Γιάννης Χ. Αβραμίδης (1947-2026), μια ζωή Ποντοηράκλεια

Ανήμερα της Εθνικής μας επετείου, 28 Οκτωβρίου 2026, μας άφησε για πάντα ο αγαπητός μας συνδημότης, Γιάννης Χ. Αβραμίδης, "ο Πρόεδρον τη χωρί", γέννημα θρέμμα της ακριτικής Ποντοηράκλειας. Με πόνο ψυχής, συγγενείς, συγχωριανοί και πολλοί φίλοι τον αποχαιρετήσαμε την επομένη του θανάτου του, την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026, εκεί στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία και στα κοιμητήρια του χωριού του.

Ο Γιάννης γεννήθηκε το 1947, σε δύσκολους καιρούς και στα μαύρα χρόνια του εμφυλίου, ήταν το τελευταίο παιδί του Χαράλαμπου Αβραμίδη και της Μαρίας (το γένος Μουρατίδη). Δυστυχώς σε ηλικία μόλις ενός έτους μένει ορφανός από πατέρα αφού ο Χαράλαμπος Αβραμίδης σκοτώνεται από έκρηξη νάρκης.

Δυστυχώς εκείνα τα χρόνια και μέχρι τη λήξη του εμφυλίου (Αύγουστος 1949) αλλά και για αρκετά χρόνια μετά είχαμε πάρα πολλά θύματα σε όλη την Ελλάδα, όπως και στη δική μας περιοχή, από εκρήξης βομβών.

Η χήρα, Μαρία, μητέρα του Γιάννη, στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν και ιδιαίτερα τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του '50, είχε την αμέριστη στήριξη των συγγενών αλλά και των συγχωριανών της, για να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Ο Γιάννης μας

Ο Γιάννης έζησε τα παιδικά του και τα εφηβικά του χρόνια, στην αγαπημένη του Ποντοηράκλεια, βοηθούσε την αγαπημένη του μητέρα και παράλληλα εργαζόταν και όπου μπορούσε να βγάλει ένα μεροκάματο.

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη του, όπως και των περισσοτέρων νέων στο χωριό για το ποδόσφαιρο και τον ιστορικό "Κεραυνό" Ποντοηράκλειας. 

Υπήρξε ποδοσφαιριστής αλλά και προπονητής του "Κεραυνού" σε καλές εποχές, αλλά και της πάλαι ποτέ "Δόξας" Πλατανιάς, ποδοσφαιριστής και προπονητής. 

Αγαπούσε την νεολαία και την βοηθούσε με κάθε τρόπο, όπως και όλους τους συγχωριανούς του.

Μετά τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και με το φορτηγό δημοσίας χρήσεως που απέκτησε, εκτελούσε κάθε είδους μεταφορές και τα τελευταία χρόνια, μέχρι την συνταξιοδότηση του, εργάστηκε ως οδηγός φορτηγού στην εταιρεία του κ. Δ. Στεργιούλα.

"Ο Πρόεδρον τη χωρί!"   

Μια αμφίδρομη σχέση αγάπης εκτίμησης και προσφοράς, είναι η ζωή του Γιάννη και της Ποντοηράκλειας.

Την αγάπη, την εκτίμηση και την προσφορά που δόθηκε στο Γιάννη και στην οικογένεια του τους δύσκολους χρόνους, την ανταπέδωσε πολλαπλάσια ο ίδιος προς την Ποντοηράκλεια και τους συγχωριανούς του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου του χωριού.

Οι συγχωριανοί του τον τίμησαν με την ψήφο τους,  τρεις συνεχείς φορές, τον Οκτώβρη του 1986, του 1990 και του 1994, διετέλεσε Πρόεδρος της Κοινότητος Ποντοηράκλειας από 1/1/1987 έως και 31/12/1998 επί δώδεκα συνεχή χρόνια. 

Ξεκίνησε, συνέχισε ή ολοκλήρωσε σειρά από έργα που αναβάθμισαν την ποιότητα της ζωής των συγχωριανών του και διευκόλυναν την καθημερινότητά τους. 

Έργα όπως η πράξη εφαρμογής της ρυμοτομικής επέκτασης προς την πλευρά των Ευζώνων (δυτικά), η ασφαλτόστρωση δρόμων του εσωτερικού δικτύου και τμήματος προς το Κάστρο (Αρτζάν), τοιχοποιία περίφραξης και βελτίωση αποδυτηρίων του γηπέδου, επέκταση αποχέτευσης, φροντίδα για τα κοιμητήρια και μια σειρά άλλων έργων για την ανάπτυξη και την ανάδειξη της Ποντοηράκλειας.  

Αγαπητέ Γιάννη, η απώλεια σου, δυσαναπλήρωτο κενό για το γενέθλιο τόπο σου, τα έργα σου και οι μέρες σου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα θυμίζουν την τεράστια προσφορά σου, στην αγαπημένη σου Ποντοηράκλεια.

Ο τόπος στον οποίο γεννήθηκες, έζησες και τόσα προσέφερες, δεν θα σε ξεχάσει.

Ελαφρύ να είναι το χώμα της Ποντοηράκλειας που σήμερα σε σκεπάζει, σε κοινό τάφο με την πολυαγαπημένη σου μητέρα Μαρία και τον ατυχή πατέρα σου Χαράλαμπο,  που δεν μπόρεσες  να γνωρίσεις.    

Βασίλης Αθανασιάδης

Επίτιμος Πρόεδρος.  

"Ακριτών" Πολυκάστρου