Ιστορίες αγάπης

Του Κώστα Μπούζα
Έμαθα για την ύπαρξή του από τρίτους, και εκ των υστέρων είχα την ευκαιρία να διαβάσω κάποια κείμενά του, ανέκδοτα ακόμη. Ήταν κάποιος που έγραφε ιστορίες αγάπης, ή – για να το πω πιο σωστά – ιστορίες που είχαν σαν ζητούμενο, ή σαν κατάληξη την αγάπη, άσχετα αν τα θέματά τους κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα. Ας εξηγηθώ, όμως, καλύτερα.

Κάποια παιδιά

Του Κώστα Μπούζα
Υπάρχει μια παρέα από παιδιά, από εκείνα με το φωτεινό πρόσωπο. Που δε μισούν κανέναν. Που δε μνησικακούν, δεν οργίζονται, δε φθονούν. Που δεν εκδικούνται.
Είναι εκείνα τα παιδιά, που έχουν στα χείλη τους χαραγμένο το χαμόγελο. Που χαιρετούν εγκάρδια τον απέναντι, κι ας μην τον γνωρίζουν. Που ανασαίνουν βαθιά, όταν φυσάει αεράκι. Που τραγουδούν σε κάθε ευκαιρία. Που σιγοσφυρίζουν σκοπούς, παρέα με τα πουλιά. Που παίζουν με τη βροχή, παγιδεύοντας το νερό – ή έστω προσπαθώντας το – στις παλάμες τους.

Μυστική συνομιλία

Του Κώστα Μπούζα
Κρύα βραδιά. Έξω αγκομαχούσε ο άνεμος και η βροχή ολοένα και δυνάμωνε, χτυπώντας αλύπητα τη μουσκεμένη κιόλας γη. Κι εκείνος, δίπλα στη φωτιά, σιωπηλός, θαρρείς και ήχους μακρινούς και μυστικούς αφουγκραζόταν.

Οι τρεις ηλικίες

Του Κώστα Μπούζα
Παράξενη στ’ αλήθεια η συντροφιά. Στο ίδιο τραπέζι ένας νεαρός, ένας μεσήλικας και ένας ηλικιωμένος. Καθένας τους μ’ αυτά που αντιπροσώπευε και που πρέσβευε. Κι απ’ όλους μαζί, μια συνολική, διαχρονική αντιμετώπιση της ζωής, που επιμένει να κυλά αδιάκοπα, αδιαφορώντας για τη δική μας μελαγχολία.

Η αξία των στιγμών

Του Κώστα Μπούζα
Οι δρόμοι της πόλης ήταν σχεδόν άδειοι. Λίγοι οι διαβάτες, κι αυτοί βάδιζαν γρήγορα, για να χωθούν όσο το δυνατόν πιο σύντομα στο σπίτι τους. Ένας παγερός βοριάς φυσούσε δυνατά, και το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο ουρανός βαρύς. Απόψε βλέπω να χιονίζει, σκέφτηκα, και τάχυνα το βήμα μου.

Ένα μικρό σημείωμα

Του Κώστα Μπούζα
Είμαι ένα σημείωμα μικρό, πολύ μικρό. Πώς θα μπορούσα να είμαι διαφορετικό, όταν ήταν να μιλήσω για το ανείπωτο; Να εκφράσω το ανέκφραστο; Να περιγράψω το απερίγραπτο; Γιατί τέτοιος είναι ο θάνατος, ειδικά όταν έρχεται νωρίς και άδικα.

Ανάγκες και φόβος

Του Κώστα Μπούζα
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε αναντίρρητα κάποιες ανάγκες, υλικές ή ψυχικές, οι οποίες και επιζητούν την ικανοποίησή τους. Είναι λοιπόν φυσικό, το ενδεχόμενο αδυναμίας αυτής της ικανοποίησης να γεννά μέσα μας την ανασφάλεια, τον φόβο, ή και την επιθετικότητα ακόμη.

Θέμα χρόνου

Του Κώστα Μπούζα
Χρόνος. Έτος. Καιρός. Πιο παλιά, Ενιαυτός. Όπως κι αν τον ονομάσεις, δεν αλλάζει, κι ας τον φορτώσαμε με τόσα ονόματα. Σαν να θέλαμε να τον ξορκίσουμε.

Το έθιμο του στολισμένου δέντρου

Tου Κώστα Μπούζα
Σε όλους τους παλαιούς πολιτισμούς, το δέντρο θεωρήθηκε ότι εκφράζει το σύνολο της φυσικής εκδήλωσης, αφού στην ύπαρξή του συμβάλλουν όλα τα στοιχεία της φύσης. Έτσι οι ρίζες βυθίζονται στη γη, ο κορμός και τα κλαδιά απλώνονται στο αέρα φτάνοντας ψηλά, σα να θέλουν να αγγίξουν τον ουρανό, τρέφεται από το υπόγειο νερό και φυσικά χρειάζεται απαραίτητα για να ζήσει τον ήλιο, δηλαδή το πυρ. Παράλληλα οι δακτύλιοί του μετρούν τον χρόνο.

