Η μεγαλοπρέπεια του κρύου

Του Φώτη Μισόπουλου

- Τα άσπρα μαλλιά Στα χωράφια
ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ[1]

- prose sur la grandeur du froid

1.
.......1 Απριλίου Αποδοκιμάζω την τελευταία φράση
2 Απριλίου Την είδα να πίνει τσάι και να τρώει γλυκίσματα στου Τζ. Για να είμαι ακριβής ο αετομάτης Λ. την είδε καθώς περπατούσαμε
Μου είπε ότι ο αδερφός της κάλεσε τον Κ. Πήρε μαζί του και τον κροκόδειλο Είναι αυτός τώρα το λαμπερό άστρο Μόνο που εγώ το ανακάλυψα
Ναι Εγώ Έλαμπε διακριτικά πίσω από το μόδιο [Το δωμάτιο του Π. Ο Π. κοιμάται Ξυπνά και ανασηκώνεται στο κρεβάτι Μισοσκόταδο
Φωτίζεται ένα πρόσωπο Με φαρδύ καπέλο Στο κεφάλι Βγάζει το καπέλο Κρανίο εντελώς φαλακρό Βάζει το καπέλο στα γόνατά του
Μακρά σιωπή] Ακμή της ωριμότητας Πάρε γεύση Ανάσκελα στο σκοτάδι θυμάσαι Αν θυμάσαι Ανέμελη μέρα Εκείνη σε συναντά στο μικρό εξοχικό σπίτι Όλο από ξύλο Έλατο και πεύκο Δυο μέτρα πλάτος Δυόμιση από το πάτωμα στην κορυφή Πολύχρωμα φώτα Το ένα απέναντι στο άλλο Χρωματιστά τζάμια σε σχήμα ρόμβου Καθένα με το περβάζι του Χειμερινό τοπίο Με πλημμυρίζει μυρωδιά από χιόνια Το στέμμα του κρύου Το φορώ παγώνοντας στην καρδιά του κανενός
3 Απριλίου Συνάντηση στο καπνοπωλείο Απέναντι απ' την εκκλησία Μαύρο πουλόβερ και μπαστούνι του χόκεϋ Με ρώτησε αν αληθεύει πως φεύγω Και γιατί Του είπα τον συντομότερο δρόμο Τότε εμφανίστηκε ο πατέρας Συστάσεις Ευγενικός Παρατηρητικός Μου είπε ''έχει καθαρό μάτι Τίμιο'' Θα μπορούσα να γραφτώ σε όμιλο κωπηλασίας Ωφελεί Προσποιήθηκα ότι θα σκεφτώ [Μπαίνει ο Β. - Καμέλια στην μπουτονιέρα Μια τεράστια ψεύτικη καμέλια Ρεβόλβερ στο χέρι - ''Βιαστείτε! Πώς και δεν είστε έτοιμος ;!]
Εκεί αποτραβιόταν τα καλοκαίρια Μετά το μεσημεριανό της Κυριακής Το περιοδικό του κι ένα μαξιλάρι Γύριζε τις σελίδες με το παντελόνι ξεκούμπωτο στη μέση -Στο περβάζι- Εσύ στο άλλο με τα πόδια να κρέμονται Έλα αστέρι που το κατοικούν παράξενα όντα και σβήσε με το επουράνιο φως σου τη λάμψη που έχει η παγωνιά Που οι πιγκουίνοι μου την είδαν

2.
4 Απριλίου Θέλει να σπουδάσω νομικά Λέει πως είμαι φτιαγμένος γι' αυτό Λάσπη Κροκόδειλοι
5 Απριλίου Άγρια άνοιξη Σύννεφα που τρέχουν Ρέμα από βρομόνερα όπου οι μηλιές ρίχνουν τα απαλά άνθη τους Μάτια κοριτσιών ανάμεσα στα φύλλα Ούτε μια μελαχρινή Για να κοκκινίζουν καλύτερα
[Σηκώνεται Φοράει κοντό πουκάμισο Σώβρακο Χοντρές καταξεσκισμένες άσπρες αρβύλες Το φως δυναμώνει Δίπλα στο κρεβάτι ένα δοχείο νυκτός -''Διαλέξτε όπλο!'' Απελπισία] Τα χρόνια έχουν κυλήσει κι εσύ στο ίδιο μέρος όπως και τότε Κάθεσαι Στην ακμή Λουσμένος στην ανταύγεια του ουράνιου τόξου Καρφώνοντας το βλέμμα μπροστά Βρίσκεις ανακούφιση στους αριθμούς μέσα στην άχρονη νύχτα Εδώδιμες πέτρες Έρχεται ένα ζώο Και τρώγει Ένα κοτρόνι Ή ο σκύλος που γαυγίζει καταβροχθίζει την πέτρα Έρχεται ένα ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΦΆΕΙ ΤΗΝ ΆΜΜΟ
Τέλος έρχομαι κι ΕΓΩ να φάω τούτη την ηχώ -ΗΧΩ ΑΠΌ ΤΙ; - ΗΧΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΈΡΩ ΤΙ
6 Απριλίου Σίγουρα θυμάται το παρελθόν Λέει πως όλες οι γυναίκες το θυμούνται Θυμάται τα παιδικά της χρόνια Και τα δικά μου
Αν ποτέ υπήρξα παιδί Το παρελθόν αναλώνεται στο παρόν Το παρόν ζει μόνο γιατί γεννά το μέλλον Τα αγάλματα των γυναικών - αν έχω δίκιο -θάπρεπε νάναι πάντα ντυμένα Με το ένα χέρι της γυναίκας να χαϊδεύει περίλυπα τα οπίσθιά της [''-Εδώ είναι δέκα μέτρα'' ''ΥΠΗΡΈΤΡΙΑ: ......Περιμένετε να δώσω το σύνθημα!'']
Επιστρέφεις στις σκέψεις σου Κάθεστε αντικριστά με τα χέρια στα γόνατα Στο έλεος της ωριμότητας Σ' εκείνο το εύσπλαχνο φως Σε απόλυτη ακινησία Δε λέω ότι στάθηκε τύχη που σε γνώρισα Μονάχα λέω πως ήταν θαύμα Προσπάθησε να μην πεθάνεις ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΆΝΕΙΣ ΑΝ ΜΠΟΡΕΊΣ Ζήσαμε οι δυο μας στην υδρόγειο σφαίρα Με το άλγος της ομορφιάς

3
6 Απριλίου αργότερα Θυμάται την ξεχασμένη ομορφιά Όταν την τυλίγει στην αγκαλιά του σφίγγει την ομορφιά που χάθηκε από τον κόσμο Θέλω να σφίξω στην αγκαλιά την ομορφιά που δεν ήρθε ακόμη
10 Απριλίου Αδύναμος Στη βαριά νύχτα Στην πόλη που γύρισε από ύπνο ανονείρευτο Κουρασμένος εραστής που δεν τον συγκινούν τα χάδια
[ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: ........τελειώνετέ το γρήγορα!
''-Πόσο του ρίξατε;''
''-Αισθάνεται κάπως άσχημα''
ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: .......σχεδόν τρεις δόσεις!]
Να τον είχε άλλοτε ξαναδεί κάπου; Εκείνη ντυμένη στα μαύρα Ο ήλιος έπεφτε Αν έπρεπε να προχωρήσει ανατολικά η σκιά της θα προπορευόταν Μια επιμήκης μαύρη σκιά Ήταν η ώρα των προβάτων Δεν είδε ούτε ένα Πολύ λίγους άξονες έχουμε για τη σάρκινη ρόδα του κορμιού μας
''-Πού τραβάς καρότσα για τις πεταλούδες; Πού τραβάς;''
Διαβαίνει τη μεγάλη πλατεία κλαίγοντας Τρέχω ξοπίσω της
ΡΩΤΩ: .........Πέρασε από δω η καρότσα;
ΤΟ ΧΟΡΤΆΡΙ ΔΕ ΒΓΑΖΕΙ ΜΙΛΙΆ
11 Απριλίου Διάβασα αυτό που έγραψα χτες βράδυ Αόριστα λόγια Αόριστο συναίσθημα Θα της αρέσει; Μάλλον Ίσως αρέσει και σ' εμένα
[''-Επιθανάτιος αγωνία Θα κρατήσει πολύ''
ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: .....για να προλάβει να σκεφτεί
''-Λέτε να πεθάνει;''
ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: .......μεθαύριο Είναι έξυπνος!]
Οι εγκαταλελειμμένοι αγροί Η γριά στα μαύρα εντελώς ακίνητη Το σώμα εντελώς ακίνητο Τα άσπρα μαλλιά Στα χωράφια
Στην
Ανατολή Να πέφτει η νύχτα Όχι τόσο βιαστικά Βροχή Λίγες σταγόνες Αν θέλετε Ρωτώ τα δέντρα ''-Είδατε καμιά πεταλούδα;''
Τα δέντρα σωπαίνουν ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΤΩ
''-ΠΈΡΑΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΌΤΣΑ;''
''-Το ματωμένο χορτάρι ακολούθησε -ΗΛΙΘΙΕ''- απάντησε ο τυφλός ζητιάνος Stop

ΑΥΛΑΊΑ

ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ

[1] ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ, ΠΡΟΖΕΣ 1945-1980, μτφρ. Εριφύλη Μαρωνίτη, εισαγ. Γερ. Βώκος, ΠΑΤΑΚΗΣ 2002

ΑΝΑΦ.: ΤΖΕΗΜΣ ΤΖΌΥΣ, ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΣΕ ΝΕΑΡΗ ΗΛΙΚΙΑ, εισαγ.-μτφρ. Άρης Μπερλής, ΠΑΤΑΚΗΣ 2001 ///// Ρομαίν Βεγκαρτέν, ΟΙ ΠΑΡΑΜΑΝΕΣ, ΜΠΙΛΙΕΤΟ ΠΑΙΑΝΙΑ 2003 ///// ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ, ΠΡΟΖΕΣ 1945-1980, μτφρ. Εριφύλη Μαρωνίτη, εισαγ. Γερ. Βώκος, ΠΑΤΑΚΗΣ 2002 ///// NICHITA STANESCU, Εγώ άλλο δεν είμαι από μια κηλίδα αίμα που μιλάει, επιλ.-επιμ. Ν. Στανέσκου- Β. Ιβάνοβιτς, μτφρ. Σταύρος Δεληγιώργης- Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ 1990

https://i0.wp.com/www.losbuffo.com/wp-content/uploads/2019/10/Lucynda-Lu-I-cant-find-myself.jpg?ssl=1


https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU