Ακταίων

Του Φώτη Μισόπουλου

- φαινομενολογία της θρηνωδίας για την απώλεια του θεατρικού Ereignis

- Το βράδυ που ΑΠΟΖΉΤΗΣΕΣ κοίτα πώς φτάνει
ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ[1]

1.
.......η γλώσσα της εξορίας- Ή ο ποιητής ενώ ικανοποιεί πρωταρχικές ανάγκες μαθαίνοντας να κάνει έργα

Δικά του
Η φάση του Γέιτς
''Άνεμος ανάμεσα στις καλαμιές''
Ύστερα αρχίζει η κοπιαστική επιτακτική δεύτερη ανάγκη
Να πάει πέρα απ' τον εαυτό του Ν' αφομοιώσει την αλλότητα σε λέξεις που παραμένουν στη σκέψη Κι όμως προσφέρουν άδεια διέλευσης προς οτιδήποτε άλλο
Δηλαδή ερχομός πολέμου: Ακταίων [σημ.1] Της λήθης εικόνα και αγροί από ξεθωριασμένο φως Αλλά ολόχρυσο Γκρίζοι γκρεμοί και.
Κάτω η θάλασσα - μεταλλαγμένος Pound -
Ακόμα πιο σκληρή κι απ' τον γρανίτη Ανήσυχη
Σχήματα υψηλά με των θεών την κίνηση
Επικίνδυνη Ως το ύφος ή ο όρος του Μελάγχθωνος Melancolia illa heroica- ο ''ιδιαίτερος'' Μπωντλαίρ- Μελαγχολία διαφορετική του 19ου ή 17ου Αιώνα - ορόφου του χρόνου Η μορφή κλειδί της προγενέστερης αλληγορίας είναι το πτώμα
Της μεταγενέστερης: η ''ανάμνηση''
Μέχρι τη μεταμόρφωση σε συλλεκτικό αντικείμενο- Correspondances ως προς το περιεχόμενο επ' άπειρον πολλαπλασιασμένες απηχήσεις κάθε μνήμης [Παύση]
Ευχαριστούμε αλλήλους Κάτι ακόμα [σταματάει] Μια τελευταία χάρη [βγαίνει] Σκέπασέ με- με το σεντόνι [Μεγάλη παύση] Πάει καλά Σειρά μου
Να παίξω Γνώριμο τέλος του χαμένου παιχνιδιού [παύση] Παίξε και χάσε [παύση] Και πάψε πια να χάνεις [παύση]
Τέτοιου είδους κατανόηση κερδίζει ο Γέιτς την εποχή του ''Οι άγριοι κύκνοι στο Κούλ'' - της ίδιας φύσης αυθεντία που δείχνει ο Derek Walcott στο ''Βασίλειο του Αστρόμηλου'' Και. Κάποιος είπε: ''Να ο Ακταίων'' Με τις χρυσές περικνημίδες πάνω από όμορφους λειμώνες
Ή δροσερές επιφάνειες αγρών
Αεικίνητες Ανυπάκουες Stop
Στρατιές ενός αρχαίου λαού σιωπηλή πομπή Stop
Pound Μετάλλαξη Κι η ηρωική χροιά του Μπωντλαίρ που εκδηλώνεται μόλις η θύμηση υποχωρήσει εντελώς προς όφελος της ανάμνησης σαν παιδικός εντυπωσιασμός: Για να δούμε [παύση] [Στο μεταξύ μπαίνει Φοράει παναμά Σακάκι τουήντ Κρατάει αδιάβροχο Ομπρέλα Βαλίτσα στο χέρι Στέκεται στην πόρτα- απαθής Με τα μάτια στυλωμένα Θα μείνει σ' αυτή τη στάση Ακίνητος Μέχρι τέλους stop

2.
The Sdhooner Flight- το μακρύ ποίημα δημιουργεί era
Ο,τι ο Γουόλκοτ συσσωρεύει μέσα στα κόκαλά του και πυκνώνει στη διάνοια κάτω απ' τον στίχο - με γερά πανιά και πλούσιο φορτίο για τις δύσκολες μέρες
Το ίδιο που ο Synge λοιπόν στην Ιρλανδία ορθώνει - αναπνέει σε μια γλώσσα υφασμένη και κολακευτική για τους πολλούς στην Καραϊβική Εξελίσσεται απ' τους κληρονομημένους διχασμούς και τις εμμονές ταυτόχρονα Κρατά την ψυχρότητα του ''καινούριου'' Γίνεται αυτό: Dream on Monkey Mountain
Θα πάω στο δάσος όπου οι θεοί κυκλοφορούν με πασχαλιές στεφανωμένοι Θα περπατήσω στο ξέφωτο Θα βγω απ' το σύδεντρο σιμώνοντας την πομπή των γυμνών γυναικών με τα σταφύλια Μετάλλαξη Κι η εκκεντρική ιδιορρυθμία του Μπωντλαίρ μια μάσκα Εκείνος από ντροπή προσπαθούσε να κρύψει την υπερατομική αναγκαιότητα της ζωής καθώς και ως ένα βαθμό το πεπρωμένο του - Εγκαταλείπει την προσπάθεια [Παύση] [Βγάζει τον σκούφο] [Ειρήνη Ισοφάριση] [Το μαντήλι στην τσέπη Τα γυαλιά] Κοντεύουμε
Έγραφε για την πείνα με τη σωστή γραφή - χειρουργικό εργαλείο αφαίμαξης απ' τους συσσωρευμένους χυμούς της αποικιακής θέρμης:
Κάθε φράση μουσκεύει στο αλάτι Τραβώ και δένω κόμπο κάθε στίχο σφιχτά σαν τα σκοινιά στα ξάρτια Με λόγια απλά η λέξη ταξιδεύει στον άνεμο
Οι σελίδες αρμενίζουν - πανιά of the Schooner Flight
Φυγή Το θρόισμα απ' το μετάξι σταμάτησε Σωρός η σκόνη στην αυλή Ήχος βημάτων δεν υπάρχει Τα φύλλα μένουν ακίνητα Εκείνη που έκανε την καρδιά ν' αναγαλλιάζει φύλλο νωπό που κόλλησε στο κατώφλι ή
ο Benjamin για τον Μπωντλαίρ: το σήμα κατατεθέν δεν είχε ακόμα επινοηθεί Ο Μπωντλαίρ ως αλληγορικός: Απομονωμένος Η απομόνωσή του υπήρξε είδος αργοπορίας Άλλες δυο τρείς το ίδιο και θα φωνάξω [παύση] Λίγη ποίηση [παύση] Το βράδυ που προκάλεσες [παύση Διορθώνει]
Το βράδυ που ΑΠΟΖΉΤΗΣΕΣ κοίτα πώς φτάνει [παύση] Κοίτα πώς ΠΕΦΤΕΙ τώρα [Ξαναλέει τον στίχο τραγουδιστά]

3.
Ο Heaney προσαρμόζει τη γλώσσα σε όρους που φέρνουν το μυαλό στην περιγραφή του Γουόλκοτ :
Για έναν ιδανικό θίασο ηθοποιών ''ευλύγιστων καλλίφωνων ενθουσιωδών'' Η γλώσσα του δουλεύει σαν καλά πειθαρχημένος θίασος
Δεν αποσκοπεί σε εντυπώσεις λυρικού υποκειμενισμού Αλλά σε ο,τι αποκάλεσε ο James Wright - Ποίηση ενός ώριμου άντρα - Ενήλικα - που ο Γέιτς ονόμασε ''τελειωμένου ανάμεσα στους εχθρούς του'' Για όσους ξυπνάνε από τον εφιάλτη της Ιστορίας η εκδίκηση είναι όραμα που δεν πραγματοποιούν ποτέ Αυτή η ευφυία είναι άγρια Εσωτερική Η επίσκεψη στην τέχνη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τον καλλιτέχνη Τα έργα του όμως είναι καλοήθη Δεν βλάπτουν κανέναν άλλον
Μετάλλαξη: Ω βεντάλια από μετάξι Διάφανη σαν παγωνιά πάνω στη χλόη Κι εσένα ακόμα παραπέταξαν/ Lustra.
Οι θεωρίες ενίοτε τονίζουν προκλητικά την καθυστέρηση-αργοπορία του Μπωντλαίρ. ΘΡΑΣΟΣ.
Το βράδυ που αποζήτησες Κοίτα πώς πέφτει τώρα [παύση]
Έπειτα; [παύση] Στιγμές άδειες Και πάντα Να όμως που αθροίζονται Ο λογαριασμός κλείνει Η ιστορία νεκρώνει
[Παύση Τόνος αφηγητή]
Η ευκαιρία που περίμενα [παύση]
Απ' την αρχή δεν απλοποίησε μήτε πούλησε φτηνά Θα μπορούσε να γράφει σαν εγγαστρίμυθη κούκλα που αντηχεί tradition μολονότι ήταν μειωτικό για την αφθονία της οδύσσειας μέσα του - κι εκτός απ' την κρύα θάλασσα που γυάλιζε γαλβανισμένη απέναντι
μέχρι ο άνεμος είχε αρχίσει ξυπνώντας τα δέντρα Πέταλα - Φύλλα από ρόδα καθώς η ώχρα τους κολλάει στην πέτρα Καθημαγμένος
Η αλληγορία διαμορφώνει στυλ Αυτή η ρουτίνα ζημίωσε αρκετά την καταστροφική τάση della allegoria στο έργο τέχνης Ίσως καλύτερα
Α τον έθεσα προ των ευθυνών του [παύση] Ε λοιπόν νάμαστε Είμαστε Έφτασα [σηκώνει τη σφυρίχτρα Διστάζει Την παρατάει] [Σφυρίζει ]
Μα την αλήθεια! [παύση] [σφυρίζει δυνατά - παύση] [πιο δυνατά] ΠΑΜΕ! [σφυρίζει δυο φορές]

ΤΕΛΟΣ

ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ

[1] ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ ο.πρκ.

ΑΝΑΦ.: Seamus Heaney, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, μτφρ. ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΜΩΡΑΊ΄ΤΗΣ, ΠΑΤΑΚΗΣ 2008 ////// EZRA POUND, LUSTRA, μτφρ. Τάκης Μενδράκος, ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ 1989 ////// WALTER BENJAMIN, μτφρ. Γιώργος Γκουζούλης, επίμετρο: Adorno, Tiedemann, Buck - Morss, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 2002 β' έκδοση ////// ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΎ, μτφρ. ΚΩΣΤΗΣ ΣΚΑΛΙΟΡΑΣ, ΥΨΙΛΟΝ 2000

ΣΗΜ.[1]Ο Ακταίων είχε εκπαιδευτεί ως ένας εξαιρετικός κυνηγός από τον σοφό και καλοκάγαθο Κένταυρο Χείρωνα. Η ιστορία του Ακταίονα είναι όμως γνωστή, όχι για τις ικανότητές του ως κυνηγού, αλλά επειδή κατέληξε θήραμα των σκυλιών του μεταμορφωμένος σε αρσενικό ελάφι, από την οργή της Αρτέμιδος, επειδή την είδε γυμνή-ΟΒΙΔΙΟΣ, Μεταμορφώσεις][Διαδίκτυο]
ΣΗΜ.[2]Ο Ακταίων-καλλιτέχνης βλέπει τη Λίλιθ πίσω απ’ το θέατρο: το άγριο θηλυκό της τέχνης που δεν συγχωρεί όσους την αντικρίζουν χωρίς τίμημα. Η μεταμόρφωση αρχίζει στο βλέμμα· το σώμα γίνεται θήραμα, η φωνή σκιά. Η τέχνη απαιτεί αίμα, κι εκείνος προσφέρει το δικό του για να υπάρξει

[1]https://i.pinimg.com/1200x/2d/4e/23/2d4e23c61b9ca04c0c0530f5ab715e73.jpg

[2]https://i.pinimg.com/736x/d4/c1/df/d4c1dfb9ebaf2bf6f0249b6fae8baad2.jpg

[3]https://i.pinimg.com/1200x/b0/5c/bc/b05cbc8488a15b72131d008425ce34f9.jpg

[4]https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU