Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Σεβαστό: Το σπίτι που μεγάλωσα!

Της Σοφίας Μαρωνίδη
Πάλιωσε..
μα οι αναμνήσεις, ζωντανές στα φύλλα της κληματαριάς που το αγκαλιάζουν...
..και τα παράθυρα ορθάνοιχτα,
να μπαίνει το παρόν,
να συναντάει το παρελθόν που έμεινε στις κάμαρές του....

ΤΟ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ
Αυτό το σπίτι
το παλιό το ερειπωμένο
που τώρα ακούγεται
μονάχα η σιωπή
κάποτε άσπρο
με ασβέστη ήταν βαμμένο
και στην αυλή του
κατοικούσε η ζωή

Τόσοι νομάτοι
που η φτώχεια τους αρκούσε
μα δεν τους πάγωνε
ποτέ τους ο χιονιάς
Σαν το δεμάτι
η αγάπη τους κρατούσε
που δεν το σκόρπιζε
ακόμη κι ο βορριάς

Φωνές και γέλια
ήταν όλα στριμωγμένα
σε μία κάμαρη
που έσταζε η σκεπή
Με δυό κουρέλια
τα όνειρά τους σκεπασμένα
κάθε που νύχτωνε
τα κάναν προσευχή

Αυτό το σπίτι
το παλιό το ερειπωμένο
που όμως είναι
τα παράθυρα ανοιχτά
τόσοι νομάτοι
στην καρδιά τό’χουν δεμένο
μα η ζωή
τους έχει κλέψει τα κλειδιά

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου