Ο κήπος με τα σαλιγκάρια ή ο βασιλιάς των πετρελαίων στην πόρτα

Του Φώτη Μισόπουλου

........η Μακαριότητά σας μπορεί να δει πως το σερβίτσιο στρώθηκε
ΡΟΜΑΙΝ ΒΕΝΓΚΑΡΤΈΝ[1]

notes du corps avant la voix - partition scenique


1.
........από 'να έργο ημιτελές ξημέρωμα στο πόδι κείνη τη μέρα ακόμη νέος βγαίνω η μητέρα με το νυχτικό κρεμασμένη στο παράθυρο κλαίει χειρονομεί δροσερό πρωινό που έχει φωτίσει νωρίς δεν ήταν πρώτη φορά ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ στης ΜΙΑΣ και της ΑΛΛΗΣ τρέχουν βουβές σοβαρές σχολαστικές στρώνουν τραπέζι τελειώνουν μαζεύονται Η ΜΙΑ δεν έχουμε παρέα σήμερα Η ΑΛΛΗ όχι Η ΜΙΑ σίγουρα; - νεύμα κατάφασης- Η ΑΛΛΗ εντάξει λοιπόν αρχίζουμε Η ΜΙΑ τραγουδάμε; Η ΑΛΛΗ πάμε MEDITATIO προσεχτικά εξετάζω τις συνήθειες των σκυλιών θέλοντας και μη θέλοντας και μη συμπεραίνω ο άνθρωπος είναι το ανώτερο ζώο όταν βλέπω τα παράξενα έθη σου φίλε ομολογώ - τα χάνω πλεονεξία κι αφού δεν μπορέσαμε ποτέ ν' αρνηθούμε ας κάνουμε την υποχώρηση - μήπως κι ο Ιάκωβος δε διέσχιζε όλη την έρημο να φτάσει στην άκρη του τραπεζιού; Και δε κοιτούσε ποτέ στα μάτια ώσπου τέλος βρήκε μια θέση στον κήπο καθόταν και γάβγιζε τους περαστικούς

.....βίαιη διάθεση δεν αργεί να μαζέψει σύννεφα βρέχει ολημερίς μέχρι τ' απόγεμα έπειτα ήλιος γαλάζιος για δευτερόλεπτα έπειτα νύχτα
όλ' αυτά εναίσθημα σκιάς βία και τη μέρα ξημέρωνε σταμάτησα γύρισα κοιτώντας κάτω για σαλιγκάρια περίσσευε αγάπη στα καρφωμένα στη γη όσα ριζωμένα θάμνους βράχοι λουλούδια και τα συναφή δεν άπλωνα χέρι να κόψω ένα ενώ για πουλί ή πεταλούδα που γύρω μου φτεροκοπά ή μπλέκεται στα πόδια φώναζα - τα σαλιγκάρια πάλι σε κάποια απόσταση φαινόταν ακίνητα μολονότι την επόμενη στιγμή έρχονται καταπάνω σου χτυπούν την πόρτα Έκπληξη Η ΑΛΛΗ τι είν' αυτό; θ' ανοίξουμε; Η ΜΙΆ να δούμε πρώτα Σσσ! - προχωράει στα νύχια γυρίζει κατάπληκτη- εκείνος είναι Ποιος είμ' εγώ να σε καταδικάσω Ω Κροίσε τόσο πολύ πικραμένος απ' τη φτώχεια όσο κι εσύ απ' τ' άχρηστα πλούτη
και πραγματικά ερχόταν μυρωδιά απαλή σα να 'χε η ματαιότητα κάποιο νόημα stop Δυσδιάκριτα πράγματα stop

2.
.......πουλιά με μάτια διαπεραστικά πετούν ψηλά μακριά ξεκουράζονται ισορροπώντας το άλλο λεπτό εφορμούν πάνω μου κυρίως τα κοράκια μάλλον χειρότερες οι πάπιες σκοντάφτεις ξαφνικά στο κοπάδι τσαλαπατώντας χήνες και πουλερικά κάθε είδους ο,τι ανέλπιστο Η ΑΛΛΗ ποιος; Η ΜΙΑ ο βασιλιάς των πετρελαίων! ΗΑΛΛΗ μια στιγμή - ξαναχτυπούν - ρώτησέ τον τι θέλει Η ΜΙΑ τι θέλετε; Ο ΤΡΙΤΟΣ θα ήθελα να μιλήσω στον μαραγκό

