Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Το σχόλιο αναγνωστών της ημέρας

Σχόλιο αναγνώστριάς της ΓΝΩΜΗΣ 
για την ανάρτηση "Περνώντας έξω από γεμάτες καφετέριες!":
Δεν μπαίνω καν στον πειρασμό να απαντήσω σε κανέναν απ τους παραπάνω.
Ήμουν  εκεί  για να τιμήσω τον εαυτό μου και τους αγώνες μου, για να μη μπορεί κανεις να μου προσάψει τη μομφή της απούσας από τους αγώνες και κυρίως γιατί δεν μπορούσα να είμαι πουθενά αλλού απο τους καθημερινούς αγώνες.
Ήμουν εκεί γιατί είμαι δασκάλα και δεν δικαιούμαι να φυγοπονώ, ούτε απο τη δουλειά ούτε από τους αγώνες, γιατί πρέπει να είμαι παράδειγμα για τις μαθήτριες μου, τις πρώην και ελπίζω και τις επόμενες.
Ήμουν  εκεί γιατί δεν εμπιστεύομαι κανέναν, να διαχειριστεί την τύχη μου και γιατί σέβομαι το δικαίωμα στην άγνοια όλων των συμπολιτών μου. ένα δικαίωμα που εγώ δεν έχω, γιατί ξέρω αυτό που δεν γνωρίζουν οι "άλλοι" που βολεύονται να κρύβονται πίσω μου, να κάθονται στο σπίτι τους και να ελέγχονται από την tv, να είναι στην καφετέρια και να χλευάζουν τους διαδηλωτές. Ήμουν εκεί γιατί διάβασα το κάλεσμα στις τοπικές εφημερίδες και δεν περίμενα να μου τηλεφωνήσουν και να με καλέσουν, γιατί δεν προσκίνησα κανέναν για να βρώ δουλιά (στο δημόσιο εργάζομαι και είμαι από τους πρώτους απολυμένους απ αυτό, παρ ότι η υπηρεσία μου δεν χρηματοδοτείται από το Δημόσιο).Ήμουν εκεί, γιατί είμαι η κόρη του Γιάγκου και της Κάλλης, μεγάλωσα σ ένα σπίτι που δεν είχαμε πολλά υλικά αλλά περίσευε η αγάπη και το γέλιο, που μας μάθανε να βουλόμαστε κι όχι να βολευόμαστε, που θεωρούμε ότι όταν κάτι δεν μας αρέσει, έχουμε υποχρέωση να το αλλάζουμε και να βγαίνουμε μπροστά, γιατί και να θέλω να είμαι αλλοιώς δεν μπορώ.Γιατί μ έχουν πουλήσει πολλές φορες στη ζωή μου άνθρωποι που σκέφτονται όπως η πλειοψηφία των συμπολιτών μου, αλλά εγώ έχω κρατήσει μιά κουβέντα που λέει η 82χρονή μάνα μου. "Άμον εσέν κι είνουμαι, αμον εμέν θα εφτάγω σε". κι επειδή το "ΜΟΝΑΧΟ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΤΟ ΤΡΩΕΙ Ο ΛΥΚΟΣ' την επόμενη φορά, ας είμαστε όλοι εκεί !!

1 σχόλιο :

  1. ΝΑΙ! Αυτή είναι η δύναμή μας. Να ενωσουμε τις φωνές μας γιατί όταν είναι καμπόσες ακουγόμαστε. Κανείς να μη λουφάζει. Όσο μπορεί και όπως μπορεί. Ήρθαν δύσκολες μέρες. Να νιώσουμε άνθρωποι, που δεν αφήνουν τις τυχες τους στα χερια καιροσκόπων ευνοημένων. Επιτέλους ύστερα από καιρό βρεθήκαμε και το καλό είναι ότι είμαστε οι πολλοι! Το νου μας όμως, μην εφησυχάζουμε γιατί τα μέτωπα είναι πολλά.Άντε κι αρχίσαμε να ξαναχαμογελαμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή