Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

"Τι είναι η πατρίδα μας;"


Του Μάκη Ιωσηφίδη
"Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;"

Έτσι αρχίζει το τρυφερό ποίημα του Ιωάννη Πολέμη που ομόρφυνε μαζί με πολλά άλλα, τα παιδικά μας χρόνια στην εποχή της αθωότητας.

Ας αναλογιστούμε πώς θα έγραφε ο Πολέμης αν ζούσε σήμερα δύο αντίστοιχα ποιήματα.

α) ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;
- Μην είναι κάποιοι πολιτικοί που κατάκλεψαν το αίμα του λαού μας και οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία;
Μην είναι οι χιλιάδες πτυχιούχοι μας που για ξένες χώρες τώρα πια  δουλεύουν;
Μην είναι τα χιλιάδες άνεργα Ελληνόπουλα που μαραζώνουν;
Μην είναι οι συνταξιούχοι μας που απόμαχοι πια παλεύουν για να ζήσουν;
Μην είναι τ’ ανθρωπόμορφα κτήνη που σκοτώνουν τα περήφανα γηρατειά μας για να τα ληστέψουν; Τα κτήνη που σκοτώνουν για το τίποτα; Τα κτήνη που αποφυλακίζονται με νόμους-οπερέττες για να ξανασκοτώσουν;
Μην είναι οι χούλιγκανς που όλα τα καίνε και τα σπάνε, θεοποιώντας το απόλυτο τίποτα;
Μην είναι τα βρωμισμένα μας Πανεπιστήμια;
Μην είναι οι τζάμπα μάγκες των κάθε τύπου Εξαρχείων που εκμεταλλευόμενοι την απουσία κράτους καταστρέφουν εδώ και χρόνια τα πάντα χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν;
Μην είναι τα θλιμμένα μάτια των μικρών παιδιών στα χέρια των ζητιάνων;
Μην είναι αυτοί που χρόνια τώρα ασελγούν πάνω στα ήθη και στον λαϊκό μας πολιτισμό που ο λαός μας δημιούργησε μέσα στους αιώνες;

Μην είναι τα αδέσποτα σκυλιά που κατασπαράζουν τα παιδιά μας και δεν  ιδρώνει κανενός τ’ αυτί;
Μην είναι τα σκληρά ναρκωτικά που δηλητηριάζουν τη νεολαία μας;
Μην είναι η πλήρης ατιμωρησία;
Μην είναι η καθημερινή δολοφονία της γλώσσας μας;
Μην είναι η εισαγωγή όλης της σαπίλας της χορτασμένης Δύσης με  αποτέλεσμα σε λίγο να θεσμοθετήσουμε και την κτηνοβασία;

Όχι, αυτά δεν είναι πατρίδα μας.

β) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;
Είναι η γλώσσα μας η ελληνική, μοναδικό πετράδι μέσα στους αιώνες.
Είναι, τούτα εδώ τα μάρμαρα που ‘’κακιά σκουριά δεν πιάνει’’.
Είναι η Ελλάδα του πολιτισμού, της τέχνης, της λαογραφίας και της παράδοσης.
Είναι ο Όμηρος, ο Ησίοδος, ο Κορνάρος, ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Βάρναλης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης…
Είναι ο Παπαδιαμάντης, ο Μυριβήλης, ο Βενέζης, ο Καζαντζάκης…
Είναι ο Θεοτοκόπουλος, ο Θεόφιλος, ο Κόντογλου, ο Τσαρούχης…
Είναι ο Φειδίας, ο Πραξιτέλης, ο Ικτίνος, ο Μόραλης…
Είναι η Ελλάδα της επιστήμης, του Αριστοτέλη του Δημόκριτου και του Ευκλείδη, η Ελλάδα του Παπανικολάου…
Είναι η Ελλάδα της διανόησης, του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Ηράκλειτου, η Ελλάδα του Σβορώνου και του Καστοριάδη.
Είναι το αρχαίο θέατρο, ο Αισχύλος και ο Αριστοφάνης, ο Κουν, η Κοτοπούλη, ο Μινωτής κι η Παξινού, ο Χορν και η Λαμπέτη, η Συνοδινού…
Είναι ο αγαπημένες λαϊκές ασπρόμαυρες ταινίες και το γιασεμί στα θερινά τα σινεμά…
Είναι η βυζαντινή μας μουσική, το δημοτικό μας τραγούδι, το ρεμπέτικο, το λαϊκό, το έντεχνο…
Είναι οι βυζαντινοί μελωδοί, είναι ο Κιτσάκης, ο Πετρολούκας και ο Σαλέας, ο  Μάρκος και ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης και ο Ζαμπέτας, ο Χατζιδάκης και ο Μίκης,  είναι ο Ξαρχάκος και ο Λοΐζος, ο Μπιθικώτσης, ο Καζαντζίδης…
Είναι οι κυκλωτικοί παραδοσιακοί χοροί με τις πανέμορφες πολύχρωμες στολές…
Είναι η Ελλάδα του ταπεινού παπά που ιερουργεί στην λιτή εκκλησιά, την χωρίς φανταχτερούς πολυελαίους, κάτω από το αχνό φως από το λιανοκέρι…
Είναι η Τέχνη του Κιλκίς και το Λύκειο των Ελληνίδων, οι Αργοναύτες και ο Άγιος    Τρύφων, ο Φλάμπουρας και η Θρακική εστία, η Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών, η ΠΟΛΙΣ και η Χορωδία, φωσφορίζοντα βοτσαλάκια που αγωνίζονται να φωτίσουν το έρεβος.

Αυτή είναι η Ελλάδα του πολιτισμού που σε καιρούς χαλεπούς αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου