Κώστας Ραμπίδης: «Ου με πείσεις καν με πείσεις»

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραμπίδης
Διευθυντής Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς
Όλοι σήμερα , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αναγνωρίζουμε ότι η κρίση -που ως χώρα βιώνουμε- είναι κρίση αξιών και θεσμών. Η πελατειακή, συντεχνιακή και ανορθολογική λειτουργία βασικών κοινωνικών και κρατικών θεσμών, μας οδήγησε -ως κοινωνία- στο χείλος του γκρεμού.

Μήνυση του αρθρογράφου μας Κωνσταντίνου Ραμπίδη

Ο εκλεκτός συνεργάτης μας κ. Κωνσταντίνος Ραμπίδης κατέθεσε μήνυση στον κ. Εισαγγελέα Πρωτοδικών Κιλκίς κατά ανώνυμου ή ανώνυμων σχολιαστών της διαδικτυακής μας εφημερίδας ΓΝΩΜΗ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΟΝΙΑΣ οι οποίοι αντί, για το θεμιτό σχολιασμό των κειμένων του και πιστεύοντας ότι μπορούν να κρύβονται στο διαδίκτυο, προέβησαν σε σχόλια παντελώς ανακριβή και ανυπόστατα τα οποία είχαν ως σκοπό να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του συνεργάτη μας ως ατόμου και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα αλλά ούτε και με κάθε ανεκτό και επιβαλλόμενο μέτρο κριτικής και ελέγχου.

Ελάτε ρε παιδιά να κάνουμε ένα πρόγραμμα της προκοπής για άτακτη χρεοκοπία

Γράφει ο Κώστας Ραμπίδης

Η εκλογική επιτυχία έφερε την αριστερά (του ΣΥΡΙΖΑ) στο προσκήνιο, όμως, ταυτόχρονα αποκάλυψε και τη γύμνια της. Το κόμμα των δώδεκα συνιστωσών που μέχρι χτες αιτούνταν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, την αναδιανομή του πλούτου και την κοινωνική δικαιοσύνη, σήμερα, κλείνει το μάτι στους χτεσινούς μεγαλοπαράγοντες και μεγαλοσυνδικαλιστές του ΠαΣοΚ και υπόσχεται την ολική τους επαναφορά.
Από τη μία, υπόσχεται την ανάσταση του παπανδρεϊκού μοντέλου που ηττήθηκε κατά κράτος (χρήματα που δεν υπάρχουν και διορισμοί που είναι αδύνατο να γίνουν) ενώ, από την άλλη, διαλαλεί τη μονομερή καταγγελία του μνημονίου εντός Ελλάδος, την επανεξέτασή του εκτός, την επιθυμία παραμονής στη ζώνη του ευρώ ενώ, την ίδια στιγμή, μια ισχυρή μειοψηφία υπερασπίζεται την, όχι και τόσο, καταστροφική επιλογή της επιστροφής στη δραχμή.

Η χυδαιολογία και η τρομοκρατία μερίδας ανώνυμων σχολιαστών στα blogs

Γράφει ο Κώστας Ραμπίδης

Σέβομαι, αν και δεν κατανοώ, τη δυσκολία κάποιων σχολιαστών στα blogs να καταθέτουν επώνυμα τις σκέψεις, τις αντιρρήσεις, τις απόψεις και την κριτική τους.
Δεν θα μπορούσα, όμως, ποτέ να συμβιβαστώ με τη μερίδα εκείνων των σχολιαστών οι οποίοι κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία, που πιστεύουν πως τους εξασφαλίζει το διαδίκτυο, χλευάζουν, χυδαιολογούν, υβρίζουν και συκοφαντούν. Όσο με αφορά, δε θα μπω στον πειρασμό να απαντήσω στους ανώνυμους σχολιαστές αυτής της κατηγορίας μέσω του διαδικτύου.

Οι αλαζόνες που καβάλησαν το καλάμι

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραμπίδης

Αποσβολωμένοι παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες αγωνιστές, διανοούμενους, οικονομολόγους, ειδήμονες επί παντός επιστητού να κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς δέκτες (πανελλήνιας και τοπικής εμβέλειας) και να προσπαθούν να μας πείσουν - άλλοτε φωνάζοντας και άλλοτε χειροδικώντας- να τους ακολουθήσουμε στο καλάμι που καβάλησαν με αέρα 16,8 μποφόρ. Φανταστείτε τι πρόκειται να συμβεί αν αυξηθεί η ένταση του αέρα και ανέβουν τα μποφόρ. Τότε ίσως οι φωνές, οι χειροδικίες και οι εντάσεις να μετατραπούν σε ξυλοδαρμό. Αυτά είναι τα νέα ήθη. Είναι τα ήθη που πηγάζουν από μια βαθιά ριζωμένη «προοδευτική» αντίληψη που θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι χώρα που ανήκει στη μεγάλη πλάκα της Αφρικής από την οποία αποκόπηκε κατά τη διάρκεια της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Το μόνο που δεν μας έταξαν ακόμη είναι ένα καλό και φτηνό «Σολάριουμ» για όλο τον πληθυσμό (έτσι να μην ξεχωρίζουμε από μετανάστες «συμπατριώτες» μας).

Εγερθείτε και Μετανοήσετε

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραμπίδης 
Τώρα που ψηφίσαμε πρέπει, ως νομιμόφρονες και δημοκρατικοί πολίτες, να αποδεχτούμε και το αποτέλεσμα των εκλογών. Πρέπει να συμμορφωθούμε με τις «εντολές» των νικητών.
Να σηκωθούμε και να Μετανοήσουμε.
Ο ένας λοιπόν εκ των νικητών μας λέει πως πρέπει, για να δείξουμε το σεβασμό μας στη λαϊκή εντολή, να σηκωθούμε όρθιοι ενώ ο άλλος μας λέει να μετανοήσουμε (δε διευκρινίζει βέβαια αν θα πρέπει να επισκεφτούμε προηγούμενα και εξομολόγο). Αυτά είναι λοιπόν τα νέα ήθη στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πολύπαθης πατρίδας, όπως θα έλεγε και ο ποιητής.

Το νέο δεν γεννήθηκε ακόμα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραμπίδης

Στις 6 του Μάη καλούμαστε, όλοι όσοι έχουμε συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας μας, να ψηφίσουμε κόμματα και αποκόμματα και να εκλέξουμε αυτές και αυτούς που θα επωμισθούν την ευθύνη της επανασύστασης της χώρας.
Ποιοι είναι, τώρα, όλοι αυτοί; Είναι ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που μπορεί να καταρρέει, όμως, στους κόλπους του κυοφορεί το νέο που δεν γεννήθηκε ακόμα.

Περί συνενώσεων ή συγχωνεύσεων ο λόγος

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραμπίδης

Διευθυντής Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς

Πολύ μελάνι (συμβατικό και ψηφιακό) έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό για το θέμα των συνενώσεων των σχολικών μονάδων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Οι κάθε είδους επιφανειακές, ανορθολογικές, συναισθηματικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.  Είναι καιρός να σοβαρευτούμε επιτέλους σ’ αυτή τη χώρα και να σκεφτόμαστε με ορθολογισμό (Αριστοτέλης) και φωναχτά (Σωκράτης). Δεν είναι δυνατόν μικροπαραταξιακές, συντεχνιακές, ψηφοθηρικές και τοπικιστικές αντιλήψεις να μας κρατούν καθηλωμένους στην οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη.

Πρέπει να είναι απόλυτα καθαρές, αληθινές και ανιδιοτελείς οι κουβέντες και οι πράξεις όλων όσων έχουν αναλάβει κάποια ευθύνη για την πορεία της πατρίδας μας, σ’ όλα τα επίπεδα.

Με τις σκέψεις αυτές θα επιχειρήσω πολύ απλά και σύντομα να θέσω τις βάσεις (σταθερές) για μια ουσιαστική και αποτελεσματική συζήτηση για τις συνενώσεις των ολιγοθέσιων σχολικών μονάδων.