- κοιτάζονται τρομαγμένες- Η ΑΛΛΗ τι σημαίνει αυτό; ρώτησέ τον πάλι Η ΜΙΑ ποιος είναι; για όποιον επέστρεφε λίγα χρόνια αργότερα φορούσες ακριβώς τα ίδια ρούχα δεν ένοιωθες χαρά για τους θριάμβους σου ο ίδιος παλιός αέρας αποδοχής με φόβο περίεργο ανακατωμένος που εγώ προσωπικά χαιρόμουν Te Voila Mon Bourienne [σημ.1] αθάνατος θα μείνεις δεν κρυβόμουν γιατί δεν έκαμνε προσπάθεια η Τύχη - εύκολο να με
βρει ιδίως τα βράδια όταν ταξινομώ τις παραγράφους στην αμεριμνησία του ύπνου καλοντυμένος και μ' ευγένεια ζητούσα ένα όργανο
''τι ακριβώς θέλετε;'' ''ο,τι νάναι'' απάντησα - κοίταξαν παράξενα

.........δε θάβγαινα κι απ' το δρόμο να τ' αποφύγω αν αποφεύγονται όχι δεν θάβγαινα είναι απλό αν ήμουν βέβαια ποτέ σε κάποιο δρόμο κι όχι απλώς στο δρόμο - μάτωσα μ' έφερε σε λόχμες βάλτους νερά ακόμα και στη θάλασσα - οδηγήθηκα πίσω μην χαθώ
νόμισα αν δεν με πιάσουν θα πεθάνω από πνιγμό ή φωτιά κρεμασμένος το ίδιο
Η ΜΙΑ ποιος είναι; Ο ΤΡΙΤΟΣ εγώ! - αμηχανία- Η ΜΙΑ τι θέλετε; Ο ΤΡΙΤΟΣ να μιλήσω στον μαραγκό - παιχνίδι φόβου - συνεννοούνται
Η ΑΛΛΗ δεν τον ξέρουμε Ο ΤΡΙΤΟΣ ακούστε κυρίες μου πρέπει να του μιλήσω θέλω να του πω μια λέξη
ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΆΛΛΟ θάλεγε ο Pound κι εσένα σ' αποχαιρετούμε δεν ανακάλυψες ποτέ πόσο η σχέση σου καμαρώνει παρασιτική και μόνο οι μέθυσοι αφοσιώνονται σ' ένα καπέλο γι' αυτό τους διώχνουν απ' το καφενείο ιδιαίτερα Νοέμβριο όταν τόσα πουλιά ακολουθούνε από άλλη ήπειρο

3.
........σήκωσα τα μάτια είδα τη μητέρα ακόμη στο παράθυρο να κουνά τα χέρια έκανε νόημα να γυρίσω ή να φύγω ίσως κουνούσε μόνο τις παλάμες
θλιμμένη ανίσχυρη αγάπη μόλις ακούγονταν οι κραυγές της το κούφωμα πράσινο ανοιχτό γκρίζος τοίχος εκείνη λευκή τη συντηρούσε το βλέμμα διαπεραστική η τότε όρασή μου βαθιά το σκοτάδι του δωματίου ο ήλιος είχε ανατείλει - Η ΜΙΑ και Η ΑΛΛΗ - νεύματα επιδοκιμασίας - Η ΜΙΑ
πάει καλά συνέχισε Η ΑΛΛΗ δεν είν' εδώ Ο ΤΡΙΤΟΣ - εκνευρισμένος- ξέρω πως βρίσκεται μέσα Η ΑΛΛΗ τι θέλετε να πείτε Ο ΤΡΙΤΟΣ ακούστε κυρία δεν έχω καιρό για χάσιμο Η ΜΙΑ καλά λοιπόν - πέρασμα άψογη σαν Αφροδίτη πεντάμορφη άμυαλη η λεπτή μυρωδιά του αρώματος όπως οι ρυτίδες σκληρότητας γύρω απ' το πηγούνι επιτίθεται βίαια ελάχιστα ενδιαφέρει ''δεν έχετε μια κρεατοελιά κάτω απ' το στήθος;'' ''ώστε μ' έβλεπες όταν γδυνόμουν;'' ''τι νάκανα ήσασταν τόσο δυστυχισμένη'' κάτι πολύ ωραίο να διαρκέσει τουλάχιστο δυο φορές τη βδομάδα κάτω απ' τις φτελιές

όλα μικρά εξαιτίας της απόστασης θυμάμαι το παλιό γκρίζο λεπτό το πράσινο να περιβάλλει αδύνατο λευκό με φόντο σκοτάδι ήθελα μια φορά να σταθώ κοιτάζοντας με την ησυχία μου αλλά όχι δε γινόταν εκείνη κουνά τα χέρια σαν φτερά και ταλαντεύεται Η ΑΛΛΗ δεν είναι πια εδώ μπορεί να έρθει κάποια μέρα Ο ΤΡΙΤΟΣ ναι ωστόσο δεν μπορώ να περιμένω έρχομαι για το συμβούλιο - σαστίζουν και οι δύο - Η ΑΛΛΗ είναι μια εξουσία! και ποιος θα το αποδείξει Ο ΤΡΙΤΟΣ -πολύ θυμωμένος - έρχομαι για το συμβούλιο! - Η ΜΙΑ είναι ο καθηγητής! - με φόρα- τότε περάστε - του φιλούν τα χέρια Η ΜΙΑ/Η ΑΛΛΗ αγαπητέ κύριε τι τιμή! συχωρέστε δυο ταπεινές υπηρέτριες Ο ΤΡΙΤΟΣ - τις ξεφεύγει- πού είναι; Η ΜΙΑ -δείχνει το κουστούμι του μαραγκού στην κρεμάστρα - αχαμνή αλλά ερωτιάρα και στη χαρά του έρωτα λιγότερα δίνει απ' όσα παίρνει αγόραζα λοιπόν χρόνο η μητέρα απ' τις καλές πλύστρες της εποχής έπασχε από αρθριτικά αδύνατο να κατέβει έπρεπε κάθε νύχτα ν' ανεβαίνω στον ουρανό stop

ΑΥΛΑΊΑ

τα πρόσωπα
Η ΜΙΑ
Η ΑΛΛΗ
Ο ΤΡΙΤΟΣ
ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ Ή/ΚΑΙ ΦΩΝΕΣ


ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ

[1] ΡΟΜΑΙΝ ΒΕΝΓΚΑΡΤΈΝ, ΟΙ ΠΑΡΑΜΑΝΕΣ, μτφρ. Γιάννης Θηβαίος, ΜΠΙΛΙΕΤΟ 2013
ΑΝΑΦ.: ερείπια απ' τον Μπέκετ, τον Βενγκαρτέν, τον Έζρα Πάουντ, τον Λειβαδίτη

https://i.pinimg.com/736x/93/ac/e3/93ace3df621cd0b1257749f1ab7ad066.jpg

https://i.pinimg.com/1200x/bc/2e/3a/bc2e3a1bd1e4ed72c2054f05bca29ff5.jpg

https://i.pinimg.com/1200x/d9/2c/ee/d92cee64d6fd310aba2c71ab759dcef2.jpg

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU

[σημ. 1]: Η αναφορά είναι στον Louis Antoine Fauvelet de Bourrienne, που ήταν στενός φίλος και γραμματέας του Napoleon Bonaparte στα νεανικά του χρόνια. Στα γαλλικά θα ακουγόταν περίπου:«Te voilà, mon Bourrienne!» δηλαδή: «Να ’σαι λοιπόν, Μπουριέν μου!» ή «Εσύ είσαι, Μπουριέν!» Έχει έναν τόνο οικειότητας αλλά και θεατρικής αναγνώρισης, σαν να εμφανίζεται ξαφνικά κάποιος γνώριμος μέσα σε μια σκηνή [αναφ. στον Έζρα Πάουντ, ''Φιλίες''] Στο κείμενό λειτουργεί γιατί ακούγεται σαν μνήμη που επιστρέφει ή σαν φωνή από άλλο χρόνο — κάτι που ταιριάζει με τη ροή [chatGPT]

[σημ. 2]: Σε ορισμένες στιγμές η σκηνή μοιάζει να περιμένει κάποιον που δεν θα εμφανιστεί ποτέ. Δεν πρόκειται για αναμονή αλλά για τον χρόνο των σωμάτων και των φωνών, όπου ακόμη και η απουσία αφήνει ίχνη.