Μονόλογος
matériaux de marée
...... δική μου ολόκληρη
Στην άστεγη ώρα του
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΟΥ[1]
1.
.......ο Τίτυρος χαμογελά ύστερα πείνασα αναβάλλεται η μελέτη ''Ποταμογείτονες'' αναζητούσα στην προκυμαία το εστιατόριο όπως μίλησε ο. σκεφτόμουν θάμαι μόνος επίσκεψη στους λογοτέχνες απόγεμα δρόμος προς τον Παράδεισο πριν μιλήσεις για δυσκολίες στοχάσου τον. με τσακισμένα δάχτυλα παίζει όργανο χωρίς ν' ακούει ούτε βλέπει stop κείνη τη νύχτα φεγγοβολούσε πύρινες εστίες μακρινές σε θάλασσα γη ουρανό έρμαιο αφήνομαι της παλίρροιας και των ρευμάτων ερείπια καθρεφτίζουν βοστρύχους χορταριών στην ανάσα καμπυλόγραμμων αιώνων
ερημία πλάνη στις πέντε νεροποντή γυρισμός γράφω ορισμούς είκοσι όρων βρήκα για τη λέξη βλαστόδερμα νέους επιθετικούς μανδύες λεξιθηρία όταν αρχίσεις παράπονα θυμήσου τον. στο καρότσι το καπέλο κρεμόταν μ' ένα σπάγκο απ' τη μπουτονιέρα έκανα να σηκωθώ στην πρύμνη κρότος δυνατός η αλυσίδα το αλφάβητο των αστεριών βυθισμένο σε ρόδακες κενά αποστήματα ερμηνειών αόρατο στις γενιές των επιγόνων απογόνων stop
το βράδυ κουρασμένος μετά το δείπνο θα κοιμηθώ στης. λέω στο σπίτι όχι μαζί της αφού όσα κάναμε δεν ήταν παρά μικρές ανώδυνες προσποιήσεις περιμένει ανυπόμονα να τραγουδήσει κάποιο ρεφραίν έστω δεύτερη φωνή στο καρότσι η μια άκρη δεμένη στην πλώρη η άλλη στη μέση μου είχε ανοίξει από πριν η τρύπα στο βύθισμα της βάρκας πεσμένος στα γόνατα προσπάθησα να βγάλω την τάπα απ' την οπή με το μαχαίρι πλάνη περιπλάνηση ερημία α-ορατότητα επιγόνων stop καθώς έμπαινα έπαιζε μια σονατίνα του Μότσαρτ στο πιάνο τα κεριά αναμμένα στα κηροπήγια όλα το φόρεμά της μικρά καρό
όταν φαίνονται μαύρα τα πάντα απελπισμένος κράτα στο νου τη. που αόμματη συνομιλεί με αγγέλους αγέρωχη λυτρωμένη
τα νερά ανεβαίνουν σιγά στα εντόσθια πόδια τεντωμένα πλάτη στο σακί γεμισμένο πριονίδι σκληρή σκότα πρύμνης αποχρώσεις ευεξήγητου οικεία επιφάνεια ρυθμών και ανθέμια
2.
.....-να προσπαθήσουμε δίνοντας λίγη ποικιλία στην ύπαρξή! θα με ρωτήσεις πάλι τι έκανα σήμερα; - δίχως άλλο δεν είχε καταλάβει την πίκρα που έκρυβε η φράση ρώτησε αμέσως ''τι κάνατε σήμερα;'' ''είδα τον καλό μου φίλο Υ.'' ''μόλις βγήκε από δω'' ''μα αγαπητή δεν θα μπορέσετε ποτέ να δεχτείτε και τους δύο μαζί;'' φώναξα - ''ίσως εκείνος να μην επιθυμεί τόσο''- απάντησε - τότε κατάλαβε πόσο τυχερός είσαι που υπάρχουν στον κόσμο αυτά πυξίδες που δείχνουν το δρόμο στον Παράδεισο θάλασσα γη ουρανός νησιά όρη συστολή συντριβή perfetta
στα χαμένα πέλματα των φθόγγων εποχής αρχέγονης όπου ψάχνουμε βηματισμό stop το πουλί επισκοπεί τα γκριζωπά νερά της πόλης
ο Λ.Π. θα έρθει στις 10 π.μ. να με βγάλει φωτό σ' απεικονίζω κι εγώ περιστέρι σε καταγράφω αυγή αποθανάτισα την εξάτμισή σου λεωφορείο της Λεωφόρου Α. Ω σκέψη σκέψου το ίδιο πράγμα παντοτινά πέμπτος όροφος άγρυπνος τη νύχτα γράφοντας ανούσιες επιστολές stop
''επιτέλους αν επιθυμείτε ελάτε να δειπνήσουμε αύριο βράδυ θα είναι κι εκείνος θα δεχτώ λογοτέχνες θα μαζευτούμε στις εννιά'' '' φιλοφρονήσεις τις σοφίζονται ήσυχα αυτοί δεν έχεις τύψεις που καταχράσαι το χρόνο Ανέλπιστα είδα τον Τίταρο'' ''εργένης'' '' παντρεμένος πατέρας πέντε παιδιών'' ''η ιστορία σας δεν είν' αλήθεια'' συρματόπλεγμα σύνορο σιωπής ποταμός αβάπτιστος φουσκώνει αναγγελία πνίγεται σε ύδατα κίτρινα ξέφρενης βροχής εξασθενούσα ψυχρή αδιάφορη
η ανάμνηση της ιστορίας που διηγήθηκα όμοια με τη ζωή μου χωρίς θάρρος τέλους ή δύναμης συνεχίζει
δεν χρειάζονται διάμεσοι αρμόδιοι αρχές να εκτιμηθεί ενός εκάστου η συγκατοίκηση οι αντοχές
παλιοί λογαριασμοί ή εκκρεμότητες με των σπιτιών τα παραθύρια και τις αναρριχήσεις ματιών stop
3.
