Αναμόρφωση με το ζόρι… και διαφάνεια με το σταγονόμετρο - Βαριές σκιές πάνω από τη διοίκηση του Δήμου Κιλκίς

Με τη γνωστή συνταγή «ψηφίστε το πακέτο και μη ρωτάτε πολλά», η δημοτική αρχή επιχείρησε να περάσει την 1η υποχρεωτική αναμόρφωση του προϋπολογισμού 2026, προκαλώντας όμως όχι μόνο την καταψήφιση από την αντιπολίτευση, αλλά και σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο που διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα.

Η παράταξη «ΝΕΟ Κιλκίς», με συνοδευτική δήλωση του δημοτικού συμβούλου Θεόδωρου Βαφειάδη και εκτενές δελτίο τύπου, αποδομεί το αφήγημα της διοίκησης ότι «καταψήφισε την αναμόρφωση», ξεκαθαρίζοντας ότι δεν καταψήφισε την ανάγκη προσαρμογής στα πραγματικά οικονομικά δεδομένα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο αυτή παρουσιάστηκε: ως ένα ενιαίο, αδιαφανές «πακέτο», όπου ουσιαστικές ανάγκες αναμειγνύονται με δαπάνες που προκαλούν σοβαρές υποψίες.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: το επαναλαμβανόμενο ποσό των 37.200 ευρώ. Όχι μία, όχι δύο, αλλά δεκάδες πιστώσεις στο ακριβές όριο που επιτρέπει απευθείας αναθέσεις χωρίς διαγωνισμό. Σύμπτωση; Ίσως. Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση; Δύσκολα.

Όταν η ίδια «σύμπτωση» εμφανίζεται ξανά και ξανά, δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια. Πρόκειται για πολιτική επιλογή. Γιατί κάθε τέτοια πίστωση στο όριο σημαίνει λιγότερος ανταγωνισμός, λιγότερη διαφάνεια και περισσότερη διακριτική ευχέρεια. Και όταν αυτό γίνεται συστηματικά, δημιουργείται η εικόνα μιας διοίκησης που προτιμά την ευκολία της απευθείας ανάθεσης από τη διαφάνεια της ανοικτής διαδικασίας.

Η δημοτική αρχή, αντί να απαντήσει με στοιχεία, επέλεξε τη γνωστή μέθοδο της αντιστροφής της πραγματικότητας: κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι «δεν ψηφίζει αυτά που ζητά». Μόνο που το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί η αντιπολίτευση δεν ψήφισε. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί η διοίκηση αρνήθηκε να παρουσιάσει αναλυτικά στοιχεία για το τι ακριβώς ψηφιζόταν.

Όπως επισημαίνεται στο δελτίο τύπου, δεν κατατέθηκαν αναλυτικοί πίνακες με τεχνική αιτιολόγηση, τρόπο ανάθεσης και σαφή τεκμηρίωση ότι δεν υπάρχει κατακερματισμός δαπανών. Με απλά λόγια: ζητήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο να εγκρίνει χρήματα χωρίς πλήρη εικόνα για το πού και πώς θα διατεθούν.

Και εδώ προκύπτει το πολιτικά πιο ενοχλητικό συμπέρασμα: στη δεύτερη θητεία της, η διοίκηση φαίνεται να λειτουργεί όχι με τη λογική της λογοδοσίας, αλλά με τη βεβαιότητα της αριθμητικής υπεροχής. Η πλειοψηφία, όμως, δεν είναι λευκή επιταγή. Είναι ευθύνη.

Η αντιπολίτευση, με σαφή πολιτική στόχευση, δεσμεύεται πλέον να καταθέτει εναλλακτικές προτάσεις, αφαιρώντας από τη διοίκηση το επικοινωνιακό άλλοθι. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τη δημοτική αρχή: ότι η αντιπαράθεση περνά από τα λόγια στους αριθμούς.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι αριθμοί των προϋπολογισμών. Είναι η αξιοπιστία εκείνων που τους διαχειρίζονται.

Και όταν η διαφάνεια γίνεται ζητούμενο αντί για δεδομένο, τότε το πρόβλημα δεν είναι διαδικαστικό. Είναι βαθιά πολιτικό.