Ο λυπημένος άνθρωπος

Του Κώστα Μπούζα
Αυτό το σημείωμα έχει σαν στόχο να αγγίξει – και όχι να αναλύσει διεξοδικά – ένα κυρίαρχο πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών, και ειδικότερα της Ελληνικής. Κι αυτό είναι μια λύπη, μια θλίψη, που φαίνεται να πλανιέται σε κάθε πτυχή, σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Κάτι σαν αίσθηση ματαιότητας για το κάθε τι, σαν εκ των προτέρων αποδοχή κάποιας αναμενόμενης ήττας.

Η αγάπη

Του Κώστα Μπούζα
Η ερώτηση, πάντα η ίδια. Καθοριστική, μα κι αόριστη. Γλυκειά, μα και βασανιστική. Τόσες οι απαντήσεις, όσοι κι άνθρωποι. Όσες κι οι πινελιές σ’ αυτόν τον τεράστιο καμβά σκέψεων, επιθυμιών και συναισθημάτων. Τόσες κι άλλες τόσες, που μιλούν μαζί μας ψιθυριστά και γλιστρούν σ’ αθέατες γωνιές, περιμένοντας να τις ανακαλύψουμε.

Παράξενοι συλλέκτες

Του Κώστα Μπούζα
Στη ζωή μου, πάντα με ενδιέφεραν οι διάφορες συλλογές. Έτσι, κατά καιρούς, γνώρισα και μερικούς παράξενους συλλέκτες. Αυτοί δεν ασχολούνταν με συλλογές αντικειμένων, σπανίων ή παλιών. Ας εξηγηθώ, όμως, λίγο καλύτερα.

Αν συναντήσεις την Ελένη

Του Κώστα Μπούζα
Την έλεγαν Ελένη. Το όνομά της ήταν ένα από τα λίγα που γνωρίζαμε γι’ αυτήν, αφού για τον εαυτό της δεν μίλαγε σχεδόν ποτέ. Παρέμενε για όλους μία άγνωστη.

Πορείες αντίθετες (Ένας διάλογος τεχνητής νοημοσύνης)

Του Κώστα Μπούζα
- Είμαι ένας άνθρωπος. Έχω ένα σώμα, έχω και μυαλό. Κάποτε μου είχαν πει, πως έχω και ψυχή, το αμφισβητούνε όμως τώρα.

Το τραγούδι της βροχής

Του Κώστα Μπούζα
Κρατάς τα δυο σου χέρια ενωμένα, με τις παλάμες προς τον ουρανό, και περιμένεις μ’ αγωνία τη βροχή. Τα δάχτυλα σφιγμένα. Ετούτη τη φορά, δεν είναι δυνατόν να σου ξεφύγει.

Το χαμόγελο

Του Κώστα Μπούζα
“Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό”. Υπήρξε πρωινής καθημερινής τηλεοπτικής εκπομπής, αλλά και τίτλος τραγουδιού. Αργότερα, μάλιστα, κατόρθωσε σχεδόν να γίνει σύνθημα. Μάλλον γιατί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ελληνική προϊστορία

Του Κώστα Μπούζα
Στην Ελλάδα ο κλασσικιστικός κυρίως προσανατολισμός της Αρχαιολογικής έρευνας, συνέτεινε στο να τεθεί σε δεύτερη – συγκριτικά – μοίρα οτιδήποτε είχε να κάνει με την αποκαλούμενη προϊστορική εποχή. Παρ’ όλα αυτά η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως κατά καιρούς εντυπωσιακά ευρήματα. Καταθέτουμε εδώ μερικά από αυτά:

Στιγμές

Του Κώστα Μπούζα
Η ζωή τρέχει στον γνωστό, γρήγορο ρυθμό της. Τα πάντα εκτυλίσσονται, με κινηματογραφική θαρρείς ταχύτητα. Πέρα από τα συνηθισμένα, λίγα προσέχουμε και ακόμη λιγότερα κατανοούμε. Συνήθως, συνεπαρμένοι από την πραγματικότητα, δε διαθέτουμε χρόνο για να εμβαθύνουμε, να βιώσουμε στην πληρότητά τους συμβάντα, πράγματα κι ιδέες.

Με ταχύτητα φωτός

Του Κώστα Μπούζα
Τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο μέτρησαν πως είναι η ταχύτητα του φωτός. Και την απόσταση που αυτό διανύει σ’ ένα χρόνο, την ονόμασαν έτος φωτός. Κι αυτήν όρισαν σα μέτρο, τις αποστάσεις μες στο Σύμπαν σαν θέλησαν να εκτιμήσουν, αφού είναι τεράστιες.

Το υπέροχο ταξίδι (ένας διάλογος)

Tου Κώστα Μπούζα
Τι Κόσμος! Εικόνες, ήχοι, χρώματα. Καρποί, λουλούδια, δέντρα. Ποτάμια με γάργαρο νερό. Πανύψηλα βουνά και λιβάδια απέραντα με χλόη δροσερή. Ο άνεμος, η ανάσα μου. Κι ο ουρανός. Αχ αυτός ο ουρανός με το ζωοδότη ήλιο του, που άλλοτε Θεό τον είπαν κι άλλοτε βασιλιά. Τι θαλπωρή, τι θαυμασμός, τι πανδαισία!