ΔολοΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΕΓΩ

Του Φώτη Μισόπουλου

στην Dora Szabo
partition scénique pour voix

- Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ
που την ονειρευόταν
χίλιες νύχτες
WOLFGANG BORCHERT

1. 

 όψιμο φθινόπωρο
σε κήπους
φυλλορροούν
κλιμακοστάσια
ξενίζουν
παραδείσια πουλιά
μες στο νερό
χτυπάει εντός
μου
της πόλης η
μηχανική καρδιά
θα
εκφωνήσω τον
επικήδειο

των ποιητών

που
αναβάλλεις


στοπ


οι ναυαγοί
κοιμούνται
κουπιά νεκρά
κρυμμένα
στον
άνεμο
τα μάτια
ήταν φύκια
τα φέρνει
ο νοτιάς
φρεσκοβαμμένα


παύση


ηλικίες
χωρίς τρελούς
φλάουτο δίχως
το γέρο του
ή
τα χειρόγραφα
σε θλίψη
ανάβουν τ άστρα ένα ένα
στο παράθυρο
τις νύχτες


αποτσίγαρα
πορτοΦΟΛΑΔΕΣ
οδοΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ
πορτοκαλόΦΛΟΥΔΕΣ
αυτό ειν όλο


υπηρεσία απορριμμάτων
θα βρει


το
δολοφονημένο


ένα εσύ


πεινασμένο
παγωμένο
κείται
στην πέμπτη
οκταετία


δρόμος αδιάφορος
ασήμαντος νεκρός
υποταγμένος


απρόΣΕΧΤΟΣ


πού είν ο άλλος
ήταν πάντα δω
πού είναι τώρα
όπως τότε
πούλεγες ναι
πού.


θαλάσσιες εκδρομές
και τα βραδάκια
λικνίζεσαι
με μουσικές εξαίσιες


με φωνές


σήμαντρα δειλινού
και άνθη λεμονιάς
πριν φύγεις


τι αξίζει
περισσότερο ρωτώ
τα στήθια κοριτσιού
που σάλεψαν ή
ελέφαντας δεμένος στο κατάρτι
στοπ
ρημοκλήσια
κυματίζουν
σαν πουλιά
σώματα κύκνων
άσπιλων ρυτίδες γρύλων
κι ο θερισμός σταμάτησε
μου δώσατε το βάθος
ματαιότης
κλειδωνόταν
έκλαιγε
σιωπηλά
όμως εγώ ήξερα
είχαν
περάσει τα χρόνια
έπρεπε να κλάψει
για όσα δεν έγιναν
κι ήταν η
αληθινή ζωή μας στοπ


λέει συνέχεια τ' όνομά του
η πόρτα κλείνει κι αυτός
μένει έξω
αναπνέει κοιμάται ΕΣΥ
ΕΣΥ φωνάζει βλαστημάει
προσεύχεται
μες απ' τη ζωή του
φονιά του
ΕΓΩ
δολοΦΟΝΗΜΕΝΟΣ
ΕΓΩ
που με σκότωσα
κάθε μέρα που περνάει
με σκοτώνω
αμόλυντα

2.


κι όμως η θέση σου
είναι στην πόλη
άρχοντα
μόλις ακούγεσαι
απ τα παράσιτα
και
τους πομπούς
να θρηνωδείς


η φωνή
σου
άλλαξε
μετά τη διαδοχή
διορισμένε άρχοντα
δεν υποφέρω τα χαμόγελα
και τα κατάπληκτα

πλήθη


σε ραγισμένες οδούς
εμείς με κρασί
φιλιά και φύλλα
στο
στόμα στοπ


στα ποτάμια
θα βγούμε γυμνοί
γιατί αστραπές
αλώνισαν τα νιάτα στοπ
κι έξαφνα ησυχία
πράγματα
όσα

ξεχάσαμε


νοσοκομεία
άρρωστα
απ τις χαμένες
ευκαιρίες αιώνων
κάθε φορά
στο
επισκεπτήριο

φαινόταν


δεν ξαναρχίζει
τίποτα κανείς
δύο φορές ή


ο φόβος
γενναιόδωρος
μοιράζοντας τη
σκοτεινή του
νοημοσύνη
ή
όταν
ο γέρος
π ονομάζεται Θεός
μιλάει
σωπαίνετε


γιατί


δώστε
απάντηση


απάντηση αμέσως

αποκριτή
πού
χάθηκες


έρχομαι σπίτι


και το κρεβάτι μου
πιασμένο


στοπ


υπογράφεις
διαγγέλματα
ποιήματα
και τύψεις
εν προφάσει
οι νεκροί
υπαγορεύουν
με δική τους φωνή
Δευτέρα πρωί
τάχα δεν πρόσεξες
τις μισοφώτιστες
αυλές
αιώνια άνοιξη
υποσχέθηκες
μα δε βοήθησες
τον μουσικό λαό σου
στα υπόγεια

ορκίστηκες


και μη γελάς
μη κλαις
μη χαίρεσαι
πριόνι μαι
θαλασσινό
που πετσοκόβει
γλάρους
ποια πράξη μας
λοιπόν
βαραίνει
έρημοι δρόμοι
συναντώντας τις σκιές
όσων δεν
θέλαμε
κερδίζει
όποιος χαθεί
στην
ανεξήγητη
ανταμοιβή
ή πάλι ένας
άντρας γύρισε
ένα
κορίτσι
έχει
τον άντρα
της
μ ένα
πόδι
κι αυτός
συνέχεια
προφέρει
ένα
όνομα στοπ

3.


έσκυψα ευλαβικά
στο πέρασμά σου




δεν άκουσες γέλια
και ψίθυρους
αστών


άρχοντα


η μέρα


αργοσβήνει
οδεύεις ψηλότερα
στην αγκαλιά σου
πάγωσαν λίμνες
επέστρεψες με δάκρυα
Πρωτοχρονιάς
πολύχρωμα
μαζί μου έστησες
ολονυχτίες
σε μπαρ
αφώτιστα


αιτούμενος


αιώνια πίστη
στοπ


κουκουβάγιες
ουρλιάζουνε
πεθαμένες καλογριές
χορεύουν
νηστεμένες
με πίπιζες
βιολιά και τύμπανα
στην άχνη λούζονται
των λιβανιών
το δαχτυλίδι τ Άη Γιαννιού
ποια θα φορέσει στοπ
σκοτείνιασε νωρίς
απόψε
ας
γυρίσουν
προς τον τοίχο
οι νεκροί
να κοιμηθούμε
λίγο


ανώφελα
κι εδώ που
ζήσαμε
ερχότανε συχνά
μετά το έγκλημα
ποιος είσαι
ρώτησα
ο επόμενος
μου λέει
πέρασαν χρόνια
όταν
κατάλαβα


κείνο τον καιρό
έψαχνα
κάτι
αν το βρω
ίσως
σωθεί
ο κόσμος
είπα
στοπ
ποιος
προσταΤΕΥΕΙ
απ τον κίνδυνο
μη γίνω δολοφόνος
κάθε μέρα
δολοφόνοι


παντού


κάθε μέρα κάποιος
με
σκοτώνει


παύση


άρχοντα
γύρισα
στ ανάκτορο
με τις κατάκλειστες γρίλιες
συλλογισμένα τ άλογα
βόσκουν
στη χλόη
τα οικόσημα
καταπίνουν το εφήμερο
στ ανάκλιντρα μιας δόξας
αναφιλητά
κι οδύνη
τα κτήματα δοθήκαν
για το τίποτα
το αίμα σου
δε μας ανήκει πια
το καλοκαίρι
θ' ανασαίνει
στις κληματαριές
κι εσύ
με την
φανταχτερή
γραβάτα
θα κοιμάσαι
όπως σωπαίνει
o αοιδός
η παγωμένη
ακτή


ποιος είσαι
τον ικέτεψα
θα το μάθεις
μου λέει
μα όταν
θάναι
αργά


έτσι ερήμην ζήσαμε


κάθε μέρα
περνώ μπροστά
απ' το φόνο σου
φωνάζω κατά πρόσωπο
έλεος
έλεος


μηρυκάζω
έλεος ξανά
έλεος
στοπ






ΑΥΛΑΙΑ

σημ.:

γράφω σαν
να μην θέλω
να προσέξεις
όμως
σε
κάθε φράση
αφήνω ίχνος
κάτι
που
δεν ειπώθηκε
θα νιώσεις
πως μιλώ
χωρίς να χρειαστεί να
τ ομολογήσω.


https://i.pinimg.com/736x/87/08/78/870878ae5560a0bd8ccb2d8f0a4388ae.jpg


https://i.pinimg.com/1200x/c0/ae/f8/c0aef8916c90034c6bf623788d7ecec5.jpg


https://i.pinimg.com/1200x/94/f5/23/94f5236bc965ad4cb0a956985e00f2fc.jpg


https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU