Παράξενη στ’ αλήθεια η συντροφιά. Στο ίδιο τραπέζι ένας νεαρός, ένας μεσήλικας και ένας ηλικιωμένος. Καθένας τους μ’ αυτά που αντιπροσώπευε και που πρέσβευε. Κι απ’ όλους μαζί, μια συνολική, διαχρονική αντιμετώπιση της ζωής, που επιμένει να κυλά αδιάκοπα, αδιαφορώντας για τη δική μας μελαγχολία.
Πρώτος πήρε τον λόγο ο νεαρός: “Με κατακλύζουν τα όνειρα. Δε μπορώ να τα βάλω καν σε τάξη. Μια γλυκιά αδημονία με διακατέχει. Μια προσμονή ακαθόριστη, μα όμως τόσο ζωντανή. Μια φλογερή ελπίδα για τα πάντα, όσα υπάρχουν και όσα θα μπορούσαν να βρεθούν. Ιδανικά κι οράματα γεμίζουν την ψυχή μου. Σφρίγος κι ορμή συνέχουν το κορμί μου”.
Δεύτερος μίλησε ο μεσήλικας: “Τη θέση των ονείρων έχουν πάρει πια για μένα τα ερωτηματικά. Κατάφερα όσα ήλπιζα; Άξιζα κάτι παραπάνω; Όλα αυτά γεννούν μέσα μου την ανησυχία και την αγωνία. Παράλληλα, μ’ έχει καταλάβει μια αφόρητη επιθυμία, να εξαργυρώσω τη μέχρι τώρα πορεία μου. Κερδίζοντας τα πάντα, όσα μπορούν να κερδηθούν, ή διασώζοντας όσα ήδη έχουν κατακτηθεί. Ο φόβος αντάμα με την βουλιμία ταλαιπωρούν πλέον τη ζωή μου”.
Στο τέλος ήρθε και η σειρά του ηλικιωμένου: “Έχω πια ξεπεράσει ελπίδες κι ερωτηματικά. Τη θέση τους έχουν πάρει, πια, η βεβαιότητα κι η γνώση. Όλα πια έχουν συμβεί. Τι ωφελεί να θρηνεί κάποιος για τα όνειρά του, που βγήκαν όλα πλάνες, όπως λέει κι ο ποιητής. Έτσι κι αλλιώς, το ζητούμενο ήταν πάντα η πορεία. Εκείνο όμως που με κατακλύζει είναι οι αναμνήσεις. Μια νοσταλγία γλυκόπικρη είναι αυτή που με διακατέχει. Εκτός απ’ αυτήν, που έτσι κι αλλιώς έχει να κάνει με την απώλεια, πολύτιμοί μου θησαυροί έχουν καταστεί πλέον η κατανόηση, η αποδοχή και η αγάπη. Αυτές μου εκμαιεύουν ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ όλους εκείνους που συνάντησα, τα χρόνια αυτά που έζησα, για όλα όσα μου χάρισαν, καλά ή όχι, και στάθηκαν έτσι οι δάσκαλοί μου. Αναριγώ στη σκέψη, τι άραγε έχω διδάξει εγώ”.
Η συζήτηση το δίχως άλλο συνεχιζόταν. Εγώ, πάλι, είχα σταματήσει να ακούω, ίσως από σεβασμό και διακριτικότητα μπροστά σε αυτές τις τόσο “λεπτές” εξομολογήσεις. Άθελά μου, όμως, επικεντρώθηκα σε τρία βλέμματα: Το πρώτο ενθουσιώδες, καθαρό και ορμητικό. Το δεύτερο ανήσυχο, αφηρημένο και διερευνητικό. Το τρίτο βαθύ, ήρεμο και σίγουρο. Με μια σκιά μόνο στο βλέμμα να υποδηλώνει μια σκέψη απρόσκλητη, ενοχλητική, που επιμένει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.