Κάποιες Κυριακές μοιάζουν με όλες τις άλλες — ήσυχες, γνώριμες, δεμένες με τις μικρές συνήθειες ενός χωριού που ξυπνά με τον ήχο της καμπάνας και τις καλημέρες των ανθρώπων του. Έτσι κυλούσε και εκείνη η μέρα στο Πεδινό.
Παρά τα δύσκολα νέα για την υγεία του αγαπημένου συγχωριανού και γαιοκτήμονα Ανδρέα Ζλάτκου, οι κάτοικοι κρατούσαν μέσα τους την ελπίδα. Γιατί η ελπίδα, όπως λένε, πεθαίνει πάντα τελευταία — και γιατί ο Ανδρέας δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος του χωριού, αλλά κομμάτι της ίδιας του της ψυχής.
Οι γυναίκες ετοίμαζαν το έθιμο του «Χαράλαμπου», η εκκλησία γέμιζε προσευχές, και η ζωή συνέχιζε τον γνώριμο ρυθμό της… μέχρι που η είδηση έπεσε σαν κεραυνός.
Ο Ανδρέας έφυγε.
Και ξαφνικά, το χωριό σίγησε.
Η καμπάνα χτύπησε πένθιμα και ο χρόνος έμοιαζε να σταματά.
Σε μικρές κοινωνίες, ο πόνος δεν ανήκει ποτέ σε έναν μόνο άνθρωπο· μοιράζεται. Γίνεται κοινό δάκρυ, κοινή σιωπή, μια αγκαλιά που απλώνεται από σπίτι σε σπίτι.
Ο Ανδρέας αφήνει πίσω του τη γη που τόσο αγάπησε, τα μονοπάτια που περπάτησε, τα χωράφια που φρόντισε, τους ανθρώπους που χαιρέτησε με την καρδιά του. Αφήνει όμως και κάτι πιο δυνατό από την απουσία — τη μνήμη.
Γιατί τελικά τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την ίδια τη ζωή και από την αγάπη που σκορπίζουμε όσο τη διαβαίνουμε.
Ίσως κάπου, σε μια ήσυχη στιγμή, να υπήρξε ένα τελευταίο τσιγάρο κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο. Ο ουρανός φωτιζόταν, η γη ετοιμαζόταν να υποδεχτεί ακόμη μια Άνοιξη… κι εκείνος πέρασε στην αιωνιότητα, όπως περνούν οι άνθρωποι που αγάπησαν βαθιά — αφήνοντας πίσω τους φως.
Καλό ταξίδι, Ανδρέα.
Το χωριό σου θα σε θυμάται πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.