Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

Μένουμε σπίτι, αλλά τι κάνουμε;


Του Όμηρου Σαββίδη*
Στο πλαίσιο της προστασίας από την εξάπλωση της πανδημίας, υπάρχει η οδηγία να μένουμε σπίτι. Για κάποιους αυτό είναι μια δύσκολη κατάσταση, για άλλους μια ευκαιρία να είναι περισσότερη ώρα με τους δικούς τους ανθρώπους. Για όλους μας όμως είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση.

Είναι άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα θα διαρκέσει αυτός ο περιορισμός. Καλό είναι λοιπόν να προετοιμαστούμε όσο μπορούμε για αυτές τις ειδικές συνθήκες. Οτιδήποτε μας βγάζει από την καθημερινή μας ρουτίνα είναι παράγοντας ανάπτυξης άγχους. Επομένως είναι σημαντικό να δημιουργήσουμε, στα πλαίσια του δυνατού, μια σχετική ρουτίνα.

Να έχουμε μια σταθερή ώρα αφύπνισης. Να χωρίσουμε την ημέρα σε ζώνες δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα αν υπάρχουν παιδιά που πηγαίνουν σχολείο αξιοποιούμε τα πρωινά με εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Διαβάζοντας, κάνοντας επανάληψη ή για μεγαλύτερα παιδιά χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα του Υπουργείου Παιδείας. Οι ενήλικοι μπορούν να αξιοποιήσουν το χρόνο τους με το να απασχοληθούν με κάτι που ήθελαν αλλά μέχρι τώρα δεν είχαν τον χρόνο.

Τα μεσημέρια να τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι. Το γεύμα ήταν πάντα ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την ελληνική οικογένεια. Ευκαιρία να καθίσουμε πάλι όλοι μαζί, χωρίς άγχος και βιασύνη.

Τα απογεύματα να είναι ψυχαγωγικά. Παίζοντας επιτραπέζια ή άλλα παιχνίδια. Ίσως ακόμα και τραγουδώντας καραόκε ή χορεύοντας. Ό,τι ταιριάζει στην κάθε οικογένεια. Κάποια βράδια να δούμε όλοι μαζί μια ταινία ή σειρά. Το βράδυ διατηρούμε μια σχετικά σταθερή ώρα για ύπνο.

Είναι σημαντικό να μην αμελούμε τη φυσική μας κατάσταση. Έστω κάποια λεπτά να αφιερώσουμε κάνοντας τη γυμναστική που μπορεί ο καθένας. Να μην πηγαίνουμε από καναπέ σε καρέκλα και από την καρέκλα στο κρεβάτι.

Επιπλέον, να φροντίζουμε την εμφάνισή μας. Επειδή είμαστε στο σπίτι δεν είναι απαραίτητο να είμαστε όλοι ημέρα με τις πυτζάμες μας. Είναι σημαντικό για την ψυχολογία μας να μη συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε άρρωστοι.

Καλό είναι να σεβόμαστε την ανάγκη κυρίως των εφήβων για ατομικότητα και ιδιωτικότητα. Δεν είναι κακό να μένουν κάποιες ώρες στο δωμάτιο τους. Και για αυτούς είναι πολύ δύσκολο να παραμένουν περιορισμένοι χωρίς τη δυνατότητα να βρεθούν με τους φίλους τους. Αναπόφευκτα η χρήση του διαδικτύου και γενικά ηλεκτρονικών μέσων είναι αυξημένη. Πρέπει όμως να διατηρούμε κάποιο συγκεκριμένο όριο. Μην ξεχνάτε πως οι μεγάλοι πάντα δίνουν το παράδειγμα στους μικρότερους.

Είναι λοιπόν μια ευκαιρία η οικογένεια να βρεθεί μαζί και να ξαναδημιουργήσει δεσμούς μεταξύ των μελών της. Να επικοινωνούμε με τους φίλους μας μιλώντας και όχι μόνο στέλνοντας μηνύματα. Μην ξεχνάτε τους ηλικιωμένους συγγενείς μας. Έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αυτό το διάστημα και είναι πού απλό για εμάς να τους τηλεφωνούμε πιο συχνά. Μπορούμε να κερδίσουμε πολλά από όλη αυτή την κατάσταση αρκεί να μην πανικοβληθούμε και να μην απογοητευτούμε. Η ζωή μας θα επανέλθει στην κανονικότητά της. Μέχρι τότε μένουμε σπίτι, παραμένουμε άνθρωποι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου