Χειροτονία πρεσβυτέρου στο Πολύκαστρο (Φωτογραφίες)

† Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
ΑΠΟ ΚΑΙΡΟΥ επιλέξαμε την ημέρα των Τριών Ιεραρχών, ειδικά στο Πολύκαστρο, για να ολοκληρώσουμε την προσαγωγή στο εφημεριακό μας δυναμικό του π. Χαραλάμπου, πρότριτα χειροτονημένου Διακόνου, με μιάν ωριμότητα επιλογής, μετά από μια μακρά ευλογημένη κλίση παιδιόθεν.

Η λειτουργική προσέλευση των μαθητών και των εκπαιδευτικών τους από δημοτικά σχολεία, το γυμνάσιο και το λύκειο της πόλεως θα αποτελούσε μια καλή συγκυρία συμμετοχής, εποπτικής διδαχής περί την ιερατική χειροτονία για την διακονία του μυστηρίου-γεγονότος της Εκκλησίας.

Ενώπιον του εκκλησιάσματος του απευθύναμε διά ζώσης άλλες συναφείς υποδείξεις, περιστείλαντες την διάθεσή μας και τον λόγο μας, για να μην καταπονήσουμε (και) τους μαθητές. Δημοσιεύουμε στο παρόν τις σκέψεις μας, τις προτροπές μας, τις επισημάνσεις μας, διαλεγόμενοι με την ευσυνειδησία του και τις συνειδήσεις των κληρικών μας.

ΑΓΑΠΗΤΕ μας διάκονε του Χριστού Χαράλαμπε, σήμερα προσάγεσαι ενώπιoν του ι. θυσιαστηρίου και εμού, υπό των ιερέων, στο ναό της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου, για να δεχθείς διά της ταπεινότητός μου προσέτι την επίπνοια του Ζωαρχικού Πνεύματος, που θα σε καταστήσει τελειότερο λειτουργό, Ιερέα, συνεργάτη μου στη διακονία της τοπικής μας Εκκλησίας. Για να κατασταθείς άλλος ένας ταπεινός συνυπηρέτης της ενότητος της Εκκλησίας, επικαλούμενος το έλεος του Κυρίου “προς τελείωσιν ευαρεστήσεως”.

Σήμερα χειροτονείσαι διά του Πνεύματος του Αγίου και σου εύχομαι πάντοτε να διατηρείς αυτήν την ευλογία και αυτήν την αίσθηση. Η επενέργεια του ζωαρχικού Πνεύματος συγκαταβαίνει, αναπληρώνει τα ελλείποντα και θεραπεύει τα ασθενή στους πιστεύοντες. Και αυτό θα ενεργείται τελειότερα διά της εις πρεσβύτερον χειροτονίας σου. Θέτω τα χέρια μου το ένα στην κεφαλή σου και το άλλο στο ιερό θυσιαστήριο, καθαγιασμένο με ι. λείψανα Μαρτύρων και την ανεξίτηλη επιμύρωση δι᾽ Αγίου Μύρου.

Δίχως την θεία Χάρη… (που συγκαταβαίνει με την ιερουργία του Επισκόπου)… δεν τελειούμεθα προς τα εκεί που μας προσκαλεί ο Θεός. Η Επισκοπική μου ιδιότητα και σημερινή ιερουργία είναι η μόνη φανερή εκκλησιαστική βεβαιότης, της δικής σου αναδείξεως από καταξιωμένο πολίτη στον κόσμο, και κυρίως πολύτεκνο πατέρα, σε ευλογημένο και χαριτωμένο κληρικό.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ είναι η μοναδική οδός θεοκοινωνίας και θεουργίας, με τον σαφή ρεαλισμό των ιερών Μυστηρίων και τον επίμονο ρεαλισμό της ασκήσεως.

Το χάρισμα της ιερωσύνης που σου προσφέρεται είναι μοναδική και ανεπανάληπτη δωρεά. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ούτε δικαιοδοσία ημών των κληρικών, ούτε κανενός άλλου. Δεν μας ανήκει, αλλά της ανήκουμε.

Τιμάς την δωρεά; Παραμένει η Χάρις.

Δεν τιμάς την δωρεά; Θα ενεργεί η Χάρις προς χάρη των πιστών, αλλά ο Ιερεύς δεν θα ζει την Χάρη.

Γι᾽ αυτό και πρέπει να αναζωπυρώνει το χάρισμα με καθαρή συνείδηση, με την προσοχή, την προσευχή, με την ελεήμονα μέριμνα για τους άλλους, με εκπαιδευτές τους Αγίους διά των διδαχών τους.

Η Ιερωσύνη είναι ένα πολύ μεγάλο “εργαλείο σωτηρίας”.

Όχι απλώς στα χέρια μας, αλλά στα χέρια του Θεού.

Συνεργεί στην σταδιακή ωρίμανση του συναισθηματικού κόσμου, των σκέψεων, των προθέσεων, των βιωμάτων, των προσευχών, του ιερατικού σου αγιασμού.

Ώστε να διακονείς εν μέσω του κόσμου «το μυστήριο της πατρότητος», κατενώπιον του ζώντος Θεού και κατενώπιον της Εκκλησίας.

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ αυτό το «μυστήριο της πατρότητος»;

Θα το ακούσουμε να ψάλλεται σε ένα αξιοπαρατήρητο τροπάριο την Κυριακή του Ασώτου, είναι το Δοξαστικό των Αίνων («Πάτερ αγαθέ, εμακρύνθην από σου, μη εγκαταλίπης με…»). Αποκαλεί τον Χριστό μας «πατέρα αγαθό» που «άπλωσε για μας τις παλάμες Του στο Σταυρό». Είναι αυτό που λέει ο ι. Χρυσόστομος, ωσάν να το λέει σε μας ο Κύριος: «Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ μήτηρ, εγώ φίλος, πάντα εγώ… μόνον [εσύ] οικείως έχε προς εμέ».

Πρέπει λοιπόν να εμπνέεις στους ανθρώπους αυτήν την αίσθηση και αυτήν την αναφορά προς τον Χριστό μας. Ο Χριστός μας θέλησε, έγινε, παραμένει «η σωτήρια υιοθεσία μας» από τον Θεό Πατέρα, εν Αγίω Πνεύματι. Όταν λοιπόν λέμε «θεική υιοθεσία», αναφερόμαστε στον Χριστό μας. Ενσωματωνόμεθα στον Χριστό μας και λαμβάνουμε αυτό που είναι ο Χριστός μας «κατά φύσιν», εμείς το λαμβάνουμε «κατά χάριν» μέσα από την ενανθρώπησή Του.

Σήμερα, με την Χειροτονία, σου ανοίγεται η θύρα, για να ωριμάζει Ιερατικά η ύπαρξή σου.

Μην το λησμονείς ποτέ αυτό!

Πρέπει να ανεβαίνεις τους αναβαθμούς, χωρίς άλματα.

Και να ζεις μια ζωή, μακριά από τα τέλματα.

ΕΜΕΙΣ χειροτονούμε, κι ο Κύριος εισακούει την Εκκλησία!

Φοβερό μυστήριο! Ο απερινόητος Θεός, να επακούει ημών!

Προσάγεσαι ενώπιον του ζώντος Θεού. Ο Θεός σε γνώριζε. Ο Κύριος γνωρίζει τα πάντα διά τους πάντας, προ του γενέσθαι τα πάντα.

Αλλά, για να σε αναγνωρίσει ο Θεός και να σου μεταδοθεί η Ιερωσύνη ως χάρισμα, πρέπει ο Επίσκοπος να σε προσαγάγει. Και σήμερον προσάγεσαι διά του Επισκόπου, ενώπιον του «Σωτήρος και Επισκόπου των ψυχών μας».

Δεν υπάρχει Ιερέας αυτόκλητος και αυτόνομος. Η Ιερωσύνη δεν αποτελεί ατομικό χάρισμα, αλλά εκκλησιαστικό χάρισμα… Και το χάρισμα διατηρείται, όταν τιμάται η αφετηρία του.

Όλα θα τα τελέσει το Πνεύμα το Άγιο. Εμείς είμεθα οι απαραίτητοι εκκλησιαστικοί διάκονοι του εκκλησιαστικού μυστηρίου.

Αλλά το ιερό αυτό μυστήριο δεν ενεργείται για τον Θεό, αλλά για μας τους ανθρώπους.

Διακονώντας και δείχνοντας προς την Χριστολογική ανακεφαλαίωση.

Με τέτοιες προϋποθέσεις και τέτοια προοπτική, αξιώνομαι να υπηρετήσω την Πρόνοια του Θεού για σένα, ει και αναξίως, και για την Εκκλησία. Αξιώνομαι να τελέσω ανθρωπίνως την ιερουργία του μυστηρίου της δεύτερης Χειροτονίας σου

Ο ΚΑΘΕ Επίσκοπος, για να είναι όχι μόνον εις τόπον αλλά και εις τύπον Χριστού, οφείλει να είναι αθλητής ασκήσεως-μεθέξεως της χάριτος της καθάρσεως, προς τον φωτισμό και την θέωση. Κι αυτό δεν εξιχνιάζεται ανθρωπίνως. Μετέχεται, κι όμως παραμένει πολλάκις «κεκρυμμένο μυστήριο». Ο άνθρωπος ζει σε μια «κατάσταση συστολής», τον διατηρεί ο Θεός φιλανθρώπως σε μια «ασφάλεια».

Η Αρχιερωσύνη είναι «χάρισμα μετοχής» και «πορεία μετοχής» στη χάρη της μεθέξεως του Θεού ως «ενέργημα της θείας Χάριτος».

Επικαλούμαι τον Θεό να μεταδώσει την χάρη Του (ως δώρημα και ως επιπόθηση) σε έναν απλό καθαρό άνθρωπο, ώστε να γίνεται μαγνήτης της ενεργού παρουσίας του Θεού μεταξύ των ανθρώπων. Δυνάμει της Χειροτονίας και της εκκλησιαστικής Υπακοής, ο Ιερεύς πρέπει να γίνεται ένας ισόβιος Ιεραπόστολος της παρουσίας του Χριστού.

Ο Επίσκοπος χρειάζεται εμπνευσμένους βοηθούς, φιλότιμους συνεργάτες, πιστούς αντιλήπτορες, σωστούς εκφραστές, με ανθρωπιά, με φιλότιμο, με φόβο Θεού. Σήμερα χειροτονούμε εσένα, π. Χαράλαμπε, νέο Πρεσβύτερο, ως συνεργάτη μας.

Και σου εύχομαι (σου εύχονται όλοι εδώ) να παραμείνεις εσαεί Πρεσβύτερος της βασιλείας του ζώντος Θεού. Να παραμένεις ταπεινός εκφραστής του ήθους της Εκκλησίας.

Ευάρεστος στον Κύριο. Χαρά των Αγίων και των Αγγέλων. Ανάσα των ανθρώπων. Άλλος ένας βοηθός μου στην διακονία του λαού του Θεού.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους σας, καλά μου παιδιά, καλοί μου εκπαιδευτικοί.

Ο Χριστός μας, που είναι η ζωή και η ανάστασή μας, να θρέφει την πίστη και την ελπίδα μας, την πεποίθησή μας ότι η κακία και η βία, η παραβατικότητα και η ασωτεία, η κάθε τραγωδία, ο πόνος, η αρρώστια, ο θάνατος είναι «συμβατικότητες» αυτού του κόσμου.

Τις υπομένει και τις ανέχεται ο Θεός, για να δοκιμάζεται η ποιότητά μας.

Ο Χριστός συμπάσχει απαθώς με όλες αυτές τις καταστροφικές επιλογές μας.

Όμως -βάλτε το καλά στο μυαλό σας- δεν μας έφτιαξε, για να φθειρόμαστε και να χανόμαστε. Μην λησμονείτε ποτέ να κάνετε τον σταυρό σας όχι τυπικά και βιαστικά αλλά ουσιαστικά, με καθαρή καρδιά και με αληθινή διάθεση, ως φυλακτήριο ζωής. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από αυτήν που εκπέμπει ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός του Χριστού, που πολλοί το λησμονούν και κατόπιν θρηνούν επί των ερειπίων.

Με την προστασία του Κυρίου και της Κυρίας Θεοτόκου να επιδιώκουμε να ζούμε αιώνια την ζωοποιό θεική παρουσία Του.

Το εύχομαι σε όλους σας.