Η αξία των στιγμών

Του Κώστα Μπούζα
Οι δρόμοι της πόλης ήταν σχεδόν άδειοι. Λίγοι οι διαβάτες, κι αυτοί βάδιζαν γρήγορα, για να χωθούν όσο το δυνατόν πιο σύντομα στο σπίτι τους. Ένας παγερός βοριάς φυσούσε δυνατά, και το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο ουρανός βαρύς. Απόψε βλέπω να χιονίζει, σκέφτηκα, και τάχυνα το βήμα μου.

“Βιάζεσαι;”, άκουσα πίσω μου μια γνωστή φωνή. Στράφηκα και αντίκρισα τον γερο δάσκαλο, αυτόν που όλοι τον ξέραμε και σαν φιλόσοφο, αν και τον φωνάζαμε δάσκαλο. Το πραγματικό του όνομα το είχαμε από καιρό ξεχάσει. Που να ξέρεις, αν το θυμάται πια κι ο ίδιος. Το ένα του προσωνύμιό του, το όφειλε στο παλιό του επάγγελμα – συνταξιούχος πια. Το άλλο, στη μόνιμη διάθεσή του να φιλοσοφεί για τα πάντα – και να ζει ανάλογα και τη ζωή του.

“Δε θάπρεπε;”, ήρθε απότομη η ερώτησή μου, σαν απάντηση. Ένα ξερό, αν κι ευγενικό “όχι” με επανέφερε στην κατανόηση της ψυχοσύνθεσής του. Στάθηκα λοιπόν αποφασισμένος να του επιτρέψω, για μια ακόμη φορά, να μου αναπτύξει τα επιχειρήματά του. Πραγματικά δεν άργησε καθόλου ν’ αρχίσει:

“Όταν βιάζεσαι να περάσει μια στιγμή σου, σημαίνει ότι δεν προσπάθησες να ανακαλύψεις, τι είναι αυτό που μπορεί να σου προσφέρει. Την περνάς “στο ντούκου”, όπως λέει και ο εγγονός μου. Την αντιμετωπίζεις, με άλλα λόγια, επιφανειακά, κρίνοντας μόνο από τα εξωτερικά ερεθίσματα.

Να, πάρε παράδειγμα αυτήν που ζούμε τώρα. Το κρύο σε κάνει να λαχταρήσεις, κι αργότερα να απολαύσεις τη θαλπωρή του σπιτιού. Κι όταν βρεθείς εκεί, θ’ αναπολήσεις, με κάποιου είδους νοσταλγία, την παγωμένη αυτή στιγμή, έστω για την απόλαυση που σου υποσχόταν. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει πρώτα να αφεθείς να ζήσεις, μ’ όλη σου την ψυχή, ότι σου συμβαίνει τώρα, εδώ, στον έρημο αυτόν δρόμο.

Ύστερα, για να πάμε πιο μακριά, αυτό που έχουμε είναι μόνο το τώρα. Το πριν είναι ένα φάντασμα. Το μετά, μια οπτασία. Ή, αν δε σου αρέσουν οι όροι, βάφτισέ τα όνειρο και όραμα αντίστοιχα. Το τώρα, όμως, είναι ζωντανό. Πάλλεται μέσα στις φλέβες σου, πυρπολεί την καρδιά σου, και την ίδια ώρα χτυπάει την πόρτα του νου σου. Άνοιξέ του και δέξου το, με όλη εκείνη τη χαρά που του αξίζει. Είναι δικό σου, σου ανήκει, μην το ξεχνάς. Και δεν κρατάει πολύ. Γρήγορα θα περάσει, και θα γίνει κι αυτό μια ανάμνηση.

Υπάρχει και κάτι άλλο ακόμη. Κάθε στιγμή, ακόμη και αυτή, ίσως να κρύβει κάτι μοναδικό, ανεπανάληπτο. Κάτι απ’ αυτά που, πολλές φορές, σημαδεύουν μια ολόκληρη ζωή. Και μόνο γι’ αυτό το ενδεχόμενο, αξίζει την προσοχή μας και τη διάθεσή μας να τη ζήσουμε ολοκληρωτικά. Αν μάλιστα τη ζήσουμε έτσι, ίσως τότε να είμαστε εμείς που δημιουργούμε αυτό το κάτι, για μας ή για τους άλλους.

Αυτά λοιπόν για την αξία των στιγμών, που όλες – μην το ξεχνάς – φτιάχνουν τη ζωή μας. Και δεν είναι άπειρες. Ας τις αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, σαν έναν θησαυρό, και όχι σαν άχρηστα σκουπίδια που βιαζόμαστε να ξεφορτωθούμε”.

Με τα τελευταία αυτά λόγια με αποχαιρέτησε, βγάζοντας – όπως συνήθιζε – το καπέλο του και χαμογελώντας. Τον έβλεπα να ξεμακραίνει ορθός, καμαρωτός, με το πρόσωπό του γυρισμένο ελαφρά προς τον ουρανό. Φαινόταν ν’ ανασαίνει βαθιά και, ταυτόχρονα, ν’ αφήνει τον διαπεραστικό άνεμο να ταλαιπωρεί το γερασμένο του πρόσωπο. Έδειχνε πάντως να το απολαμβάνει.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα, ότι εδώ κι αρκετή ώρα είχα αφεθεί στη γοητεία της παράξενης αυτής εικόνας. Δεν είχα καν προσέξει το χιόνι, που μόλις είχε αρχίσει να πέφτει. Ενώ θυμήθηκα, πόσο χαιρόμουν να περπατώ στο χιόνι μικρός, ξεκίνησα για το σπίτι. Χαμογέλασα ανεπαίσθητα, καθώς αντιλήφθηκα ότι είχα ανακαλύψει – χωρίς καν να προσπαθήσω - την αξία εκείνων των στιγμών μου. Στιγμών που ήδη γλιστρούσαν μακριά, για να πάρουν τη θέση τους άλλες, που περίμεναν ανυπόμονα. Και τις περίμενα έτοιμος κι εγώ...