.....άξιζε ένα μικρό ταξίδι αναμονής μαζί της σήμερα πρωί χάριν ποικιλίας ήπια αφέψημα Πέμπτη λευκή σελίδα δεν έχω προβλέψει κάτι άλλο
σημειώνω ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΤΊΤΥΡΟΥ διέσχισα χερσότοπους κάμπους αχανείς περιφέρομαι πλάι σε τυφώνες φτιάχνουν μονοπάτια σε σπογγώδη γη που ακόμα κοιμάται το στρώμα με τα βρύα βουλιάζει αλλού το έδαφος υποθάλπει ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΕΚΘΕΜΑ την αιτία εντόπισε βαθιά θαμμένη έσκαψε ξέθαψε και με σπονδές κρασί και λάδι καθαρμένη προ οφθαλμών την έστησε στο κοίταγμα του ήλιου τα δει τα χρει τα ου τα μη
τα προς αποφυγήν τε ορατά κι αόρατα η άμπωτη τραβούσε ανοιχτά ο,τι έμεινε πλησίαζα στην όχθη η αποβάθρα οι μαούνες απειλές ο ουρανός μ' αστέρια αρκετά μονολογούσα έζησα με λαιμό κομμένο κουβαλώντας όνειρ' αγέννητα έναν πρόσφυγα γυμνό στο στήθος κάποιοι πέθαναν χωρίς να το μάθουν κράτα βαθιά τη στιγμή που σ' έκανε δική της σε τροχιά καλοκαιριού λίγη παράταση δικαιώνει το αδικαίωτο την άστεγη ώρα του
μένω στα πεδινά δε σκέφτομαι καθόλου τους λόφους το ξέρω καλά ζει κανείς μονιμότερα καμιά φορά στην επιφάνεια
λιμνάζουν τα φτερά της πεταλούδας πολύχρωμη μεμβράνη σε αποσύνθεση η νύχτα ξυπνά φωσφορισμούς κι αναλαμπές που ανυψώνονται
μόνο ο Τίτυρος την άλλη μέρα στο συμπόσιο της. θα διηγόταν μετεωρισμούς και γεγονότα ηδονής εν κυμβάλοις και χοροίς στο πεζούλι
με το σκύλο απέκτησε την ηλικία σκιάς ή εγκαρτέρησης con suo το ναυάγιο του μεσημεριού σπαρμένες απουσίες οι γειτονιές
οι πρίγκηπες γερνούν στις λεπτομέρειες οι όχθες απορροφούσαν το αναπόφευκτο τα φώτα τρέμουν αραιώνουν είναι που τρέμει το νερό
νύχτα η ίδια πάντοτε νύχτα με κρατούσε στο χέρι μάθαινα τα κρυφά ονόματα της πόλης στιγμές που τελειώνουν τα δράματα
αύριο είστε καλεσμένος μου μ' όλους τους ανεπίδεκτους στα θρανία της απορίας και του τοπίου χειρονομίες μαχαίρια που έλειψαν
ΑΥΛΑΊΑ
ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΦΩΤΟ
[1] ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΆΚΟΥ, περ. ΑΠΟΠΛΟΥΣ τ.79, χειμώνας 18-19
ΑΝΑΦ.: ερείπια λέξεων φράσεων μετα-μυθο-πλασίες αποδομήσεις θραύσματα [Γκινσμπεργκ Ζιντ Μπέκετ Έλληνες λογοτέχνες που αποπλέουν για πάντα και δεν πρόλαβα]
[σημ. 1]: Τίτυρος, δωρική λέξη για τους Σάτυρους του Διονύσου. Με τα χρόνια οι σάτυροι έγιναν ανθρωπόμορφοι με χαρακτηριστικά τράγου[τραγοσκελείς & τραγόμορφοι] [βλ. Αντρέ Ζιντ, η νουβέλα ΤΕΛΜΑΤΑ όπως & ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ]
[σημ. 2]: monologue- παλίρροια λέξεων η φωνή κινείται δε θυμάται πού ξεκίνησε η σκέψη λυγίζει σηκώνεται μέθη που θολώνει τα όρια στο έξω στο μέσα η διαδρομή κρατάει ισορροπία το βάρος της νύχτας ενώ αλλάζει θέση το σώμα
https://i.pinimg.com/1200x/0c/1d/ee/0c1dee34e2469999128a8b20005220a8.jpg

.jpg)



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.