«Κλέψε λιγότερο» του Ντάριο Φο από τη θεατρική σκηνή της Τέχνης Κιλκίς

Το έργο «Κλέψε λιγότερο» του βραβευμένου με Νόμπελ Ντάριο Φο ανεβάζει η Θεατρική Σκηνή της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρίας ΤΕΧΝΗ Κιλκίς στις 9,10,15 και 17 Μαίου 2026 στο θεατράκι της Τέχνης στις 8μ.μ.

Στην σχετική ανακοίνωση-πρόσκληση της ΤΕΧΝΗΣ αναφέρονται τα εξής:  

"Στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, με την έκλυση αξιών και αρχών και την κυριαρχία του πολιτικού κυνισμού η ΤΕΧΝΗ Κιλκίς δεν θα μπορούσε να μείνει αδρανής παρατηρητής.

Μεταξύ άλλων, βιώνουμε μια εποχή που οι πολίτες συχνά αποδέχονται τη μικροδιαφθορά ως «αναγκαίο κακό» ή ως τον μόνο τρόπο να «γίνει η δουλειά». Η φράση «όλοι τα παίρνουν» αρχίζει να λειτουργεί ως κοινωνικό άλλοθι. Από την άλλη η αίσθηση ότι οι «ισχυροί» προστατεύονται από ένα αόρατο δίκτυο αλληλοκάλυψης ενισχύει την κοινωνική απογοήτευση και παγιώνει τη θεσμική εκτροπή.

Έτσι, η νέα παράσταση «Κλέψε λιγότερο» του βραβευμένου με Νόμπελ Ντάριο Φο από τη Θεατρική Σκηνή της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρίας ΤΕΧΝΗ Κιλκίς έρχεται ως όχημα έκφρασης του τραγικού αδιεξόδου ενός τίμιου ανθρώπου σε έναν ανέντιμο κόσμο, στις 9,10,15 και 17 Μαίου 2026 στο θεατράκι της Τέχνης στις 8μ.μ.

Το θεατρικό έργο «Κλέψε λιγότερο» είναι μια καυστική πολιτική σάτιρα που μέσα από χιούμορ και συμβολισμούς αποδεικνύει ότι η διαφθορά είναι δομικό στοιχείο της κοινωνίας. Το έργο λειτουργεί ως ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Μέσα από την υπερβολή, ο Φο αναγκάζει τον θεατή να αναλογιστεί τη δική του ανοχή απέναντι στη μικρή ή μεγάλη διαφθορά της καθημερινότητας. 

Η τυχαία ανακάλυψη μιας τεράστιας απάτης από τη διοίκηση του νεκροταφείου, αποκαλύπτει ένα ολόκληρο σύστημα διαφθοράς που περιλαμβάνει πολιτικούς, αστυνομία, θρησκευτικούς φορείς, την υψηλή κοινωνία και η τιμωρία των ενόχων φαντάζει απίθανη (οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική).

Η διαφθορά είναι τόσο ριζωμένη που όσοι κλέβουν «πολλά» τυγχάνουν προνομίων και εξουσίας, ενώ στον άνθρωπο της καθημερινότητας και του μόχθου προτείνεται να «κλέβει λιγότερο» για να μην προκαλεί το σύστημα. 

Οι χαρακτήρες στο έργο δεν είναι ρεαλιστικά πρόσωπα, αλλά σύμβολα ενός κοινωνικού μηχανισμού που παράγει ανισότητα, φόβο και ψευδαίσθηση.

Ο Φο χρησιμοποιεί τους νεκροθάφτες για να δείξει ότι το σύστημα “θάβει” τη ζωή, αλλά και ότι ακόμη κι ο θάνατος έχει ταξική διάσταση. Από την άλλη οι νεκροθάφτες δεν θάβουν μόνο τους νεκρούς αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων.

Οι καλογριές με την αφελή ευσέβειά τους, αντικατοπτρίζουν την τάση της θρησκείας να ζητά «υπομονή και πίστη» αντί για δράση. Ο Διευθυντής του νεκροταφείου ενσαρκώνει τον ψυχρό μηχανισμό του κράτους και της αγοράς χωρίς να ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη ανάγκη. Η Πόρνη «πουλά το σώμα της» σε έναν κόσμο όπου όλοι πουλούν κάτι — άλλος τη συνείδηση, άλλος την αξιοπρέπεια, άλλος την πίστη του. Ο Επιθεωρητής / Αστυνομικός ως όργανο της κρατικής βίας ενεργεί μηχανικά και υπερασπίζεται τους ισχυρούς χωρίς να διαθέτει κρίση. Ο Κλέφτης είναι ένας αντεστραμμένος ήρωας. Σε μια κοινωνία όπου όλοι «κλέβουν» (οι πολιτικοί, οι εργοδότες, οι μεγαλοαστοί), ο απλός άνθρωπος που κλέβει για να φάει γίνεται σύμβολο δικαιοσύνης. Ο Φο τον παρουσιάζει με χιούμορ και συμπάθεια, δείχνοντας πως η πραγματική κλοπή είναι η εκμετάλλευση των φτωχών. Οι γειτόνισσες είναι εκείνες που σπεύδουν να κρίνουν, να σχολιάσουν και να καταδικάσουν καθετί που ξεφεύγει από το «φυσιολογικό», λειτουργώντας ως ένας άτυπος μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου. Ο Κύριος εκπροσωπεί την αστική τάξη — τον πλούσιο, αυτάρεσκο, υποκριτικό πολίτη. Πιστεύει στην “τάξη” και την “ηθική”, αρκεί να μη θιγούν τα συμφέροντά του. Είναι το πρόσωπο της κοινωνικής ανισότητας που δεν βλέπει τον εαυτό του ως μέρος του προβλήματος. Η Σύζυγος του Κυρίου ζει μέσα στην άνεση αλλά χωρίς ελευθερία και είναι συνειδητά συνένοχη στην κοινωνική αδικία. Η ηγουμένη είναι η “διοικητική” πλευρά της πίστης — η Εκκλησία ως μηχανισμός, όχι ως πνευματικότητα. Οι “τρελοί” είναι οι μόνοι λογικοί μέσα στην παράλογη κοινωνία του έργου. Λένε τις αλήθειες που οι “λογικοί” δεν τολμούν.

Συμβολίζουν τη φωνή της ελευθερίας και της αλήθειας που το σύστημα βαφτίζει «τρέλα». Ο εκβιαζόμενος είναι ένα από τα πρόσωπα της πολιτικής σήψης, ένας κοινός απατεώνας που τον κρατούν στο χέρι άλλοι απατεώνες. Κι όταν απειλείται από αυτόν που κατέχει τα «πειστήρια» των εγκλημάτων του μετατρέπεται σε ένα αξιοθρήνητο, δειλό ανθρωπάριο. Ο Καθηγητής συμβολίζει τη διανοητική αδράνεια της εκπαίδευσης και την αποκοπή της από την πραγματική κοινωνία. Ο Δικαστής εκπροσωπεί τη θεσμική διαφθορά. Ως ένα ακόμα γρανάζι του συστήματος χρησιμοποιεί τη νομιμότητα ως προσωπείο για να προστατεύσει το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Ο Εξοχότατος είναι το απόλυτο σύμβολο της πολιτικής εξουσίας. Αλαζονικός, αυτάρεσκος και ψεύτικος, είναι η προσωποποίηση του κράτους που «κλέβει νόμιμα» και κατηγορεί τους φτωχούς για ανομία. Η Ενέα εκπροσωπεί τον «απλό άνθρωπο». Αυθόρμητη και ειλικρινής δεν μπορεί να κατανοήσει τους κανόνες της υποκρισίας. Η προσπάθειά της να αποκαλύψει την αλήθεια την οδηγεί σε σουρεαλιστικές καταστάσεις, αναδεικνύοντας πόσο επικίνδυνη και «τρελή» θεωρείται η τιμιότητα σε έναν διεφθαρμένο κόσμο.

Ελάτε να μοιραστούμε την αγωνία για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας. Άλλωστε ο τίτλος του έργου «Κλέψε λιγότερο» προοικονομεί και την εξέλιξή του. Η κλοπή και η απάτη είναι τόσο ριζωμένες στο σύστημα, που η μόνη «συμβουλή» που μπορεί να δοθεί είναι το μέτρο, αφού η πλήρης εξάλειψή τους φαντάζει αδύνατη.

Επαναλαμβάνουμε ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική.

Θερμές ευχαριστίες στην Ερμιόνη Σαββίδου και το γραφείο τελετών «Ανάληψις» για το δανεισμό μέρους του σκηνικού και τον Στάθη Κουρτίδη και τη Μαρία Τσακίρη για τις φωτογραφίες.

Σημείωμα της Σκηνοθέτριας, Έλσας Καρακασίδου

Σε έναν κόσμο που η διαφθορά μοιάζει με "αναγκαίο κακό", ο Ντάριο Φο μας προτείνει να γελάσουμε κατάμουτρα με τον παραλογισμό. Το"Κλέψε λιγότερο" είναι ο καθρέφτης που στήσαμε στην ΤΕΧΝΗ, για να δούμε τις δικές μας ανοχές και τα αδιέξοδα ενός τίμιου ανθρώπου μέσα στο σύστημα. Με την ερασιτεχνική ομάδα μας, αναζητήσαμε την αλήθεια πίσω από τα σύμβολα και το λυτρωτικό γέλιο πίσω από τη σάτιρα. Στόχος μας; Να αναρωτηθούμε αν η τιμιότητα είναι τελικά μια μορφή τρέλας ή η μόνη μας ελπίδα. Ευχαριστώ θερμά τους ηθοποιούς και τους συντελεστές που βούτηξαν μαζί μου σε αυτό το αναρχικό ταξίδι.

Σκηνοθεσία -Επιμέλεια κοστουμιών: Έλσα Καρακασίδου

Μουσική επιμέλεια: Έλσα Καρακασίδου, Όμηρος Κοντός

Κατασκευή σκηνικών: Χαρίτωνας Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Τοπαλίδης, Στέλλα

Μιχαηλίδου, Αθηνά Γαβρά, Φίλιππος Ιωαννίδης

Φροντιστήριο: Δέσποινα Δουλκερίδου

Ήχος-φωτισμοί: Όμηρος Κοντός

Παίζουν με αλφαβητική σειρά:

Ζωή Αλεξόγλου: νεκροθάφτης, τρελός/ή

Κυριαζής Αλμπανάκης: διευθυντής νεκροταφείου

Ρένα Αμανατίδου: τρελός/ή, ηγουμένη

Αλέξανδρος Ιωαννίδης: εκβιαζόμενος, καλόγρια (διπλή διανομή)

Σοφία Κεσίδου: Εξοχότατος

Ξανθίππη Κουλίδου: Ενέα

Μαρία Κιορπελίδου: καλόγρια

Ευγενία Νοβάκη: κλέφτης, δικαστής

Φωκίων Παπαδόπουλος: Κύριος

Λένα Παπαδοπούλου: πόρνη, καλόγρια

Ραφαηλία Παπαδοπούλου: νεκροθάφτης, τρελός/ή, γειτόνισσα

Ελένη Παυλίδου: νεκροθάφτης, τρελός/ή,

Ιφιγένεια Ποζίδου: Καθηγητής

Σοφία Στρατινάκη: Επιθεωρητής, σύζυγος

Κική Τεκτονίδου: νεκροθάφτης, γειτόνισσα

H παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 13 ετών.

Εισιτήρια προπωλούνται από τα γραφεία της Τέχνης, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 5 με 9. 

Τιμή εισόδου οκτώ ευρώ (8)

Φοιτητικό εισιτήριο έξι ευρώ (6)