Χάρτης μετάβασης ή χάρτης αποδόμησης των Ενόπλων Δυνάμεων;

Υπογράφει ο Ιωάννης Σφήνας
Πρόεδρος Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς
Τελικά, το πολυνομοσχέδιο του ΥΠΕΘΑ με τίτλο «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων» ψηφίστηκε επί της αρχής στις αρχές Ιανουαρίου 2026 από 160 Βουλευτές: τους 156 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας και τέσσερις Ανεξάρτητους Βουλευτές – Μάριο Σαλμά, Χάρη Κατσιβαρδά, Γιώργο Ασπιώτη και Κωνσταντίνο Φλώρο.

Η ΠΟΜΕΝΣ από την πρώτη στιγμή επεσήμανε τεκμηριωμένα τις αδυναμίες, τις στρεβλώσεις, τις αδικίες και τα σοβαρά προβλήματα του νομοσχεδίου, ζητώντας είτε την απόσυρσή του είτε, εναλλακτικά, την εφαρμογή του αποκλειστικά για το μέλλον, με ρητό μεταβατικό στάδιο.

Η Ομοσπονδία παρουσίασε τη γνωμοδότηση του Συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου, ο οποίος χαρακτήρισε τις σχετικές διατάξεις αντισυνταγματικές, καθώς ανατρέπουν βίαια και χωρίς καμία μεταβατική πρόβλεψη την υπηρεσιακή εξέλιξη του συνόλου των Στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, παραβιάζοντας ευθέως την Αρχή της Προστατευόμενης Εμπιστοσύνης.

Παράλληλα, η ΠΟΜΕΝΣ ανέπτυξε εκτεταμένη δράση ενημέρωσης σε ολόκληρη τη χώρα: καμπάνιες ενημέρωσης, συνεντεύξεις Τύπου, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, συνεχή παρουσία στα ΜΜΕ, καθώς και αποστολή επίσημων επιστολών προς την Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία. Οι επόμενες κινήσεις περιλαμβάνουν τη διεκδίκηση δικαίωσης τόσο στα Ελληνικά όσο και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια.

Στο πλαίσιο της συζήτησης του νομοσχεδίου, οι πρόσφατες τοποθετήσεις του Υπουργού Εθνικής Άμυνας προκάλεσαν έντονο προβληματισμό, καθώς ακούστηκαν –μεταξύ άλλων– οι εξής απόψεις:

Ότι όσοι παραιτούνται από τις Ένοπλες Δυνάμεις στερούνται αισθήματος εθνικής αποστολής.

Ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν πρόκειται να γίνουν «ΔΕΚΟ του ’80».

Ότι οι βαθμοί δίνονταν επειδή δεν δίνονταν χρήματα.

Τίθεται όμως ένα κρίσιμο ερώτημα:

Έχει γίνει ποτέ από το Υπουργείο ή τα Επιτελεία μία επίσημη, σοβαρή μελέτη για τους λόγους που ένα Στέλεχος, λίγο μετά την ένταξή του στην οικογένεια των Ενόπλων Δυνάμεων, οδηγείται στην αποχώρηση;

Σήμερα, εν έτει 2026, οι νεοπροσλαμβανόμενοι λαμβάνουν μισθούς πείνας, με καθαρές αποδοχές από 900 έως 1.050 ευρώ, σε συνθήκες εργασιακής εξάντλησης:
24ωρες υπηρεσίες χωρίς χορήγηση αδιάθετου ρεπό, εργασία πέραν του πενθημέρου χωρίς καμία αμοιβή, εργασία πέραν του 40ώρου χωρίς ουσιαστική οικονομική ανταπόδοση και χωρίς θεσμικό πλαίσιο για τη λήψη των δικαιούμενων ρεπό – πλαίσιο που ακόμη και σήμερα παραμένει ανύπαρκτο.

Ποιος ευθύνεται για τη συστηματική καταστρατήγηση του 40ώρου;

Ο μισθός πλέον δεν επαρκεί ούτε για τον μισό μήνα, ιδιαίτερα για τους νεότερους συναδέλφους που υπηρετούν υποχρεωτικά στην παραμεθόριο, όπου το κόστος διαβίωσης έχει εκτοξευθεί. Ποια είναι η λύση;

Να αναζητήσουν παράλληλη «μαύρη» εργασία ή να εξαναγκαστούν σε παραίτηση;
Θέλουμε να λέμε αλήθειες ή μήπως αυτές «χαλάζουν το αφήγημα»;

Αν οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν πράγματι ΔΕΚΟ, τα εργασιακά και οικονομικά προβλήματα του Έλληνα Στρατιωτικού θα είχαν λυθεί εδώ και χρόνια.

Το ρεκόρ κενών θέσεων στους διαγωνισμούς εισαγωγής αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι το επάγγελμα έχει απαξιωθεί. Τι απαιτείται;

Ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ένα πραγματικό μισθολόγιο, με γενναίες και ουσιαστικές αυξήσεις που θα λειτουργούν ως πραγματικό κίνητρο. Οι επικοινωνιακές «φωτοβολίδες» των υποτιθέμενων αυξήσεων των 60–80 ευρώ μηνιαίως στο σύνολο σχεδόν του χαμηλόβαθμου προσωπικού δεν λύνουν κανένα πρόβλημα.

Οι εποχές είναι πονηρές για τον στρατιωτικό συνδικαλισμό. Οι προκλήσεις που σχετίζονται με τη βαθμολογική καθήλωση, τις ενστάσεις αντισυνταγματικότητας και την ανάγκη συντονισμού όλων των εμπλεκόμενων φορέων σε έναν κοινό αγώνα για τη θωράκιση των Στελεχών, δυστυχώς δεν καρποφόρησαν.

Πλέον βρισκόμαστε στην κόκκινη γραμμή άμυνας. Η Ιστορία θα καταγράψει ποιοι πραγματικά δημιούργησαν το πλαίσιο της διεκδίκησης και ποιοι απλώς πετούσαν λάσπη στον ανεμιστήρα. Τώρα που η χρυσόσκονη έπεσε στο έδαφος, μένει να φανεί τι θα κάνουν.

Καλή τύχη στα δικαστήρια.