Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

''Μια μαμά κι έναν καιρό...'' - Αράχνη εξ ουρανού!

Της Ευγενίας Τσομπανοπούλου
Παίζει ο γιόκας μου με μια μαύρη μπάλα πλαστελίνης. Μια, δυο την πετάει ψηλά. Ανέβα μήλο, μην κατεβαίνεις ρόδι. Πλαστελίνη, ταβάνι ένα σώμα μια ψυχή! Τηρεί σιγή ιχθύος. Κάνει την πάπια για να γλιτώσει την κατσάδα. 


Μετά από ώρες… βράδυ… με το ένα μάτι κλειστό, περνάω από κάτω και μου’ ρχεται η πλαστελίνη στο κεφάλι ( που έλεος πια την γκαντεμιά μου, τότε βρήκε να πέσει) και μέσα στην παραζάλη μου, είμαι σίγουρη ότι είναι τεράστια αράχνη από την Αφρική, από κείνες τις τρισκατάρατες τις χνουδωτές και αναρωτιέμαι φευγαλέα… πώς και από τα μέρη μας; αλλά και τι άλλο μπορεί να είναι; και ότι θα με τσιμπήσει και αποκλείεται να ‘χουμε στην Ελλάδα αντίδοτο και όπου και να με πάνε δε θα προλάβουνε το κακό και θα τουμπανιάσω κι άλλο και κρίμα στο άνθος της ηλικίας μου να φύγω έτσι και αρχίζω να τσιρίζω πανικόβλητη και μ’ ακούει όλη η γειτονιά και χτυπάνε τα κουδούνια και βρίσκω το κουράγιο να ανάψω το φως και βλέπω ότι η αράχνη είναι πλαστελίνη και ντρέπομαι να τους πω τι έγινε, αλλά και τι να κάνω… και νιώθω μια ταχυκαρδία και μια εφίδρωση και δε νιώθω καλά και το βλέπω να ’ρχεται το έμφραγμα να το και κρίμα που θα πάω από πλαστελίνη και τι θα λένε τα παιδιά μου όταν τα ρωτάνε από τι πήγε η μάνα σας; και τι δίκιο είχε η μάνα μου όταν με έλεγε φαντασιόπληκτη μικρή… και εν τέλει εντάξει… το’ ζησα κι αυτό!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου