Σημειώσεις αιλουροειδών

Του Φώτη Μισόπουλου

........δεν την ξαναείδα. Έπρεπε να κάνω πως την είχα ξεχάσει[1]
HERVE' BAZIN

prose sur l'anxiété du poète


1
........Κυριακή στο πάρκο Ανεμοδαρμένα δέντρα ψιθυρίζουν: ολιγωρίες Πάπιες Καρολίνας και χήνες Καναδά
Λοιδορούν τον κόσμο τους πλέοντας. Στο νερό. Κόκκινα γεράνια που αυξάνουν την κρυάδα Σκουρόχρωμα γυαλιά καθρεφτίζουν ειρωνείες Μεγάλα καροτσάκια μωρών Οι περιπατητές Λησμονούν Έρχεται στην πολυκατοικία που. Μένει. Στο τραπέζι του θυρωρού παρατηρεί
Δεν υπάρχουν γράμματα γι' αυτόν Πατάει το κουμπί του ασανσέρ Μπαίνει στο διαμέρισμα Βγάζει το σακάκι ανοίγει την μπαλκονόπορτα Μαζεύει δυο πουκάμισα κάτι κάλτσες- απλωμένα Βάζει το σίδερο στην πρίζα Φοράει πάλι το σακάκι Βγάζει το σίδερο Δεν αλλάζουν ρυθμό οι κινήσεις του Στην είσοδο
Ο ΘΥΡΩΡΟΣ: .....ΠΕΡΊΠΑΤΟ περίπατο;
-Με ζήτησε κανείς;
Φεύγει
Μετά την αποκατάσταση- τους ξανακάλεσε όλους Νέα εορταστική φιέστα Με αφορμή πως δρομολογούσε ξανά το εκφραστικό όργανο της παρέας
Οι μεγάλες πόλεις δημιουργούν κάποια γεύση περιπέτειας που. Ωστόσο Δεν είναι δεμένη με τη διάρκεια Η γεύση παροδική και αναιρείται από το αίσθημα της συσσώρευσης Αισθάνεσαι ότι ο κόσμος ήρθε σε χώρο που φαίνεται λίγος και πρέπει να προεκταθεί Το αίσθημα διαρροής κάθετο Σαν να αδειάζει και να ξεχειλίζει ένα δοχείο
Τα ''γιατί'' βρίσκονται έξω Τα γεράνια τα επεκτείνουνε στον άνεμο Γέροι αισθάνονται πρόσφυγες Τα ''γιατί'' επεκτείνονται Προσχήματα που θλίβονται σιγά σιγά από ερμηνείες Εδώ είναι Κυριακή Το Δέντρο της Ύπαρξης λησμονάει και τα δύο - το Καλό και Κακό Την επίπλαστη ευθυμία μας Stop
Προσπερνάει τη στάση λεωφορείου όπου περιμένουν καμιά δεκαριά άτομα Χωρίς να ενδιαφερθεί για το τι γράφει η σχετική πινακίδα ή πού πηγαίνει το λεωφορείο όταν έρχεται και σταματά- μπαίνει κι αυτός Με τους άλλους Αποβιβάζεται στο τέρμα Πώς αλλάζει και στολίζεται πλούσια νύμφη Το σπίτι. Άστραφτε και καρτερούσε Μες στη νύχτα Όλα επαναλήφθηκαν σαν πάντα Στην εντέλεια
Η εκκένωση του χώρου σου δημιουργεί ένα εσωτερικό άδειασμα κι η σκέψη- όπως και το αίσθημα- πρέπει νάναι τόσο γρήγορη όσο και το ραγδαίο πέρασμα του φωτός Ανάμεσα στα σκοτεινά εκμαγεία των κτιρίων Που κοιτούν την νύχτα

2
.......σημειώσεις αιλουροειδών Σαν να λέμε σημειώσεις φυσικής ιστορίας Γάτες Όχι μόνο σεφερικές τ' Αη Νικόλα
Αδιόρθωτες Αδέσμευτες Ζύγωναν τις μακριές πληκτικές ώρες της παιδικής μου ηλικίας Περίπλοκες Το αντίθετο των σκύλων
Ικανές να φλερτάρουν Να πέφτουν Να χασμουριούνται οπουδήποτε Κοιτάζει γύρω σκεπτόμενος προς τα πού να περπατήσει Βλέπει λίγο πιο πέρα
Καθ' οδόν διαπιστώνει ότι το ίδιο κοντά υπάρχει νεκροταφείο Πηγαίνει εκεί
Λιγοστός κόσμος συγκεντρωμένος για κάποια ταφή Πλησιάζει στο φέρετρο Προσκυνά Βλέπει στοχαστικά και με συγκίνηση τον νεκρό
Δίνει συλλυπητήρια στους συγγενείς ''-Τι τρομερό Πόσο λυπάμαι'' Καθώς απομακρύνεται του έρχονται και του ίδιου δάκρυα Χαιρετά τους διπλανούς Τον χαιρετούν κι αυτοί Όταν σχηματιστεί η πομπή εντάσσεται στους πρώτους
Οι μουσικές Τα φώτα Οι ομιλίες Μα προ πάντων η κυρά του Όμορφη και λαμπερή όσο ποτέ κυκλοφορούσε ανάερη ανάμεσα στους καλεσμένους Μοιράζοντας χαμόγελα και διευθύνοντας με σπάνια χάρη Ατσάλι και γυαλί μαζί Που τεμαχίζουν τις σκιές Κι όπου η γλώσσα των αριθμών δημιουργεί τοπίο- συλλογιστικής κι αποτελέσματος Την ώρα αυτή τα λευκά κεριά φωτίζουν τμήμα από το ρύγχος του πολιτισμού μας Το ρύγχος δεν υπάρχει τη μέρα Όσο νυχτώνει τόσο- αισθάνεται να σε μυρίζει σαν κομμάτι κρέας που τρέφει τον Μινώταυρο Stop
......όπως οι γυναίκες που δεν θέλουνε συμβάσεις Αλλά παίρνοντας η κάθε μια το δικό της δρόμο κάνει το ρεύμα των αγαπητικών της φωτεινότερο
Αδιόρθωτες Αυθάδεις Λαμπυρίζουν το μισοκαμένο μονοπάτι της παιδικής μου γωνιάς Απλές Το αντίθετο των ηρανθέμων
Μπαίνει στην εκκλησία με τους άλλους Ακούει περίλυπος τη νεκρώσιμη ακολουθία Το συγκινητικό λογύδριο που εκφωνεί επιστήθιος φίλος του μακαρίτη Όταν ακουστεί ''δεύτε τελευταίον ασπασμόν'' μετά βίας συγκρατεί τα δάκρυά του Καθώς το ναρκωμένο σπίτι. Ξυπνώντας. Εύρισκε τη δύναμή του. Επέστρεφε στην τροχιά των κοινών συναθροίσεων
Τη νύχτα που η πόλη είναι άδεια από ζωή- στα σημεία εκείνα που η μοναξιά των κτιρίων δεν φαίνεται παιχνίδι με τον χρόνο ή τη φθορά αλλά ένα εκτόπλασμα εγκεφαλικής συμμετρίας- αισθάνεσαι εκείνο που σε χωρίζει Που σε κόβει και σε πετάει μακριά από τον ''άλλο'' Κι εσύ περιφέρεσαι
Μέσα στον άοσμο αέρα που δεν αναγγέλλει ποτέ άνοιξη
Τρομάζει λοιπόν αυτή η γιγαντιαία φενάκη

3
.......όμως αντίθετα απ' τα ηράνθεμα. Ικανές. Οπουδήποτε ν' αναπτυχθούν. Σιδηροδρομικές γραμμές. Αποβάθρες. Δεν μας κάνουν να ερωτευθούμε
Όμως γεμίζουν τις δίχως τριαντάφυλλα ρωγμές Ανύποπτα Ακολουθεί αμέσως μετά τους συγγενείς και ασπάζεται την εικόνα τοποθετημένη στο φέρετρο Αποχαιρετά συντετριμμένος τον νεκρό Από πολύ κοντά στην μετακομιδή Μέχρι τον τάφο Εκεί μόνο στέκει παράμερα και ξεσπά σ' ένα γοερό κλάμα Η γυναίκα που τον βλέπει σ' αυτήν την κατάσταση τον παρηγορεί Όταν αρχίζει η αποχώρηση τον υποβαστάζει Προχωρούν μαζί στην αίθουσα δεξιώσεων Είμαι μόνος
Στη σκιά Παραμονεύοντας τη νεότητά μου Ένας απ' του αδερφούς μου παντρεύτηκε Ίσως μια αδερφή της
Αλλά γιατί ν' αναφερθώ σ' αυτά ύστερα από μισό αιώνα; [παύση]
Με τόση συσσώρευση ο,τι επαναλαμβάνεται δεν είναι ποτέ ίδιο Ό,τι έχει συμβεί αποκτάει μεγαλύτερη αξία από κείνο που ανακαλείται Ο νους και το συναίσθημα είναι τα μεγάλα θύματα της φθοράς Όχι η συσσώρευση υλικού
Οι γέφυρες χαμήλωσαν Η υπόλοιπη όχθη χαμένη στην ομίχλη Ρωτήσαμε τον εισπράκτορα τι επρόκειτο να κάνουμε Είπε:
-Πάρτε το πορθμείο
Αγγίξαμε απαλά τα φώτα Ήταν εκεί ο περάτης Φτυστός όπως ο Βιργίλιος Μας κοίταξε ψυχρά Τα μάτια του σβησμένα Τα χέρια του μαύρα απ' τους οβολούς και με κιρσώδεις φλέβες Οι κνήμες του μαρμαρωμένες:
-Αν επιθυμείτε να πεθάνετε- πρέπει να πληρώσετε γι' αυτό [παύση] [φως]
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΣΤΑΞΕΙ: .........πόσο πολύ τον πόνεσε Μα ποιος είναι; [στον διπλανό της]
Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ [στον ανεψιό του μακαρίτη]: .......δεν ξέρω
[ρωτάει τον γαμπρό του μακαρίτη, η χήρα την αδερφή της ''Μα ποιος είναι;'']
Η ερώτηση σβήνει μέσα στις άλλες ομιλίες και θορύβους Η νοσταλγία Μένει Αυτό ήταν Έκπληκτη μπροστά σε ο,τι δεν έγινε Βιαστική ν' αφήσει το τελευταίο και ανώφελο τεκμήριό της
Το δημιούργημα καταστρέφει τον δημιουργό Το εύπλαστο πλάσμα προκαλεί την πεπερασμένη φύση του Χωρίς τη φθορά αναρωτιέμαι αν θα υπήρχε πραγματική ζωή

ΑΥΛΑΙΑ

ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ

[1] HERVE' BAZIN, ΑΥΓΉ, εισαγ.-μτφρ Δημήτρης Δειλινός [βλ. περ. Η ΛΕΞΗ, τ.38/1984]

ΑΝΑΦ.: Μιχάλης Εφταγωνίτης, ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ & HERVE' BAZIN, ΑΥΓΉ, εισαγ.-μτφρ Δημήτρης Δειλινός [βλ. περ. Η ΛΕΞΗ, τ.38/1984]
Θανάσης Βιστωνίτης, ΤΑ ΡΑΚΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ [βλ. περ. Η ΛΕΞΗ, Τ.54/1986]
Ιάκωβος Καμπανέλλης, ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, περίληψη σεναρίου & Louis Mac Neice, ΠΟΙΗΜΑΤΑ [βλ. περ. Η ΛΕΞΗ τ.87/1989]

https://i.pinimg.com/1200x/71/63/11/7163117f4ec04598b9dbd0af56c93e8c.jpg

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU