Το στόμα της σαύρας

Του Φώτη Μισόπουλου

- anatomie de l' absence -
prose pour voix et ombres

- Ω, αιδοίον
ορφανών ωδείον
ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ[1]


1.
έβδομο κεφάλαιο πρώτο μέρος
Sartor Resartus
το διάβασ' έφηβος
στη μνήμη χαραγμένο πάντα

χάρη σε ποιες παραξενιές
κατόρθωσα να μείνω
ανεξίτηλος
καλό κακό
τ ωραίο τ άσχημο
τα ζεύγη των αντίθετων
ενότητα
σα μυστική αλήθεια
σε λίγους προσιτή

δεν ωφελούνται όλοι
οι μυημένοι


δέκατο πέμπτο γράμμα
η θάλασσα
κάποτε πέλαγο
που 'χει την εγκόσμια ακτή
σ έρημο

ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
περίμενε το σύνθημα να δώσω
άδειασε τα βότσαλα
μ ένα δε μπορείς να κάνεις.

αναφέρει τον Ηρόστρατο

παράδειγμα καθόλου επιτυχές


καμιά παραξενιά της τύχης
πολίτης άσημος
με δηλωμένη πρόθεση
αθανασία

τα πράγματα που βλέπουμε
μέσα μας
πραγματικά ανύπαρκτα
ή λαθεμένα
εικόνες αφήνουν
το δικό τους κόσμο

να μιλήσει
ποιος ευτυχεί μ αυτόν τον τρόπο
ποιος παίρνει το δρόμο των πολλών
ναύτες
για χάρη τους
οι πυραμίδες φτιάχτηκαν μεγάλες


γεωμετρία που πέτρωσε


δέκατο έκτο γράμμα
ασυνεχές
όπως υπάρχω


μπαίνει ο.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ
προσποίηση μόλις ξυπνά
ΓΑΜΑ
αφήνει το όπλο
κάθεται

όποιος στεκόταν στο σκοτάδι
φεύγει


με την ποινή θανάτου
απαγορεύουν
τ όνομά μου


έτσι επέζησε ως σήμερα
στη λογική
αν δοθούμε απόλυτα
το πνεύμα
χαμηλώνει

το ένστιχτο
λέει
με πρόδωσες

φιλίες κατ' ομοίωση

κι εγώ σε λέξεις μεταβάλλομαι
σ έχω νυστάξει δέντρο μου
σε νύσταξα βουνό μου


πότε πληρώνει ο ποιητής


ονειρευόμουνα αλλοιώς


ΔΕΥΤΕΡΟΣ
δεν είν' εδώ η κυρία
κοιτάζει
πλαγιάζετε μόνος


γυρίζει
τα γυμνά πόδια
στα χοντρά παπούτσια
ύστερα
άδεια

2.
θαύμαζα
την ικανότητα που έχουν
ορισμένοι
ν αφήνουν ίχνη
αλλ η ιδέα
του να γράφω ήρθε ύστερα
κι οφείλεται σε άλλον
π άφησε στην άκρη την πολιτική
τη θρησκεία ή τον έρωτα
και μίλησε με πάθος έμμονο per gli artisti
οι είδησες πεθαίνουν ενόσω
τα ποιήματα
γίνονται νεκρά
αθάνατες
ειρωνικές
εφήμερες αθανασίες
του προσωρινού
εμπνευσμένοι επιτάφιοι
της λήθης


τίποτε σημαντικό
τίποτ ασήμαντο
απλά παιχνίδι με σκιές
εικόνες στην ψυχή αλλόκοτων πραγμάτων
βαθιά κρυμμένη
σύγκρουση
χαμένων αντιθέτων
ανεπάρ
κεια
απολεσθέντες παράδεισοι
αγκάλιασέ την
γράψε στίχους
το αιδοίο της το ίδιο
ενόρασης
ναός
συμβαίνουσα προ όραση
σχισμένο γράμμα πρώτο
όταν ήμουνα Μαρία Στιούαρτ
η κώμη μου
όμοια το μήλο
που πριν είχε δαγκώσει
ο Αδάμ
ξηλώνω τώρα τις ραφές που ένωναν
θάλασσα μ ακτή


τρίτη σχισμένη επιστολή
πύργοι σε φτερά περιστεριών
σπηλιά για σήμερα
το στόμα
σαύρας πόθησα
μνήμα στον τέως που είμαι
ΚΑΠΟΙΟΣ πολύ αυστηρά α
οι μπότες των εφτά λευγών
ΔΕΥΤΕΡΟΣ
δεν
κάνουν άλλο για περπάτημα
τα πόδια μεγάλωσαν
αυτές μείναν ίδιες
σκοτάδι
επιστρέφει
όποιος έφυγε στα σκοτεινά
θέλει να πιει


ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ κύριε Καζανόβα τι
θα πιείτε
στρέφει αλλού το πρόσωπο
ΔΕΥΤΕΡΟΣ όχι ευχαριστώ αγαπητή
θα έχετε να πλύνετε
ένα ποτήρι
λιγότερο
ΕΝΑΣ είναι φοβερά
δυνατό
ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
ξαναγεμίζει

ΦΩΝΗ πόσο του ρίξατε
ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ σχεδόν τρεις δόσεις

ΦΩΝΗ η επιθανάτιος αγωνία
θα κρατήσει

3.
βασανιστική ασίγαστη λαχτάρα
για το απόλυτο
οι έρωτες των φαύνων
πότε λανθάνοντες
πότε προφανείς
στις ετερώνυμες μορφές
που παίρνω
σ απίθανο σκεπτικισμό
συμβιώνω ανέραστος
υπό το ένδυμα
λέξεων
ξένων stop
divesidade in unidade
τετέλεσται
η μοναξιά των προικισμένων
αναπόφευκτη
ποια ειν η σχέση
με τη βάρβαρη
αστική θεωρία
του βόρβορου

πλήρωσαν ακριβά
λίγο φως


παίρνεις αέρα από ιπτάμενου πουλιού
μασχάλη
η μυρωδιά σου θύμιζε άλλη ακτή
σχισμένη επιστολή τετάρτη
και τώρα πια μπορώ να μη σε βλέπω
το δαχτυλίδι κρέμεται στ αυτί μου
σκουλαρίκι
σε δια βλέπω stop
όπως σου είπα
ήμουν άλλοτε η Μαρία Στιούαρτ
της πρώτης εκδιώξεως
εκ Παραδείσου
πρώτη
σχισμένη επιστολή
σ έχω νυστάξει λεύκα μου
πέλαγος σ' έχω νυστάξει σαν Μεσαίωνα
ντρεπόμουν λίγο φως μεγάλη παύση

ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ δεν είδα κανέναν κύριε

δεν είδατε κανένα
αγριεμένος

ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ όχι κύριε δεν άνοιξα
σε κανέναν

δεν ανοίξατε σε κανέναν ψέματα
πλησιάζει μα απειλές
μιλήστε την αλήθεια

ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ όχι κύριε
δεν ξέρω τίποτε
μεγάλη παύση

ο κύριος να ξεκουραστεί το βράδυ
έχει έξοδο πρέπει
να διασκεδάσει

ΑΥΛΑΙΑ

[1] ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΚΕΔΡΟΣ 1979

Η Μαρία Στιούαρτ (Μαρία Α΄ της Σκωτίας) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στις 8 Φεβρουαρίου 1587, σε ηλικία 44 ετών, στο κάστρο Φόδερινγκεϋ στην Αγγλία, κατηγορούμενη για συνωμοσία κατά της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄. Μετά από 19 χρόνια αιχμαλωσίας, η καταδίκη της σηματοδότησε το τέλος μιας πολυτάραχης βασιλείας

σημ. 1 ANATOMIE DE L’ABSENCE prose pour voix et ombres
Ένα έργο για τη μνήμη που επιμένει, για τις φωνές που δεν σώπασαν, για τις σκιές που ζητούν σώμα. Η σκηνή λειτουργεί ως χώρος διάλυσης της ταυτότητας. Οι φωνές — ΕΝΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΟΣ, ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ, ΦΩΝΗ —
δεν είναι πρόσωπα αλλά εκδοχές της ίδιας συνείδησης. Η Μαρία Στιούαρτ, η εξορία, οι σχισμένες επιστολές,
η επιθυμία για το στόμα της σαύρας, συνθέτουν μια παρτιτούρα απουσίας. Το έργο δεν αφηγείται· αναπνέει.
σημ. 2 HEISENBERG/ SCHROEDINGER — σύντομη ερμηνευτική σημείωση
Ο τίτλος λειτουργεί ως διπλή αναφορά:
1. Heisenberg → αρχή απροσδιοριστίας: η ταυτότητα του ομιλητή δεν μπορεί να καθοριστεί πλήρως· η παρατήρηση μεταβάλλει το υποκείμενο.
2. Schroedinger (παραμόρφωση του Schroedinger) →το υποκείμενο βρίσκεται σε κατάσταση ταυτόχρονης ύπαρξης και ανυπαρξίας, όπως η γάτα του Schrödinger.
Ο συνδυασμός δηλώνει: η φωνή υπάρχει μόνο ως πιθανότητα. Η σκηνή γίνεται εργαστήριο κβαντικής ταυτότητας.


[φωτο]

https://i.pinimg.com/1200x/3e/41/4f/3e414ff28744e82793351ce3c9741dca.jpg
https://i.pinimg.com/736x/4e/14/30/4e1430c887e44794d95d2d45b9dd1ccf.jpg
https://i.pinimg.com/736x/07/03/78/070378c588da439b36ef221e5f752b6f.jpg
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU