Όλες οι αναρτήσεις

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Τέσσερις μικροί στοχασμοί σε ναυάγια και σεφερικές αποβάθρες

Του Φώτη Μισόπουλου 
1 .....ολες οι δοκιμές περιεχουν το στοιχειο της ανησυχίας, οτι καποιος πρεπει να μάς ακουσει, μεσα ομως απο τα φιλτρα της εμμεσοτητας,ή μιας ομιχλης, που ετσι μας γλυτωνει από την ωμοτητα του αμεσου: δινει νοημα στην υποβολη,- υπαρξιακο- μια καθαγιασμενη εντροπια μετα την τρικυμια- οπως το υποθετικο επιμετρο στη σιωπη. Σ' αυτη τη μετα-σιωπή κρινεται η τεχνη- ισως και η ζωη. το πεπρωμενο σαν αυτοτροφοδοτουμενη προφητεια. 


Τα προφανη πραγματα, λοιπον, ειναι κι επικινδυνα, δεν διαθετουν το σκορπισμα της ασαφειας τριγυρω, σαν εκεινο το βαθυ πουσι που κρυβει τ' ακρωτηρια απο τα ματια μας. Την ''ισως'' αληθεια,, εναν ενδιαμεσο σταθμο, πριν την αποβαθρα, μια εισαγωγη στην ''ανθρωπινη προφητεια'' σαν προετοιμασία θανατου, καποιου αβατου ή αχωρητου.....

2 .....καποιες φορες- τις περισσοτερες- ειναι θαμμενες οι ''ακινητες αναφορες'', κατω απ' την Νεκρα θαλασσα:
''οχτρους και φιλους
παιδια, γυναικα
και συγγενεις,
άει να του βρεις [*]

Μεσα στη σιωπή και στο μηδεν ενος βυθου ειναι καποιοι απ' τα παληα Κ[κ]αταστρωματα, που σερνουν χωρις ηχο την απελπισμενη κραυγη τους, διπλα στο ανοιχτο στομα τους χασκουνε τα ναυαγια, τα καταρτια, το καπελο του πλοίαρχου, το φορεμα της τελευταιας καλλονης που χορευε, το απωλεσθεν πνευστο της ορχηστρας: η ''Κιχλη'' δεν εχει να μάς δωσει πια καμια γραφη, καμια μνημη, οπως τα Γομορρα [*], κανενα περιουσιο ονειρο. Υπαρχουμε ατοφιοι στις λευκες τεφροδοχους του βυθου. Εκει με βρισκει το παλιμψηστο το καθε παλιμψηστο, ''το σωμα του μαρμαρωμενου εφηβου'' [*]. Ημουν κι εγω καποτε νεος, αναμεσα στον Φαουστ και στον Ηροστρατο.

3 ....................................................................................
Πανω στον Νειλο, πουλια χωρις κελαηδισμα με μια φτερουγα
γυρευοντας σιωπηλα την αλλη [*]

.......ο ερωτας ή ο αλλος εαυτος ειναι θεμα καθελκυσης. Συνηθως ερχεται αργα, δεν ερχεται ποτε στην ωρα του
ανηκει σε μεγαλυτερα βαθη. Οι ρομαντικοι αψηφουν το Θεο [**], τον ξαναβρισκουν, στην διαρεμενη Καρδια Του, στον ''αλλο'', γενικα στο ''Αλλο''- οπου κι αν βρισκεται, στο διαιρεμενο Σωμα Του: χρειαζονται ανασκαφες κι ενας τοξοτης, αυτός που παει να βρει την καρδια του Σκορπιου:
''η καρδια του Σκορπιου βασιλεψε, ο τυραννος μέσα απ' τον ανθρωπο εχει φυγει''[*]

4 .......οι μνημες προοριζονται για τα αγαλματα- γι' αυτα που δεν θα μιλησουν ο,τι κι αν δουνε, ο,τι κι αν φτασει γλυφο στη γευση τους, η αγκαλια μας ειναι ο πιο μεγαλος ακρωτηριασμος, η ομιχλη στο προσωπο του Αμλετ μυριζει την παχνη του Ορεστη, για πολλοστη φορα θ' ακουστει η φωνη του θαλαμηπολου
''GENTLEMEN
συνεχιζουμε την περιοδεια μας
πολλες οργιες κατω απο την επιφανεια του Αιγαιου''[*]
Ειμαι ενας θαμμενος Διονυσος, οσοι διαμελιζουν το σωμα μου με κοινωνουνε ακαταπαυστα, κι εσεις οι ηδονικοι Ελπηνορες δεν εχετε να μάς χαρισετε τιποτα. Μονο σε μια καμαρη γυμνη μπορει τα βραδια να πηγαινοερχεται μια σκια
χωρις συνοδους ή και προορισμο, ξυνουν εναν πολιτισμο που χαθηκε στο πολυ γαλαζιο και στον απλετο ηλιο
''Σμυρνη Ροδος Συρακουσες Αλεξαντρεια
......σαν τα ζεστα παραθυροφυλλα.[*] Αλλοιως η ζωη μας θα ηταν ματαιη.
ΦΩΤΗΣ ΜΙΣΟΠΟΥΛΟΣ

[*] ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΙΚΑΡΟΣ
[**] ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ, ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου