Στ. Παραστατίδης: Το Κιλκίς χρειάζεται νέο νοσοκομείο. Όχι μερεμέτια και μεταχρονολογημένες ακάλυπτες επιταγές προς εξαγορά ψήφων

Ο Υπουργός Υγείας κ. Γεωργιάδης επισκέπτεται για δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα το νοσοκομείο του Κιλκίς. Ίσως και να το ερωτεύτηκε, ως αντίκα πλέον, καθώς παραμένει ένα κτίριο του 1936 (!) -το μοναδικό παλαιό νοσοκομείο σε όλη την Κεντρική Μακεδονία (βλ. Σέρρες, Χαλκιδική, Πέλλα, Ημαθία, Πιερία) και πιθανώς το αρχαιότερο στη χώρα.Προ μηνών ο κ. Γεωργιάδης είχε επισκεφθεί το Κιλκίς στα κρυφά, σαν τον κλέφτη, ενώ είχε ανακοινωθεί στα τοπικά ΜΜΕ η ακύρωση της επίσκεψής του. Επισκέφθηκε το νοσοκομείο σε ένα απολύτως αποστειρωμένο κομματικό περιβάλλον, από το οποίο απουσίαζαν εκπρόσωποι των γιατρών, των νοσηλευτών, ακόμη και φορέων όπως ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κιλκίς. Βέβαια, κατόπιν, σε βίντεο- ανάρτησή του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είπε ότι συναντήθηκε με τους εργαζόμενους, θυμίζοντάς μας  τον υπουργό της ρωσικής αυτοκρατορίας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, ο οποίος παρουσίαζε στην αυτοκράτειρα Αικατερίνη προσόψεις ως όμορφα χωριά και στρατιώτες ως ευτυχισμένους χωρικούς.

Αυτή τη φορά είχε και φωτογράφο μαζί του διότι θεωρεί ότι το να κάνεις face lift σε ένα κτίριο ενός αιώνα είναι μεταρρύθμιση. Υπάρχουν βέβαια και οι κομματικοί χειροκροτητές που είναι ενθουσιασμένοι από μία ανακαίνιση του κακού καιρού στα ΤΕΠ, γεμάτη κακοτεχνίες (στην τελευταία νεροποντή οι εργαζόμενοι έβγαζαν τα νερά με τις σκούπες) και χωροταξικές στρεβλώσεις, πιθανολογώντας ότι έτσι θα ενθουσιαστούν με τα «καθρεφτάκια» και οι πολίτες του Κιλκίς. Φευ. 

Το Κιλκίς χρειάζεται νέο νοσοκομείο. Όχι μερεμέτια και μεταχρονολογημένες ακάλυπτες επιταγές προς εξαγορά ψήφων.  Μάλιστα, ο κ. Γεωργιάδης -βαυκαλιζόμενος- δήλωσε από το Κιλκίς: «Είμαι υπερήφανος που όταν θα έχω ολοκληρώσει την θητεία μου στο Υπουργείο Υγείας θα παραδώσω στους διαδόχους μου ένα πολύ καλύτερο ΕΣΥ από αυτό που παρέλαβα».

Τι πραγματικά ισχύει; Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Συνθήκες Διαβίωσης στην Ελλάδα, Απρίλιος 2026), το ποσοστό των ατόμων που δήλωσαν ανάγκες για ιατρικές εξετάσεις ή θεραπείες που δεν ικανοποιήθηκαν, για οικονομικούς λόγους, μεγάλες λίστες αναμονής ή έλλειψη πρόσβασης, αυξήθηκε από 8,1% το 2019 σε 11,5% το 2025.

Δηλαδή, σχεδόν 1 στους 9 Έλληνες και Ελληνίδες αδυνατεί να λάβει την περίθαλψη που χρειάζεται, ενώ η διάσταση του φύλου είναι αποκαλυπτική: για τους άνδρες το ποσοστό πήγε από 6,9% σε 9,9%, ενώ για τις γυναίκες από 9,3% σε 13,1%, δηλαδή 1 στις 8 γυναίκες δεν έχει πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζεται, αντανακλώντα συνδυαστικά οικονομικές ανισότητες και δομικά εμπόδια που επιβαρύνουν δυσανάλογα τις γυναίκες. Τα ποσοστά αυτά ενδεχομένως δεν φαίνονται μεγάλα, ωστόσο, αν σκεφτούμε πως σε απόλυτους αριθμούς σημαίνουν ότι περίπου 1,2 εκατομμύριο άνθρωποι αδυνατούν να λάβουν την περίθαλψη που χρειάζονται, και μάλιστα 350.000 περισσότεροι από ό,τι το 2019, καταλαβαίνει κανείς πως στην Ελλάδα η πολιτική για την Υγεία είναι μία καταστρεπτική πολιτική.

Από την άλλη πλευρά, το προσωπικό στην Υγεία δεν φαίνεται να έχει ενισχυθεί και προφανώς αδυνατεί να ανταποκριθεί στον αυξημένο όγκο ιατρικής περίθαλψης. Η Ελλάδα το 2019 διέθετε δείκτη ιατρών ανά 1.000 κατοίκους στο 6,2 και το 2023 αυτός έχει ανέβει μόλις στο 6,6 και μάλιστα οι περισσότερες ειδικότητες παραμένουν σταθερές. Οριακή αύξηση καταγράφηκε στην παιδιατρική, στις νοσοκομειακές ειδικότητες, και στην χειρουργική (+0,1), και λίγο μεγαλύτερη στις άλλες ειδικότητες (+0,2). Με άλλα λόγια, καμία αύξηση δεν σημειώθηκε σε γενική ιατρική, μαιευτική – γυναικολογία, ψυχιατρική και οδοντιάτρους. 

Η ίδια λογική των οριακών, αναποτελεσματικών αυξήσεων διέπει και τις υποδομές. Τα θεραπευτήρια ανά 100.000 κατοίκους παρέμειναν σταθερά στο 2,5–2,6 για όλη την περίοδο 2019–2023, ενώ οι κλίνες αυξήθηκαν οριακά από 418 σε 424 ανά 100.000 κατοίκους. Το μόνο θετικό είναι πως τα κέντρα υγείας, δηλαδή η ραχοκοκαλιά της πρωτοβάθμιας περίθαλψης,  κινήθηκαν από 1,9 ανά 100.000 το 2019 σε 3,0 ανά 100.000 το 2024 μία βελτίωση που πρέπει να σημειωθεί πως προήλθε επί πανδημίας (η μεγάλη αύξηση σε 2,9 καταγράφεται το 2020) και έκτοτε δεν σημειώνει καμία σημαντική πρόοδο. 

Μέσα σε 7 χρόνια διακυβέρνησης υπό ένα συγκεκριμένο μοντέλο για την υγεία, το συμπέρασμα είναι δυσάρεστο πολιτικά και καταστροφικό κοινωνικά: η Ελλάδα επενδύει οριακά στις υποδομές υγείας, διατηρεί έναν υψηλό αριθμό γιατρών, κυρίως συγκεντρωμένων στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά αδυνατεί να μετατρέψει αυτά τα στοιχεία σε ουσιαστική πρόσβαση για τους πολίτες. Όταν 1 στις 8 γυναίκες και 1 στους 10 άνδρες δεν μπορούν να δουν γιατρό επειδή δεν έχουν χρήματα ή επειδή η λίστα αναμονής είναι απαγορευτική, δεν μιλάμε για αναποτελεσματικότητα, μιλάμε για αποτυχία του κοινωνικού συμβολαίου για το σημαντικότερο κοινωνικό αγαθό. 

Μαθαίνω ότι το Κιλκίς εξελίσσεται σε κέντρο διερχομένων μεγαλοστελεχών καθώς την επόμενη εβδομάδα θα έχουμε επίσκεψη από τον κ. Χατζηδάκη. Δεν καταλαβαίνω την ανησυχία τους, αφού στις δημοσκοπήσεις τα νέα είναι καλά.

Σωστά; 

Ραντεβού στις εκλογές.