Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ο Στελάρας της καρδιάς μας

Γράφει ο Σάββας Μαγλουσίδης
Σε κάθε τόπο, υπάρχουν κάποια άτομα που είναι οι απαραίτητοι σημαδεμένοι, τους οποίους οι λοιποί εχέφρονες κάτοικοι αποκαλούν ελαφρόμυαλους, παλαβούς, λοξούς ή λωλούς! 
Δεν έχει σημασία από τι πάσχουν ή τι κουσούρι κουβαλούν, γιατί σημασία έχει ότι οι υπόλοιποι ασχολούνται με αυτούς, ξεχνώντας έτσι, την προσωπική τους λωλαμάρα! Ωστόσο, θα έλεγε κανείς ότι μάλλον τους ζηλεύουν, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν ή να λένε όσα οι «παλαβοί»! 

Στο Κιλκίς, ο Στέργιος Σαλωμίδης, ο γνωστός Στελάρας, δεν υπήρξε σίγουρα απαρατήρητος, γιατί μη έχοντας συνείδηση και συναίσθηση κάποιων πραγμάτων, έγραφε, λόγω άγνοιας ή ίσως έμφυτης σωφροσύνης, στα παλαιά των υποδημάτων του τα κοινά αποδεκτά πράγματα! 

Έκανε ό, τι του κατέβαινε, χωρίς να προβληματίζεται για τα σχόλια των άλλων, καθώς άφηνε τους φρόνιμους να ξεμπερδεύουν τα όσα μπερδεμένα έκανε ή γινόντουσαν.

Οι βρισιές του αποτελούσαν ένα είδος «καλημέρας» κι αυτός που βρισκότανε απέναντί του γινότανε ή παλαβός ή χαϊβάνι! Εξ άλλου, μία νοσηλεύτρια, κατά την εξώδιο ακολουθία, είπε «Στελάρα, όλα τα χαϊβάνια εδώ είμαστε»! 

Αυτή η φράση δείχνει το πόσο αγαπητός ήταν ο Στελάρας στο περιβάλλον του νοσοκομείου, όπου γεννήθηκε, όπου έζησε και όπου άφησε  την τελευταία του πνοή! «Ο Στελάρας πρόσφερε κοινωνικό έργο, εδώ,» μου εκμυστηρεύτηκε ένας γιατρός, αναφερόμενος στις εξυπηρετήσεις (τσιγάρα, εφημερίδες) που έκανε ο Στέργιος καβάλα στο περίφημο ποδήλατό του!

Την επομένη της κηδείας του, πολλοί με ρωτούσαν που έχει ταφεί για να ανάψουν ένα κερί, κάτι που σημαίνει ότι ο «σημαδεμένος» του χωριού Στελάρας μας σημάδεψε όλους, έναν προς έναν!

Καλό σου ταξίδι, Στελάρα κι εκεί στον παράδεισο, όπου σίγουρα θα βρίσκεσαι, η αγνή ψυχή σου θα συνεχίσει να συναντά πολλά «χαϊβάνια», όπως έλεγες και όπως αγαπούσες! Εμείς, δεν σε ξεχνάμε, γιατί κι εμείς σ’ αγαπήσαμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου