Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Βρες τραγούδι να μας σώσει την καρδιά να μαλακώσει πες μου, πες μου…..

Της Χαρούλας Καραμπίδου
Μια ακόμη υπέροχη μουσική βραδιά ζήσαμε στο καφέ μπαρ «Ερωδιός» την περασμένη Παρασκευή 24 Ιανουαρίου. Αυτή την φορά καλεσμένοι ο Μάκης Σεβίλογλου και η Μαρία Παπανικολάου. Καλλιτέχνες που δεν ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού, παρά τους ενδιαφέρει να κάνουν με συνέπεια και αγάπη αυτό που λατρεύουν. Να τραγουδούν, να μοιράζονται συναισθήματα να γίνονται μια παρέα με τον κόσμο που έρχεται να τους ακούσει. Μια βραδιά που εξελίχτηκε όπως την περιμέναμε . Με ωραία τραγούδια που μαλάκωσαν τις καρδιές μας, τραγούδια γνωστά από τη δισκογραφία των δύο καλλιτεχνών (κυρίως του Σεβίλογλου) και άλλα αγαπημένα λαϊκά όπως το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» του Θεοδωράκη, το προφητικό «Κοινή αγορά» του Άκη Πάνου, ο «Γκρεμός» του Χατζιδάκη αλλά και  « Τα παιδιά μες στην πλατεία» του Μάλαμα. Ακόμα το ανέκδοτο «Θέλω να μάθω γράμματα» και το «Παραμύθι» από την επικείμενη συνεργασία του Σεβίλογλου με το Βασίλη Καρρά! 

Ο Μάκης Σεβίλογλου είναι το «αρχοντόπουλο» που γεννήθηκε στη Γερμανία, μεγάλωσε στα Γρεβενά, σπούδασε στη Γιουγκοσλαβία, ακόμα διατηρεί σχέσεις με τους παλιούς του συμφοιτητές από το Χωρύγι, και μένει μόνιμα στο… δρόμο, λόγω συναυλιών. Λες και δεν τον χωράει ο τόπος, πνεύμα ανήσυχο και τα τραγούδια δίαυλοι εκτόνωσης. Από το πού πάω και τί κάνω στο χαίρομαι κι αγαπώ. (Η μπαλάντα του χρόνου, Εγώ το διάλεξα, Βάσανα γλυκά δεμένα, Θε μου τι κόσμος). Θυμάται επί σκηνής την εμπειρία στο στούντιο με την Αλεξίου και αναρωτιέται με τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου «Θεέ μου τη δεύτερη φορά που θα’ ρθω για να ζήσω … γίνεται ρε παιδιά; Δε γίνεται»

Εμφανίζεται στη δισκογραφία το 2003 με το τραγούδι «Θα μεγαλώνουμε μαζί» που ερμηνεύει η Χαρούλα Αλεξίου στο album «Ως την άκρη του ουρανού σου». Το 2006 η Αλεξίου τον εμπιστεύεται στα μισά τραγούδια του δίσκου «Βύσσινο και νεράντζι». Ξεχωρίζει το «Είμαι στο μόλο» με το οποίο συνήθως κλείνει και τις συναυλίες του.

Το 2008 κυκλοφορεί σε παραγωγή της Αλεξίου, λόγια και μουσική του ίδιου το «Γλυκό μεθύσι» όπου δύο τραγούδια ερμηνεύει η Χαρούλα Αλεξίου και ένα ο Δημήτρης Μητροπάνος Ακολουθεί το 2010 το cd «Άγκυρες» όπου συμμετέχει και η Μαρία Παπανικολάου.

Μας κερνάει παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου στην τελευταία του δουλειά (βιβλίο και cd) « Παράθυρο ανοικτό». Πρόκειται, μου λέει ίδιος, για ένα αφήγημα των παιδικών του χρόνων, τις αναμνήσεις και τα βιώματά του, τι έγινε και αγάπησε το παραδοσιακό τραγούδι.

Τον ρωτώ γιατί προτιμά να ηχογραφεί τις δουλειές του στην Ολλανδία. Με ευθύτητα απαντά πως εδώ η αγορά είναι μικρή και ο ανταγωνισμός μεγάλος. Απαιτείται…. προσωπική χρηματοδότηση.

Όσον αφορά τα άμεσά του σχέδια; Δέκα εμφανίσεις στην Ολλανδία. «Έχουν πάντα μεγάλη ανταπόκριση, είναι sold out κάτι που δε συμβαίνει εδώ».

Επόμενη δισκογραφική δουλειά αυτή που ετοιμάζει για τη Μαρία Παπανικολάου.

Η Μαρία Παπανικολάου είναι η γλυκιά ερμηνεύτρια από τη Θεσσαλονίκη . Από τις εμφανίσεις της με το Μάλαμα, τις δύο εξαιρετικές προσωπικές της δουλειές, «Σαν πεταλούδα» και «7 ζωές» έως και σήμερα, η Μαρία παραμένει πιστή στους δικούς της μουσικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Εργατική, ειλικρινής με το κοινό και ξεκάθαρη με τις επιλογές της, μετουσιώνει τα όνειρά της μέσα από το τραγούδι. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Ρασούλης , ο Ζήκας, ο Δουρδουμπάκης και ο Μήτσης.

Η Μαρία Παπανικολάου ζει στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους άνδρες της ζωής της, σ’ ένα σπίτι που το χαρακτηρίζει «μουσικό». Ο μεγάλος της γιος ήδη ακολουθεί και ο μικρός σιγά σιγά…Είναι κάτι περισσότερο από είκοσι χρόνια στο τραγούδι. Η μουσική είναι γι’ αυτήν τρόπος ζωής, θέλει τον κόσμο μέσα από αυτήν. Επικοινωνεί, τη μοιράζεται και αυτό είναι που τη γεμίζει.

Το διάλλειμα προσφέρεται για χαλαρή κουβέντα. Η Ζωή τη ρωτά αν υπάρχουν στιγμές που δε θέλει να τραγουδήσει. Με ανυποκρισία απαντά πως ναι συμβαίνει αυτό και τότε απλά επιλέγει να μην τραγουδά.

Δανείζομαι στίχους από το τραγούδι «Όλο ταξιδεύω».

-Τι ΄ναι αυτό που με κρατάει κάθε μέρα που περνάει;

- Η χαρά που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτό να γράψεις. Θα τα ξαναπούμε.

(Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Ζωή Παπαδοπούλου για τις πολύτιμες σημειώσεις της).

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου