Δημοκρατία στο γύψο

Γράφει η Παναγίτσα Μιχαήλου
Έτσι που λέτε. Ο Μητσοτάκης πάλι μας έκανε διάσημους.
Το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απείλησε δημοσιογράφο ταξίδεψε εκτός συνόρων. Και στο εξωτερικό, στα κανονικά κράτη, το να εφαρμόζονται πρακτικές εκφοβισμού κατά δημοσιογράφων δεν είναι αστεία υπόθεση.

Η Liberation, μεγάλη γαλλική εφημερίδα, σχολίασε ότι η προειδοποίηση του κυβερνητικού εκπροσώπου στον δημοσιογράφο προκάλεσε οργή και δημιουργεί ερωτήματα για την κατεύθυνση που ακολουθεί η χώρα.

Ενώ η Deutsche Welle, σε άρθρο της, διερωτήθηκε εάν αυτή είναι η Ελλάδα της Ευρώπης.

Κατά τα άλλα, ο Κυριάκος, με τη σιγουριά του ότι απευθύνεται σε λοβοτομημένους, εξακολουθεί να μας παραμυθιάζει ότι η Ελλάδα επιτέλους εξευρωπαϊζεται.

Κι όλα αυτά λίγους μήνες μετά από τότε που η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung αποκαλούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «νεκροθάφτη της δημοκρατίας».

Σε οποιοδήποτε άλλο σοβαρό κράτος, και μόνο οι απειλές κατά δημοσιογράφου θα έπρεπε να είχαν ενεργοποιήσει αυτεπάγγελτα και τον εισαγγελέα και τις ενώσεις συντακτών.

Κατά τα άλλα, ακόμα να κοπάσουν οι αναταράξεις μετά από την επίσκεψη του Άδωνι στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας, στο οποίο η οργή ξεχείλισε στη διαμαρτυρία για τις ελλείψεις προσωπικού, τα εξαντλητικά ωράρια, την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των νοσοκομείων.

Όλο αυτό βαφτίστηκε, σύμφωνα με τον Άδωνι, υποκινούμενη διαμαρτυρία από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ.

Συμπέρασμα!! Λύσσαξαν για να μην τους πάρουν την καρέκλα.

Απειλούν χαροκαμένους γονείς, ειρωνεύονται οργισμένους πολίτες, προειδοποιούν όσους έχουν απαιτήσεις για απονομή δικαιοσύνης, λένε ψέματα ανερυθρίαστα και στοχοποιούν ανθρώπους.

Σε μια κανονική χώρα, η πλειοψηφία των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος θα έπρεπε να είναι αυτοί που θα απαιτήσουν να λογοδοτήσει ο υπουργός Υγείας για τα ψέματα που εκθέτουν την ίδια την κυβέρνηση.

Σε μια κανονική χώρα, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου θα έπρεπε να δώσει εντολή για τη διερεύνηση της στάσης της αστυνομίας, η οποία έβαλε χειροπέδες σε έναν γιατρό μέσα στο νοσοκομείο, κατ’ εντολή του υπουργού Υγείας, και σύστηνε στον γιατρό να μην βγάζει άχνα.

Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η αστυνομία είναι ένα θεσμικό σώμα που φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και όχι για τη στήριξη της εξουσίας.

Και, εννοείται, θα έπρεπε να ελεγχθεί άμεσα η εκπρόσωπος της αστυνομίας για όσα προσβλητικά για το σώμα και το πολίτευμα είπε, με μια αντίληψη που ταιριάζει περισσότερο σε πραιτωριανούς παρά σε αστυνομικούς υπαλλήλους.

Γιατί, όταν η αστυνομία ταυτίζεται με την κυβέρνηση, η ελευθερία πάει περίπατο.

Θα ήθελα να ρωτήσω όλους αυτούς τους 70.000 ψηφοφόρους που επέλεξαν τον Άδωνη Γεωργιάδη — αυτόν που υβριστικά κουνά το δάχτυλο, αυτόν που συμπορεύεται με την εγωπάθεια, αυτόν που ψεύδεται ασύστολα και που αδυνατεί να ζητήσει συγγνώμη, αυτόν τον παραποιητή της αλήθειας — αν τους εκπροσωπεί σε ύφος και ήθος.

Γιατί, αν συναινούν, αποτελούν «συνεργούς» δια της συναίνεσής τους στις αυθάδεις τσιρίδες του Αδ-ονείδους και αποτελούν τους συνδαιτημόνες του κυβερνητικού όχλου που ξερνά μίσος, διχασμό, ύβρη, με αμφιτρύωνες τα παιδιά των τσεκουριών.

Αυτούς που μιλάνε για μίσος και σπέρνουν συνωμοσίες, ύβρεις και ψεύδη και που βαφτίζουν κομμουνιστές όλους όσους παλεύουν για μια καλύτερη κοινωνία.

«Ύβρις φυτεύει τύραννον.
Ύβρις, ει πολλών υπερπλησθή μάταν, ά μη ’πίκαιρα μηδέ συμφέροντα,
ακροτάταν εισαναβάσ’ άκραν απότομον ώρουσέν νιν εις ανάγκαν,
ένθ’ ου ποδί χρησίμω χρήται.»

Γράφει ο Σοφοκλής στον «Οιδίποδα Τύραννο».

Στους δύσκολους καιρούς (και για τη Δικαιοσύνη) θυμήθηκα τον εισαγγελέα στη δίκη της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963, Παύλο Δελαπόρτα, να αγορεύει και να συνοψίζει όλο το σύστημα σε μία παράγραφο:

«Σήμερα, εδώ, ένα συνονθύλευμα κλεφτών, βιαστών, δοσιλόγων και κάθε είδους κακοποιών εμφανίζεται — προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς — ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης.

Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό, πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

Τα λέει ο εισαγγελέας για το 1963, τότε που ψήφιζαν τα δένδρα και 218 χωροφύλακες δήλωναν την ίδια πολυκατοικία ως μόνιμη διεύθυνσή τους· τότε που οι πολιτικοί πρόγονοι των νυν κυβερνώντων είχαν παραχωρήσει σε απλά εκτελεστικά όργανα μια πρακτικά ανεξέλεγκτη εξουσία.

Τότε που ο Καραμανλής, ισχυροποιώντας ακόμη περισσότερο το αστυνομικό κράτος, «επέτρεψε» σε παρακρατικούς και επίσημους κρατικούς τραμπούκους, υπό το πρόσχημα της πάλης κατά του κομμουνισμού, να απονέμουν «δικαιοσύνη» με τρίκυκλα, λοστούς και μαχαιρώματα.

Η «αστυνομευομένη δημοκρατία» — όπως εύστοχα αποκαλούσαν το πολίτευμα εκείνης της εποχής — των σωμάτων ασφαλείας, με τους πρόθυμους Γκοτζαμάνηδες και Γιοσμάδες των παρακρατικών οργανώσεων που τελούσαν υπό τη κυβερνητική και κρατική σκέπη, εκτελούσαν χρέη πραιτωριανής φρουράς σε τέτοιο βαθμό που ανάγκασαν τον θείο του σημερινού Καραμανλή να αναρωτηθεί — ευλόγως, χωρίς να κοιτάζει στον καθρέφτη:

«Ποιος, επιτέλους, κυβερνά αυτόν τον τόπο;»

Σήμερα, που ένας Γεωργιάδης υποδεικνύει στους αστυνομικούς ποιον να συλλαμβάνουν και, παρουσία τους, τον απειλεί με ανυπόστατες κατηγορίες· σήμερα που οι μεν αγαπούν τον υπουργό τους και αυτός ανταποδίδει· σήμερα που οι γιατροί φοράνε χειροπέδες· σήμερα που η δικαστική αρχή τυρβάζει περί άλλα… ακούει άραγε κάποιος «Παύλος Δελαπόρτας»;

Κι όμως… Μπορεί και να ακούει τελικά.

Γιατί, μέσα σε όλη αυτή την κρίση και την αμφισβήτηση θεσμών και εξουσιών, μια ηχηρή παραίτηση του ανακριτή Εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου δίνει απαντήσεις, μέσα από ένα κείμενο-γροθιά, από το οποίο παραθέτω ένα απόσπασμα αντί για επίλογο:

«Το δόγμα ότι οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα.

Όχι όμως τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί. Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή.

Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη.

Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από σύμπτωση η τύχη μπορεί να βρεις το δίκιο σου, με τον κίνδυνο να είναι ήδη πολύ αργά, αφού το δίκαιο ως αγαθό θα έπρεπε να απονέμεται άμεσα — κάτι που σπάνια συμβαίνει.

Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης θέλει δουλειά πολλή.

Κι ίσως χρειάζεται να καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη — όχι σαν πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση σεβασμού και αξιοπρέπειας, κι ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο όταν οφείλεις το μέγιστο.»