Ο Τήτος

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Μεγάλη μορφή ο Τήτος (το πρόσωπο υπαρκτό, το όνομα φανταστικό). Χρήστο τον βαφτίσανε αλλά όταν από μικρό τον ρώταγαν πώς τον λένε, απαντούσε…Τήτο. Έτσι λοιπόν ως Τήτος καθιερώθηκε. Τον είχα μαθητή στην έκτη τάξη στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Μεγάλη ιστορία ο Μεμάς. Γεράσιμο τον βαφτίσανε, Μεμά τον φωνάζουνε. Φτωχή η οικογένεια στο χωριό, πολλά τα στόματα και από μικρός στη βιοπάλη ο Μεμάς. Τα γράμματα δεν τα ήθελε, με το ζόρι τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Ξύλο απελέκητο ο Μεμάς γράφτηκε από νωρίς στο κόμμα. 

Ξεβράκωτες... γενικώς...

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Σωτήριον έτος 1990 μ.Χ.

-Δεν πιστεύω να μας κουβαλήσεις για νύφη καμιά ξεβράκωτη. Ακούς τι σου λέω;
Η κυρία Ευαγγελία μιλάει στον Βασίλη, τον μονάκριβο γιο της και τα μάτια της βγάζουν σπίθες. Από καιρό τώρα έμαθε ότι ο εικοσιοχτάχρονος κανακάρης της νταραβερίζεται με μια νεαρή. Έβαλε τους ανθρώπους της και έμαθε τα πάντα για το ποιον της. 

Άδεια κρανία…

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Πέρασαν χρόνια από τότε που παραβρέθηκα στην εκταφή και ανακομιδή των λειψάνων συγγενικού μου προσώπου. Ξέθαβε ο σκαφτιάς και παρακολουθούσα τον σωρό από τα οστά που τα αράδιαζε σε μια στοίβα αλλά ιδιαίτερα συγκλονίστηκα όταν αποκαλύφθηκε το κρανίο που ο σκαφτιάς το τοποθέτησε στην κορυφή της στοίβας. 

Περί αριστείας και σημαίας ο λόγος

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Καμαρώνει τους δυο δίδυμους γιους του ο Σωτήρης. Γεννήθηκαν με τρία λεπτά διαφορά. Ο … μεγάλος είναι ο Αχιλλέας και ο μικρός ο Κωστής. Τα δυο αγόρια μεγαλώνουν και είναι η χαρά των γονιών, των παππούδων και των γιαγιάδων τους.

Συγκινήσου ρε... τι σου ζητάνε;

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Μυστήριο τραίνο ο Μένιος. Από μικρό παιδάκι αντιδραστικός, δεν εννοούσε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του και τώρα στα πενηνταφεύγα του, παντρεμένος με δυο κόρες συνεχίζει τα ίδια. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τα συναισθήματά του πρέπει να βγαίνουν ανάλογα με τη στιγμή που κάποιοι άλλοι επέλεξαν και όχι αυθόρμητα και πηγαία.

Ένας υπέροχος άνθρωπος

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Την άνοιξη του 1922, τη χρονιά της καταστροφής, στο Μπακίρκιοϊ (ελληνιστί Μακρυχώρι) της Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε ένα αγοράκι που πατέρας του ήταν ένας Έλληνας της Πόλης και μητέρα του μία Ελληνίδα χήρα που από τον πρώτο γάμο της είχε άλλα δύο παιδιά. Βαφτίστηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου της συνοικίας τους και πήρε το όνομα Ιωάννης.

Εικόνα σου είμαι κοινωνία...

Του Μάκη Ιωσηφίδη

2019 μ. Χ.

Νάτες πάλι οι αυτοδιοικητικές εκλογέεες…Βρεεε….καλώστες κι ας άργησαααν. Θα ψηφίσουμε-λέει- για Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο. Βάι βάι βάι…αυτό είναι Δημοκρατία. Τα κόμματα πια δεν δίνουν "χρίσμα" αλλά "στήριξη". Άκου να δεις πρόοδος…Ψηφίζουμε ελεύθερα και εκλέγουμε τους άξιους που θα διοικήσουν το Δήμο μας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. 

"Ο κυρ Αλέκος και οι... κάρτες"

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Παραμονές δημοτικών εκλογών 2019.

Πενηντάρης ο κυρ Αλέκος. Κοντούτσικος, φαλακρούτσικος, παχουλούτσικος, με μια πικάντικη φατσούλα και ένα μόνιμο ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σκυλούπολη, μια μικρή επαρχιακή πόλη, έκανε οικογένεια, δούλεψε πολύ και μεσήλικας πια βγαίνει από το σπίτι του για την πρωινή του βολτούλα και το καφεδάκι στο στέκι του στον πεζόδρομο με την παρέα.

OOO... Παοκάρα

Του Μάκη Ιωσηφίδη

"…οοο… παοκάρα…έχω τρέλα…μες στο μυαλόοοο…

όπου και να παίζεις πάντα θα σ’ ακολουθώ

για σένα θα πεθάνω και για σένα μόνο ζω,

οοο… παοκάρα…"

Κυριακή βράδυ 21 του Απρίλη και σε βλέπω ρε Μίμη, εκεί στην άκρη της οθόνης της τηλεόρασης να τραγουδάς τον ύμνο της ομαδάρας σου που κέρδισε στον αγώνα και πήρε το πρωτάθλημα μετά από 34 χρόνια. 

Νίκος Σερασκέρης: Ο αφανής και ακούραστος εργάτης του κιλκισιώτικου αθλητισμού και όχι μόνο

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Πέμπτη πρωί κατά τις 10 συναντώ στο δρόμο τον Νίκο Σερασκέρη. Μετά τις καλημέρες τού προτείνω: 

-Νίκο, πάμε για καφέ να τα πούμε. 

-Μπααα…δεν υπάρχει χρόνος για καφέ Μάκη. Έχω πολλή δουλειά στο σύλλογο συνταξιούχων και μετά θα πάω στον σύνδεσμο εφέδρων. Ετοιμάζουμε μια εκδήλωση και πρέπει να είμαι παρών.

Προϊστορία...

Του Μάκη Ιωσηφίδη

Οι ιστορικοί λένε ότι με την ανακάλυψη της γραφής η ανθρωπότητα πέρασε από την προϊστορία στην ιστορία. Μήπως όμως έκαναν λάθος; Ήταν Οκτώβρης του 2018. Βράδυ, καλός ο καιρός και η παρέα των δασκάλων βρίσκεται στο παραδοσιακό σουβλατζίδικο του Θόδωρου Μιχαηλίδη στο κέντρο του Κιλκίς.