Μια εικόνα που δεν τιμά κανέναν και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε σχολικό χώρο καταγγέλλεται από γονείς και εκπαιδευτικούς στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Κιλκίς. Ο προαύλιος χώρος, εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχούν το παιχνίδι και η ασφάλεια, θυμίζει εδώ και μήνες εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο. Ένα έργο κατασκευής γηπέδου που, σύμφωνα με τον προγραμματισμό, θα ξεκινούσε τον Οκτώβριο του 2025, σταμάτησε πριν από τα Χριστούγεννα και έκτοτε παραμένει παγωμένο, χωρίς εμφανή πρόοδο, χωρίς σαφείς απαντήσεις και χωρίς καμία αίσθηση επείγοντος.
Καθημερινά, μικρά παιδιά κάνουν διάλειμμα δίπλα σε εκτεθειμένα οικοδομικά υλικά. Πλάκες και κατασκευαστικά στοιχεία βρίσκονται σε σημείο όπου οι μαθητές μπορούν εύκολα να σκαρφαλώσουν, μετατρέποντας το παιχνίδι σε πιθανό κίνδυνο τραυματισμού. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν βλέπει τον κίνδυνο — το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν συμβεί το κακό.
Στο σημείο της κατασκευής έχει δημιουργηθεί υψομετρική διαφορά περίπου 5–7 εκατοστών, αρκετή ώστε μετά από κάθε βροχή να σχηματίζονται λιμνάζοντα νερά. Η εικόνα παιδιών που τρέχουν και παίζουν μέσα σε μικρές «λίμνες» δεν είναι απλώς προβληματική — είναι επικίνδυνη. Ο κίνδυνος γλιστρήματος και πτώσης είναι προφανής, ενώ τα στάσιμα νερά προκαλούν έντονη ανησυχία για πιθανές επιπτώσεις στην υγεία των μαθητών. Παράλληλα, η ανισοσταθμία του εδάφους δημιουργεί ένα αόρατο εμπόδιο στην καθημερινότητα των παιδιών, που μπορεί να σκοντάψουν ανά πάσα στιγμή σε έναν χώρο που θα έπρεπε να είναι απόλυτα προστατευμένος.
Την ίδια στιγμή, η σχολική αυλή έχει ουσιαστικά μικρύνει. Ο χώρος που απομένει δεν επαρκεί για τις ανάγκες των μαθητών, οι οποίοι στερούνται πολύτιμα τετραγωνικά για παιχνίδι, άθληση και δημιουργικές δραστηριότητες. Και όλα αυτά ενώ το έργο παραμένει ανενεργό μέσα στους πιο δύσκολους μήνες του χειμώνα, με χαμηλές θερμοκρασίες και βροχές — συνθήκες που γεννούν εύλογες αμφιβολίες ακόμη και για την ποιότητα και τη διάρκεια ζωής της κατασκευής όταν τελικά ολοκληρωθεί.
Η οργή και η αγανάκτηση στη σχολική κοινότητα μεγαλώνουν. Τα ερωτήματα είναι σκληρά αλλά αναπόφευκτα: Ποιος ελέγχει την πορεία του έργου; Γιατί επιτρέπεται να παραμένει μια σχολική αυλή σε αυτή την κατάσταση; Ποιος εγγυάται σήμερα ότι τα παιδιά είναι ασφαλή; Και τελικά — πρέπει να συμβεί ένα ατύχημα για να κινητοποιηθούν οι υπεύθυνοι;
Η ασφάλεια των μαθητών δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια ούτε θέμα που μπορεί να μετατεθεί για αργότερα. Κάθε ημέρα καθυστέρησης είναι μία ημέρα έκθεσης παιδιών σε πιθανούς κινδύνους. Ένα σχολείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί δίπλα σε ένα παγωμένο εργοτάξιο.
Η τοπική κοινωνία ζητά το αυτονόητο: άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων υλικών, αποκατάσταση των επικίνδυνων σημείων και σαφές, δημόσιο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου. Όχι αύριο. Όχι «όταν καταστεί δυνατό». Τώρα.
Καθημερινά, μικρά παιδιά κάνουν διάλειμμα δίπλα σε εκτεθειμένα οικοδομικά υλικά. Πλάκες και κατασκευαστικά στοιχεία βρίσκονται σε σημείο όπου οι μαθητές μπορούν εύκολα να σκαρφαλώσουν, μετατρέποντας το παιχνίδι σε πιθανό κίνδυνο τραυματισμού. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν βλέπει τον κίνδυνο — το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν συμβεί το κακό.
Στο σημείο της κατασκευής έχει δημιουργηθεί υψομετρική διαφορά περίπου 5–7 εκατοστών, αρκετή ώστε μετά από κάθε βροχή να σχηματίζονται λιμνάζοντα νερά. Η εικόνα παιδιών που τρέχουν και παίζουν μέσα σε μικρές «λίμνες» δεν είναι απλώς προβληματική — είναι επικίνδυνη. Ο κίνδυνος γλιστρήματος και πτώσης είναι προφανής, ενώ τα στάσιμα νερά προκαλούν έντονη ανησυχία για πιθανές επιπτώσεις στην υγεία των μαθητών. Παράλληλα, η ανισοσταθμία του εδάφους δημιουργεί ένα αόρατο εμπόδιο στην καθημερινότητα των παιδιών, που μπορεί να σκοντάψουν ανά πάσα στιγμή σε έναν χώρο που θα έπρεπε να είναι απόλυτα προστατευμένος.
Την ίδια στιγμή, η σχολική αυλή έχει ουσιαστικά μικρύνει. Ο χώρος που απομένει δεν επαρκεί για τις ανάγκες των μαθητών, οι οποίοι στερούνται πολύτιμα τετραγωνικά για παιχνίδι, άθληση και δημιουργικές δραστηριότητες. Και όλα αυτά ενώ το έργο παραμένει ανενεργό μέσα στους πιο δύσκολους μήνες του χειμώνα, με χαμηλές θερμοκρασίες και βροχές — συνθήκες που γεννούν εύλογες αμφιβολίες ακόμη και για την ποιότητα και τη διάρκεια ζωής της κατασκευής όταν τελικά ολοκληρωθεί.
Η οργή και η αγανάκτηση στη σχολική κοινότητα μεγαλώνουν. Τα ερωτήματα είναι σκληρά αλλά αναπόφευκτα: Ποιος ελέγχει την πορεία του έργου; Γιατί επιτρέπεται να παραμένει μια σχολική αυλή σε αυτή την κατάσταση; Ποιος εγγυάται σήμερα ότι τα παιδιά είναι ασφαλή; Και τελικά — πρέπει να συμβεί ένα ατύχημα για να κινητοποιηθούν οι υπεύθυνοι;
Η ασφάλεια των μαθητών δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια ούτε θέμα που μπορεί να μετατεθεί για αργότερα. Κάθε ημέρα καθυστέρησης είναι μία ημέρα έκθεσης παιδιών σε πιθανούς κινδύνους. Ένα σχολείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί δίπλα σε ένα παγωμένο εργοτάξιο.
Η τοπική κοινωνία ζητά το αυτονόητο: άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων υλικών, αποκατάσταση των επικίνδυνων σημείων και σαφές, δημόσιο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου. Όχι αύριο. Όχι «όταν καταστεί δυνατό». Τώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.