Δελτίο καιρού

Του Φώτη Μισόπουλου

- Κι εκείνο που δούλευε μόνο για το χρήμα κι εμπορευότανε το χρήμα;
ΊΒΟ ΆΝΤΡΙΤΣ [1]

trois sonnets sur le jour qui n'a pas eu lieu


1.
.......δελτίο καιρού λέμε λοιπόν η άνοιξη χωρίς κεφάλι πόδι μόνο κομμάτι π' αναστατώνει τα πουλιά η παλιννόστηση αυτή αρκεί να φέρει ατέρμονη ζάλη ολούθε γύρις ανασαίνεται παντιέρα ανακωχής ο ήλιος βάφει το κομμάτι που έμεινε ζεστό χαμόγελο ψωμιού στο γάλα
πριν το ξημέρωμα
ωστόσο τη μέρα γεγονότ' αποφασιστικά συνέβαιναν πριν τις εννιά η γριά βρισκόταν στη σουίτα - αποφάσισαν το ύστατο διάβημα οι δικοί μας η γηραιά κυρία έτοιμη να φύγει γύρισε καζίνο συμβούλιο η Παολίνα λείπει θα φύγω σ' άλλα μέρη να βρω ζωή που ξυπνάει μυρωμένα κρεβάτια χαλίκια θ' αναπνέουν ήλιο και όνειρο ξύπνησε λέει απ' το λήθαργο σε μέρα θολή κι αδιάφανη σκοτείνιαζε σκέπαζε γη σαν πετρωμένη ομίχλη δε θυμάμαι πότε αγαπούσα τα κλαδιά πρώτα ήρθε ο χορός του κρασιού η ηδονή του χύθηκε παντού δεν θυμάμαι αν αγάπησα κείνα τα κλαδιά πάνω στη βία πατώντας τον καθρέφτη χύθηκε σάπιο νερό εντός μου κι είδα να φτιάχνουνε πανιά κι όλες τις εποχές νάχουν ήλιο Δελτίο καιρού stop

βρήκαν πως ήταν απαραίτητο να εξηγηθούν ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ ο στρατηγός τρέμοντας παραπατώντας στη σκέψη των συνεπειών δυνάμωσε τη δόση μισή ώρα παρακάλια και ικεσίες ομολόγησε το πάθος του pour Miss Blanche χάνει τελείως τα μυαλά απειλεί φωνάζει χτυπάει τα πόδια ούρλιαζε πως η γριά ατίμαζε φαμίλια και πόλη - λερώνετε το ρούσικο όνομα κυρία - τσίριξε - υπάρχει αστυνομία γι' αυτό - με μπαστουνιές τον έστειλε έξω θα φύγω να βρω ζωή σα στάχυ στον πόθο του άνεμου δυο σταγόνες νερό που νοτίζουν το στάρι στην κοιλιά του Ισημεριού φτερούγες πουλιών π' αγκαλιάζουν ξύπνησε να τελειώσει κάτι δουλειές μικρές όσα συνήθιζε τα πρωινά να κάνει στα πρώτα βήματ' αγκομαχάει όλα στραβά κι ανάποδα της φαίνονταν σαν μια σπουδαία δουλειά πούπρεπε να γίνει κι έσβησε - τι τύχη αυτή σκεφτόταν τόση ώρα που ξημέρωσε κι υπάρχουν μέρες που ξεκινούν άσχημα προαισθανόταν κάτι θα συμβεί κι ίσως νάχει κιόλας πίσω απ' τους τοίχους ξετυλίγω κάλεσμ' αλλού stop

2.
.........νήμα κρυστάλλινο πολυεδρικό πεδία οπτικά στα χνάρια της ελπίδας προς τη διέξοδο ο στρατηγός κουβέντιασε με τον ντε Γκριέ μια δυο φορές
κόκκινη θάλασσα στο χρώμα της πορφύρας σμιλεύω το ποίημα χιτώνες πραιτοριανών μουλιάζουν αναρωτιόνται αν έπρεπε να φέρουν την αστυνομία
λέγοντας μια γηραιά κυρία ξεμωραμένη χάνει τα πάντα στο παιχνίδι με τρόπο παίρνοντας την επιτήρηση του ατόμου απαγορεύοντας
κομμάτια πορφυρά πεσμένα απ' την πλάνη του χεριού μου θάλασσα κόκκινη ξεχείλισε ζάλη από καρδιάς πάνω στο ξύλο απλώνεται αντέχω
ταξίδι μου μεγάλο γέλιο του ανθρώπου που αντιστέκεται σα μαργαρίτα και λέει σ' αγαπώ χωρίς ρυτίδα φόβου σε μέτωπο απέραντο δεν μπορεί να προσδιορίσει τη στιγμή ο ταχυδρόμος ήταν είχε 'να γράμμα ασήμαντο γι' αυτήν - επιταγές δεν έχει; απορημένη - δυστυχώς οι επιταγές τελειώσαν δεσποινίς πρόσωπο γνώριμ' από καιρό odierno μισόκλεινε τα μάτια - ''σημασία'' - του γύρισε τις πλάτες κι έφυγε στην πόλη [παύση][κι άλλο φως]

έρως μεταλλικός μηχανή ακριβή την ήθελε απ' οτιδήποτε τριγύρω δεν ξεχνώ την πλήρωσε με τη ζωή του ο ντε Γκριέ σήκωσε τους ώμους γέλασε χωρίς επιχειρήματα οι πίστες των καιρών αρχίζουν στο όριο του τέλους των το φως δεν αλλοιώνει τίποτε του στρατηγού τα μούτρα ο ντε Γκριέ εγκατέλειπε ποτέ δεν έμαθαν το λόγο ούτ' η Miss Blanche όσο γι' αυτήν στο πρώτο επεισόδιο πήρε μέτρα έδιωξε τον στρατηγό [MISS BLANCHE:
.....τρωκτικό μικρό ναρκισσισμού μ' εκρήξεις που ροκάνιζαν δαντέλες] - κάθε φορά τις βρίσκω αλλού κρατούσα τη βάρδια ανοιχτή [Σούρουπο]
στ' απόγειο της μέρας όμοια πρόσωπ' απαράλλαχτα παντού όπως τ' αλφάβητο κι οι αριθμοί σχημάτιζαν το νόημα του χρόνου καμιά οποιαδήποτε μορφή καμιά αξία να δεις ή εξαφάνιση ή αποκάλυψη φοίνικες λικνίζονται νωχελικά στο χνότο του άνεμου σαν τότε που καπνίζαμε χωρίς τσιγάρο
ο Ίβο έδωσε μια δυνατή σφυριά στο κεφάλι τα μάτια της θολώσαν στόμα μισάνοιχτο στάθηκε στη μέση ο δρόμος χίμηξε μπρος stop

3.
........καίγονται τα μάτια στον προηγούμενο ήλιο τρέχει ο χυμός χαράζω το ποίημα στις ρίζες μου φουσκώνουν οφθαλμοί στο άρρητο συντεταγμένων
τρέχει ξοπίσω της ο στρατηγός κι αγκαζέ τη βρίσκει με τον πρίγκηπα ούτε κείνη ούτε η χήρα ντε Κομένζ τον γνώρισαν όλη τη μέρα η Blanche delle manovre fa στον Πρίγκιπα γελιόταν ανακαλύπτει αργά το βράδυ ότι είναι φτωχός σαν τον Ιώβ με λύσσα κλείνεται στην κάμαρά της σε θέση προσγείωσης ταξίδι απ' τους γοφούς μέχρι τα στήθη ο έρωτας χαμόγελο ανάμεσα στα πόδια σου τα μονοπάτια στο κορμί σου η υγρασία που έχεις με καλεί κι έπειτα η σκέψη πήγε μονομιάς εκεί δεν έβλεπε καλά ψαχούλευε άδεια χωρίσματα φώναξε ''Ίβο'' καμιά απάντηση μαζί με τα λεφτά χάθηκε κι ο συγγραφέας πρώτος βγήκε έξω άρχισε ξανά ''Ίβο Ίβο'' στρίγκλιζε - τ' όνομά σου εκσπερματώνει το δικό μου όνομα κι αντίστροφα τελικά τι είναι; δεν ήταν το δικό της σώμα μια γυναίκα παλαβή έμαθε αυτό που ο κόσμος ήξερε από καιρό ''όλα είναι Δικαιοσύνη''stop [μεγάλη παύση]


