Το σίριαλ στην κατασκευή του δρόμου Ν. Σάντας – Ασσήρου, ακόμη και αν τελικά ολοκληρωθεί μετά την πρόσφατη εγκατάσταση νέου αναδόχου στο έργο, ξυπνά μνήμες “Μετρό Θεσσαλονίκης” και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι η πολιτική σχεδιασμού, μελέτης και υλοποίησης έργων με κριτήριο το κέρδος είναι αδιέξοδη και πρέπει να ανατραπεί γιατί είναι επικίνδυνη για το λαό μας.
Πολλά γράφτηκαν και πολλά ειπώθηκαν για τα αίτια της καθυστέρησης, για να καταλήξουν στο γενικό συμπέρασμα περί “αναποτελεσματικότητας του αστικού κράτους”. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κάνοντας μια προσπάθεια να εξετάσουμε το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την καθυστέρηση του έργου θα καταλήξουμε σε πιο ασφαλή συμπεράσματα.
Για παράδειγμα, ποιος κέρδισε από την πολιτική επιλογή εκτέλεσης του έργου χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι απαλλοτριώσεις; Προφανώς οι ιδιοκτήτες των εκτάσεων οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν κάθε δυνατότητα που τους έδινε το αστικό κράτος για διεκδίκηση μέγιστης αποζημίωσης για την απαλλοτρίωση των ακινήτων τους.
Ποιος κέρδισε από την πολιτική ουσιαστικά επιλογή το έργο να εκτελεστεί με απόληψη αδρανούς υλικού από την γύρω περιοχή; Προφανώς ο εργολάβος γιατί έτσι θα μεγιστοποιούσε το κέρδος του και παράλληλα το αστικό κράτος θα εξοικονομούσε πόρους.
Ποιος κέρδισε και ποιος έχασε από την πολιτική επιλογή να καθυστερήσει η έκπτωση του αναδόχου, σε πρώτο χρόνο με ευθύνη της ΠΚΜ και σε δεύτερο χρόνο με ευθύνη του Υπουργείου Υποδομών; Προφανώς ο εργολάβος ο οποίος κέρδιζε χρόνο στην αποπληρωμή των σχετικών προστίμων που προβλέπονταν.
Ποιος κέρδισε και ποιος έχασε από την εκχώρηση του έργου στο δεύτερο μειοδότη, ο οποίος ενώ αρχικά υπέγραψε σύμβαση για την εκτέλεση των υπολειπόμενων εργασιών του έργου αξίας 17 εκατ. € εκτιμώντας ότι θα τις ολοκληρώσει σε διάρκεια ενός έτους, στην πορεία αναθεώρησε την απόφαση του και απαίτησε τη λύση της σύμβασης; Προφανώς η εταιρεία η οποία απέφυγε να “δεσμεύσει” πόρους και κεφάλαια τα οποία σε ένα άλλο έργο θα απέδιδαν ακόμη περισσότερα κέρδη, όπως και έγινε.
Ακόμη και σήμερα, μετά από 14 χρόνια καθυστέρησης, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την πολιτική επιλογή της ΠΚΜ να αναθεωρήσει τη μελέτη του έργου και να προκρίνει την προμήθεια αδρανών υλικών από λατομεία της περιοχής αντί της απόληψης υλικού επίχωσης από την περιοχή, εκτοξεύοντας έτσι τον προϋπολογισμό του έργου από τα 17 εκατ. € στα 54 εκατ. € (με την έκπτωση το έργο εκτιμάται ότι θα κοστίσει 37 εκατ.); Προφανώς η εργοληπτική εταιρεία και τα λατομεία της περιοχής που θα μοσχοπουλήσουν τα αδρανή υλικά που εξόρυξαν από την περιοχή αλλά με νόμιμο τρόπο και με προστασία του περιβάλλοντος! Τι ειρωνεία!
Τελικά ενώ το κράτος αποδεικνύεται όντως αναποτελεσματικό, μιας και καθυστερεί την ολοκλήρωση ενός δρόμου 14 km για 14 χρόνια, αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην υπεράσπιση του “ιερού” δικαιώματος του “κέρδους” μιας χούφτας ιδιωτικών συμφερόντων, εις βάρος της κοινωνικής ανάγκης για ασφαλείς και γρήγορες μετακινήσεις.
Το πρόβλημα λοιπόν για το λαό δεν είναι ότι δεν υπάρχει κράτος. Είναι ότι υπάρχει το σημερινό κράτος, το κράτος της δικτατορίας του κεφαλαίου, που υπηρετεί τους θύτες, την άρχουσα τάξη και το “ιερό” δικαίωμα τους στο κέρδος και την εκμετάλλευση. Αυτοί είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι του λαού μας και είναι έτοιμοι να θυσιάσουν κάθε μας ανάγκη για τα συμφέροντά τους.
Μπορούμε τελικά να συνεχίσουμε να βαδίζουμε σ’ αυτόν το δρόμο που μας έφερε στη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση; Σίγουρα όχι. Υπάρχει διέξοδος και βρίσκεται στη ριζική αλλαγή της οικονομίας και της κοινωνίας με σκοπό της παραγωγής που δε θα είναι πλέον το κέρδος των ομίλων, αλλά το σύνολο των αναγκών μας που συνεχώς διευρύνονται. Με ενεργό ρόλο των εργαζομένων στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων, με τα μέσα παραγωγής, τις υποδομές, τη γη στα χέρια τους. Μόνο έτσι μπορούμε να βγούμε από το βάλτο της εκμετάλλευσης, της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας για τη ζωή μας. Μόνο έτσι θα δούμε έργα αναγκαία και εδώ στο Κιλκίς να εκτελούνται στην ώρα τους!
Κιλκίς, 10-02-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η Γνώμη Κιλκίς- Παιονίας διευκρινίζει στους αναγνώστες της ότι θεωρεί αυτονόητο το δικαίωμα του σχολιασμού και της κριτικής έκφρασης, όταν αυτό φυσικά δεν στοχεύει στην απαξίωση, στην ύβρη και στην προσβολή ατόμων και θεσμών.
Το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει ότι η Γνώμη, επιδιώκοντας μια υγιή και αμφίδρομη επικοινωνία, δεν δημοσιεύει ανυπόγραφα σχόλια, αλλά ούτε και σχόλια ρατσιστικού, προσβλητικού και υβριστικού περιεχομένου.
Τα ενυπόγραφα άρθρα τέλος, εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας.