Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

''Μια μαμά κι έναν καιρό...'' - Χρόνια πολλά!


Της Ευγενίας Τσομπανοπούλου
Εγώ, στην τρυφερή ηλικία των δέκα χρόνων, Δ’ Δημοτικού του 1988 στη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου. Καμαρώστε κορμοστασιά, κίνηση στα χέρια, τα μάτια να κοιτάζουν χαμηλά, σεμνά ως ένδειξη σεβασμού στους Έλληνες αγωνιστές. 

Δείτε το βλέμμα του δάσκαλου, που έχει μείνει άναυδος από τον στόμφο και την ευφράδεια του λόγου μου. Λευκό, κολλαρισμένο γιακαδάκι που ταιριάζει με το οπάκ άσπρο καλσόν και κόκκινο βελούδινο φιογκάκι ασορτί με την σατέν κόκκινη ζωνούλα! 

Το φόρεμα στο σωστό μήκος ούτε κοντό, ούτε μακρύ) και σε σχέδιο διαχρονικό που το συναντάμε στις βιτρίνες, ακόμα και σήμερα. 

Λουστρίνι παπουτσάκι με μπαρέτα που έχω τρελαθεί να ψάχνω τα τελευταία δυο χρόνια να βρω και δε βρίσκω πουθενά. Χωρίστρα στυλ Φάρα Φόσετ, Άγγελοι του Τσάρλι και δε συμμαζεύεται. Τι να λέμε τώρα… μοντέλο! 

Α ρε μάνα… σωστό μπιζουδάκι με είχες! Ακόμα με θυμάμαι να λέω το ποίημα μου δυνατά, περήφανα και σένα από κάτω να με κοιτάζεις συγκινημένη! Μακάρι να μπορούσα και τώρα να ανεβώ σε ένα θρανίο για βήμα και να βροντοφωνάξω:

Τα χρόνια δύσκολα, σκληρά. Βαριά η σκλαβιά και μαύρη.

Κλαίει πικρά η αδούλωτη ελληνική ψυχή.

Μόνο στη σκέψη της κρυφά, μέσα η ελπίδα λάμπει

του Γένους η Ανάσταση πως πάλι θε να 'ρθεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου