Του Φώτη Μισόπουλου
Ο Μαρξ ξαναβάζει μια προμηθεική αντίληψη της θεογονίας του Αισχύλου[1], που έμμεσα φαίνεται να έλκει καταγωγές από την εγελιανή λογική του τέλους της ιστορίας: Στο''Εγκώμιο του Εγκλήματος''[2] επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα του Mandeville, -για το Κακό-, η μη ύπαρξη του Κακού είναι η φθορά και η καταδίκη της κοινωνίας, που ισούται με το να ''καταποντιστεί αύτανδρη''. Οι αντιφάσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι σημασιολογούν τη διαλεκτική αιώρηση και μπορούν να οδηγήσουν στη διάλυση της ''ιδεολογίας''[3].




