καφές στα σύννεφα η διαδρομή έτος φωτός πήγα στου Άστλέυ ή μάλλον τον έψαχνα και δεν μπορούσα να τον βρω ελπίζουμε να μείνατε ευχαριστημένοι και σ' άλλες πτήσεις να σας δούμε φυσικά δεν ήταν σπίτι του ή στο καζίνο ούτε στο πάρκο δεν είχε φάει all Hotel τον είδα ξαφνικά έδωσε εγκάρδια το χέρι χάνει τα πάντα είπα Hotel Quattro Stagioni έστριψε μούγνεψε με το κεφάλι κι εξαφανίστηκε η Παυλίνα απόφευγε τον στρατηγό σε πτήσεις ρουτίνας ντελικάτος κι απροσγείωτος θλίψη σαν γκομενίτσα που προκαλεί τους φαντάρους δεν του μιλούσε τόχα προσέξει
έπινα νερό και άνεμο την ανάσα ακούγοντας της πόλης ενώ το πέτρινο κορμί της μετρούσε το μπόι μου στα δάχτυλα κάτι απ' τη φαιά ουσία του γέλιου σου καθώς το πρόσωπο μένει πίσω απ' τα βλέφαρα εμείς φεύγουμε ολομόναχοι το μέτωπο όρθιο σαν τον γκρεμό πάνω απ' τη θάλασσα
και σε κάθε της βήμα με την ερώτηση που κάνει και την απάντηση που παίρνει το χρήμα εγκατέλειψε τον κόσμο σαν πράγμα άχρηστο δίχως αξία

ΤΕΛΟΣ STOP

ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ

[1] ΊΒΟ ΆΝΤΡΙΤΣ, Η Δεσποινίδα, μτφρ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΒΗΣ, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2010
ΑΝΑΦ.: .......κύματα άμμος λέξεις φράσεις απόπλους ποιητών μετα-μυθο-πλασίες αποδομήσεις συγκολλήσεις Ντοστογιέφσκι ο παίχτης Ίβο Άντριτς Β. Βουδιώτης Ν. Φριλίγκου-Βοργία

[σημ. 1]: Στο βάθος του κειμένου το χρήμα σαπίζει σαν παλιό νερό∙ δεν κυκλοφορεί, απλώς αλλάζει χέρια που τρέμουν. Όσοι το κρατούν νομίζουν πως σώζονται, μα κάθε πράξη τους ανοίγει κι άλλη ρωγμή. Η μέρα που δεν συνέβη αφήνει μόνο ίχνη απώλειας, σαν να ’ταν το χρήμα ο μοναδικός θεός που πέθανε νωρίς.

[σημ. 2]: Εκεί όπου οι πράξεις διαλύονται πριν ολοκληρωθούν, το νόημα δεν ανήκει σε κανέναν. Τα πρόσωπα αλλάζουν θέση χωρίς να κινούνται, οι επιθυμίες συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν ταυτόχρονα. Το χρήμα, άυλο και φθαρτό, αποσύρεται πρώτο∙ αφήνει πίσω του μόνο το ίχνος μιας πιθανότητας που δεν έγινε κόσμος.

Ευχαριστώ για τη μέρα που δεν συνέβη
και για τις λέξεις που την έκαναν να υπάρξει για λίγο

https://i.pinimg.com/1200x/51/9a/25/519a25ef165d8fec64cd3bbf8600d0b1.jp
https://i.pinimg.com/1200x/73/42/48/7342480782708317dd6a6343aa4ed7d7.jpg
https://i.pinimg.com/736x/a5/25/bf/a525bf2944aacb1f034ebfa0821a6bfc.jpg
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU