Η κρίση η απόρριψη

Του Φώτη Μισόπουλου

prose sur le gitan errant

Sorry, we 're closed
ANDREW GALLIX [1]
[AM Magazine]

For a botched civilization

For a few thousand battered books
EZRA PAOUND, Hugh Selwyn Mauberley[2]

1.
ΕΚΕΙΝΟΣ φωνάζει Δεν ειμ αυτός δε θέλω νάμαι πια αυτός δε θέλω νάμαι κείνος τρέχει η πόρτα κλείνει τρίζοντας αέρας ο άνθρωπος στους ήσυχους δρόμους
Ο ΆΛΛΟΣ στάσου εκείνος αυτός
ΕΚΕΙΝΟΣ ποιος είναι
Ο ΑΛΛΟΣ εγώ ο άλλος
ΕΚΕΙΝΟΣ πάλι εδώ είσαι
Ο ΑΛΛΟΣ πάντα εδώ εκείνος πάντα
ΕΚΕΙΝΟΣ θέλω να διασχίσω το ποτάμι

Αρδέννες Μάης δεκαοχτώ τόσο δάσκαλε διανύουμε μήνες έρωτα δεκαεφτά χρονώ προσδοκίες και χίμαιρες και να πού έφτασα παιδί
που άγγιξε το δάχτυλο της Μούσας σπουδαίες μου πεποιθήσεις τα πράγματα των ποιητών που ονομάζω άνοιξη είχε πολύ βαδίσει σαν είπε: ''είδες κανέναν άλλο δικό μας- περιπλανώμενος γύφτος 1912 μΧ μελαχρινός γεροδεμένος στην υγρασία του Κλερμόν είδα πολλούς απ' τους δικούς του κατηφορίζουνε απ τ Άη Γιαννιού το πανηγύρι καραβάνια χωρίς μαϊμού ή αρκούδες storia βασίλισσες και βασιλείς δολοπλόκοι ευνοούμενοι επίσκοποι φαντάσματα βουβά κρυμμένα σε πέπλα ονομάτων είχαν πεθάνει είχαν κριθεί είχε συλλάβει κάποιο νόημα οι νεκροί κοιμούνται σε άκρα σιγή ανήμποροι να αντέξουμε τον τρόμο τους ή το πορτρέτο καλλιτέχνη σε νεαρές ηλικίες ήρεμοι ταπεινοί συντετριμμένοι ακροαζόταν τον καρδιακό μυ το ραγισμένο φτερούγισμα κύλησαν ώρες το φως της
μέρας έπεφτε το δειλινό γλιστρούσε σαν να έδυε ο ήλιος
της έσχατης μέρας και για την κρίση ετοιμάστηκε

2.
Ο ΑΛΛΟΣ όχι εκείνος έλα διέσχισε το δόμο αυτόν εδώ
ΕΚΕΙΝΟΣ να συνεχίσω το ποτάμι πρέπει να ζήσω να προχωρήσω να φάω να κοιμηθώ όλα
Ο ΑΛΛΟΣ έλα μεγάλη παύση
ΕΚΕΙΝΟΣ αδιάφορος μα ταραγμένος μη λες το όνομα δε θέλω να είμαι κείνος δεν έχω όνομα να συνεχίσω μ όλο που υπάρχει ένας άντρας μ ένα πόδι να κρατήσεις τη θέση μέχρι εσχάτων να υπάρχω να ζω μ όλο που υπάρχει αυτός ο μονοπόδαρος ο μουνοπόδαρος που λέει αδιάκοπα εκείνος εκείνος που λέει φόνος σκύλος προφέρει τ όνομά μου σα γουρούνι stop

σας στέλνω κάποιους στίχους ήδη έχω δείξει στον Alpf Lemerre πολύ καλό εκδότη είναι γιατί αγαπώ τους παρνασσικούς κάθε ποιητής ερωτεύτηκε την ομορφιά ιδανική ομορφιά ρομαντική σε δυο χρόνια σ' ένα θα είμαι στο Παρίσι anch io παρνασσικός δεν ξέρω τι υπάρχει που θέλει να βγει ορκίζομαι όμως να λατρεύω τις θεές
Μούσες και Λευθερία Μη ξυνίσετε το πρόσωπο διαβάζοντας τους στίχους σεβαστέ monsieur de Benville credo in unam τελευταία θέση στον Παρνασσό Arthur Rimbaud

provincia deserta όπου τα βουνά χωρίζουν κοιλάδες γεμάτες δρόμους φιδωτούς δεντρότοποι απ' τις λειχήνες γκρίζοι
περπάτησα με τη σκέψη σε μέρες παλιές γέροι γριές απ το Chalais γέροι ή γριές πυκνή κληματαριά σκαρφάλωσα
στα γέρικα δοκάρια κοιτάζοντας ποτάμια τα κρίνα ανατολικά απλώνεται η Aubeterre με την ταβέρνα

χωράφι σκληρά αγριόχορτα τσουκνίδες γαϊδουράγκαθα ανάμεσα σε θάμνους άγρια βλάστηση σκόρπια κουτιά κουλούρες περιττώματα διαχέεται φως αμυδρό απ τη βρωμιά μυρωδιά αποκρουστική υπάρχουν πλάσματα τραγόμορφα με πρόσωπα ανθρώπινα σαρδόνιο χαμόγελο σταχτί σε οστεώδεις γνάθους διαγράφουν κύκλους ανάμεσα. συνέχεια. stop

3.
ΜΟΥΝΟΠΟΔΑΡΟΣ υπόκωφα πελπισμένα επιμένεις πως πρέπει να ζω είμαι απ' έξω πάλι απ' έξω το βράδυ ήμουν έξω σήμερα έξω πάντα έξω οι πόρτες κλειστές να σκεφτείς ένας με ξύλινο πόδι αίμα που παγώνει Μουνοπόδαρε φωνάζει χωρίς διακοπή και τη νύχτα πού να πάω άσε με να περάσω
Ο ΑΛΛΟΣ ένα να συνεχίσουμε πού ρίχνεις την ευθύνη θέλω να συναντήσουμε κάποιον
ΜΟΥΝΟΠΟΔΑΡΟΣ ποια τι
Ο ΑΛΛΟΣ την ευθύνη

αγαπητέ Κύριε Μάης Αρδέννες δεκαοχτώ τόσο πάλι σας βρίσκω ελπίζω μια μέρα θα υπάρχει σαν αρχή ποίηση υποκειμενική κάτι που θα δω με πιότερη ειλικρίνεια απ' ο,τι κάνατε εσείς θα γίνω εργάτης ιδέα
που έρχεται όταν εξάψεις με σπρώχνουν στη μάχη του Παρισιού όπου τόσοι εργάτες πεθαίνουν τη στιγμή αυτή που σας γράφω για τη στιγμή ασωτεύω απεργώ για ποιο λόγο νάμαι ποιητής ανεξηγήτων οραματιστής στην εκτροπή

ξέρω τους δρόμους σ εκείνο το μέρος το Mareuil το La Tour υπάρχουν τρεις σκοπιές στο Mareuil
και μια γριά χαρούμενη σου δίνει στεγνή αλλαξιά στο Perigord όπου οι φλόγες των πυρσών πηδάν ψηλά
χρωματίζοντας την πρόσοψη της εκκλησιάς στο σκοτάδι γέλιο τρανταχτό εδώ σκοτώθηκε ο Λεοντόκαρδος περπάτησε ο δείνα

μουρμουρητά βγαίνουν απ' τα χείλη τους καθώς γυροφέρνουν περικυκλώνουν συνεχώς τα τσίγκινα κουτιά οι μακριές ουρές τους συρίζουν πασαλειμμένες σκατά τινάζουν τα τρομαχτικά τους πρόσωπα λευτέρωσε τα μάτια και το λαιμό του ο Θεός τον άφησε να δει την κόλαση αποκρουστική κτηνώδη μοχθηρή έκλυτων τραγόμορφων δαιμόνων γι αυτόν γι αυτόν

ΑΥΛΑΙΑ

χωρίς υπόμνημα

σημ. 1: Andrew Gallix -
τότε και μόνο τότε
κάποιο φαινόμενο Bohr

σημ. 2:Το φαινόμενο Bohr δείχνει πως ορισμένες ιδιότητες δεν συνυπάρχουν·
αποκαλύπτονται μόνο όταν τις παρατηρείς. Η παρατήρηση μεταβάλλει την κατάσταση,
γεννώντας συμπληρωματικές όψεις του ίδιου φαινομένου.

provincia deserta ερημωμένη επαρχία

https://i.pinimg.com/736x/f8/3c/67/f83c6754cc043e6cc21c7e4105b5c24d.jpg

https://i.pinimg.com/736x/03/19/3f/03193f722e9f0bed0ea2947a871063f4.jpg

https://i.pinimg.com/1200x/58/d2/f3/58d2f3d4516d4f0a61ae4fdaa4e8944a.jpg

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYa8q4u_w-scVm1bRpF41D-lO6LtIA4crV1w&usqp=CAU