Στο Πεδινό, την Κυριακή του Πάσχα, ο χρόνος μοιάζει να σταματά για λίγο. Σαν να γυρίζει πίσω, σε εκείνα τα χρόνια που οι αυλές ήταν γεμάτες φωνές, οι δρόμοι γεμάτοι βήματα και η πίστη ένωνε τους ανθρώπους σε μια κοινή ανάσα.
Μετά τον Εσπερινό της Αγάπης, στις 12:00 το μεσημέρι, ξεκινά ένα έθιμο που δεν είναι απλώς μια πομπή· είναι μνήμη, είναι προσευχή, είναι η ψυχή ενός τόπου. Η εικόνα της Αναστάσεως των προσφύγων, σύμβολο πίστης και επιμονής από το 1926 έως σήμερα, βγαίνει στους δρόμους του χωριού, κουβαλώντας μαζί της ιστορίες ανθρώπων που ρίζωσαν σε αυτή τη γη με δάκρυ και ελπίδα.
Μπροστά προχωρούν τα λάβαρα, στα χέρια των νέων — εκείνων που καλούνται να κρατήσουν ζωντανό το νήμα της παράδοσης. Ακολουθεί ο ιερέας με το Ευαγγέλιο, οι ψάλτες, και πίσω τους οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι. Μα όσοι είναι εκεί, είναι αρκετοί για να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη.
Στις γειτονιές αντηχούν πυροβολισμοί, όπως προστάζει το παλιό έθιμο — ένας ήχος που διώχνει το κακό και γεμίζει τον αέρα με μια παράξενη, σχεδόν μυσταγωγική ένταση. Και καθώς η εικόνα περνά, οι γυναίκες ρίχνουν νερό στον δρόμο, σαν ευχή, σαν προσευχή να ευλογηθούν τα σπαρτά και οι κόποι της ζωής.
Σε κάθε βήμα της πομπής, ακούγεται ένα μήνυμα που δεν αλλάζει ποτέ: «Χριστός Ανέστη». Το ψάλλουν όλοι μαζί — ιερέας, ψάλτες, κάτοικοι — και για μια στιγμή, δεν υπάρχουν αποστάσεις, δεν υπάρχουν απουσίες. Μόνο πίστη.
Όταν η εικόνα επιστρέφει στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι πολυέλαιοι κινούνται συμβολικά, οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα, και η Ανάσταση γίνεται φως που γεμίζει τον χώρο και τις καρδιές.
Κι όμως, το έθιμο αυτό σιγά σιγά λιγοστεύει. Οι άνθρωποι λιγοστεύουν. Οι φωνές μειώνονται. Η Κυριακή του Πάσχα συχνά μένει στην αυλή και στο τραπέζι, ξεχνώντας αυτό που προηγείται — το θαύμα που δίνει νόημα στη γιορτή.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή αλλαγή, γεννιέται ένα ερώτημα:
θα αφήσουμε αυτές τις εικόνες να σβήσουν ή θα σταθούμε ξανά δίπλα τους;
Γιατί το Πεδινό δεν κουβαλά απλώς ένα έθιμο.
Κουβαλά μια ιστορία πίστης, μια μνήμη προσφυγιάς, μια Ανάσταση που αξίζει να συνεχίσει να ακούγεται — όχι μόνο σαν λέξη, αλλά σαν βίωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.